Monthly Archives: november 2017

25.10.17 – 01.11.17

Na de fijne camping in Marienthal zijn we naar de grens van Namibië – Botswana gereden, dit was voor het grootste deel van de 500km een gravel weg. De banden moesten dus weer van 2,7 bar naar 2.0 bar leeg gelaten worden, dit om te voorkomen dat we een lekke band zouden krijgen. Vorig jaar hebben we het 1 keer niet gedaan en toen hadden we dus midden in de woestijn een lekke band doordat ze zo hard waren en een scherpe steen onze band leeg liet lopen. De wegen kunnen hier erg mooi zijn, maar soms ook erg saai omdat je voor kilometers lang hetzelfde uitzicht kunt hebben, alles is zand, stof en dor. Uiteindelijk kwamen we aan bij Zelda’s Guest Farm waar we de nacht door zouden brengen. Naast onze camping plaats zaten 2 luipaarden achter een hek, deze zijn toen ze heel jong waren opgevangen door de boerderij en nooit meer weggegaan. Wat ons de afgelopen dagen in Namibië wel was opgevallen dat ze aan deze kant van Namibie een stuk vriendelijker waren dan waar we de vorige keer waren geweest.

De volgende ochtend zijn we vroeg vertrokken, omdat we een heel stuk moesten rijden en een grensovergang hadden. Na 30km kwamen we al bij de grens aan. Aan de kant van Namibië ging alles soepel maar langzaam, omdat er een overland truck van dezelfde camping net voor ons was aangekomen. De computer deed het niet, dus we kregen alleen de uitreisstempel in ons paspoort en klaar. Op naar de Botswana kant. Daar ging alles een stuk trager, maar wel met een glimlach. Aan de Botswana kant moesten we ons visum krijgen, Hoite kreeg er 1 voor 90 dagen en ik voor 30 dagen, we hebben geen idee waarom, maar ik mag dus maar een maand blijven, gelukkig is het niet de bedoeling om langer te blijven, dus hebben we het zo gelaten. Daarna moesten we nog de road permit, road fund en road tax betalen, geen idee wat het allemaal inhoudt maar je moet in ieder geval betalen voor het gebruik van de weg. De wegenbelasting was nog geldig van de vorige keer, dus we moesten alleen de eerste twee betalen. Na lang wachten konden we dan toch gaan rijden. We hadden nog een lange rit voor de boeg.

In Ghanzi zijn we gestopt om te tanken en geld te wisselen. We konden ons Ghanzi nog herinneren van 9 jaar geleden, toen was het een klein dorpje in de droge woestijn waar niks was, nu stond er een gloednieuw modern winkelcentrum met alles wat je kunt bedenken. Daar hebben we de tank weer volgegooid en de eerste pulas gehaald. Vanaf Ghanzi was het nog 275 kilometer naar Maun waar we hadden afgesproken met Stephanie en Birgit, de twee Duitse meiden die we de vorige keer in Namibië hebben ontmoet en met wie we toen 10 dagen samen hebben gereisd. Zij zijn nog steeds in Afrika en onderweg terug naar Kaapstad waar ze eind november hun auto terug naar Duitsland laten verschepen. Vanuit Spanje hadden we al contact met ze gehad en de routes naast elkaar gelegd om te kijken of we elkaar nog ergens konden treffen en dat was dus Maun.

In Maun hebben we 5 dagen op Sitatunga Camp gestaan waar we heerlijk hebben ge-bbqt, rummicub gepeeld en uiteraard veel bij hebben gekletst. Het was weer net zo gezellig als de vorige keer. Na 5 dagen moesten we weer afscheid nemen, zij gingen terug naar Zuid-Afrika en wij zijn onderweg naar boven.

Wij wilden graag de weg door Chobe NP via Savuti rijden. Deze weg hebben we 9 jaar geleden ook met de truck gedaan en deze stond nog op ons verlanglijstje, de vorige keer wilden we deze weg ook pakken, echter door de vele regen aan het begin van het jaar stond deze omgeving en de wegen volledig onder water, waardoor het onmogelijk was en we de vorige keer een andere route hebben moeten pakken naar Kasane. Nu is het zo droog, dat de wegen opgedroogd zijn en via een hoop gaten en kuilen wel te berijden is. De weg is niet op de kaart te vinden, maar omdat we deze dus al eerder hadden gereden wisten we van het bestaan af. We zijn ’s ochtend om 06.30u vertrokken en hebben precies 8 uur over 300 km gedaan. Voordat we bij het park aankwamen reden we nog een roadblock in. Een paar diepe kuilen met veel water, waar grote boomstammen voor gelegd zijn als waarschuwing dat je niet door kunt rijden. Gelukkig vond Hoite nog een omweg om het water heen, maar het was wel even spannend omdat we stil stonden tussen de olifanten en niet meer door konden rijden.

Toen we eenmaal in het park aankwamen hebben we de Marsh route gepakt, je kunt ook de Sand route nemen. Beide wegen zijn onbegaanbaar in het regenseizoen als er veel regen is gevallen. De zand route is dan alleen maar modder en de Marsh route zit vol met grote gaten en kuilen die dan onderlopen met water waardoor je niet meer kunt zien of je erdoorheen kunt rijden. Je ziet ook enorm veel plekken waar auto’s vast zijn komen te staan. Het is dus maar goed, dat we het de vorige keer niet geprobeerd hebben. De Marsh road gaat uiteindelijk ook over in alleen maar zand. Doordat het nu zo droog is, hebben we weinig dieren gezien, die trekken allemaal massaal richting de rivier voor water. We hebben alleen een paar olifanten gezien, 2 nijlpaarden, wat springbokken en andere antilopen.

Uiteindelijk reden we bij Kavimba een geasfalteerde weg op en een paar km verder was onze camping Mwandi View. Hier hebben we de vorige keer na ons avontuur in Chobe Riverfront NP een nacht overnacht voordat we naar Namibië gingen. Bij Mwandi view sta je op gras aan de Linyanti rivier. Dat was wel weer even lekker na een week in het zand. Je hoort de hele dag door de Nijlpaarden in de rivier knorren en ’s nachts word je af en toe wakker van het getetter van de olifanten of het gebrom van leeuwen.

Tijdens onze reis door Marokko hebben we Chris en Sacha ontmoet, zij zijn onderweg van Nederland naar Kaapstad en waren in de buurt van Botswana, na wat contact over en weer zouden we elkaar op Mwandi View ontmoeten. Zo hebben we even bij kunnen kletsen, alle avonturen van hun reis kunnen horen en uiteraard wat tips meegenomen voor onze verdere reis.