Monthly Archives: april 2019

31.03.19 - 08.04.19
Terug naar Ubud

Als we wakker worden in Bedugul hangen er weer wat onheilspellende wolken boven de bergen. Meestal betekent dit dat het gaat regenen. Dus we willen op tijd gaan rijden, zodat we hopelijk droog in Ubud aankomen. Na een uur op het meest smerige ontbijt te hebben gewacht, stappen we weer op onze mooie motorscooter richting Ubud. We pakken uiteraard wel de toeristische route weer. Halverwege moet Hoite in 1 keer uitwijken, omdat er een grote slang over de weg kronkelt.

Opnieuw genieten we van de prachtige groene omgeving en zijn we ontzettend blij, dat we voor hebben gekozen om met de scooter rond te gaan toeren. Zoveel natuur hadden we op de Gili eilanden niet gezien.

Terug in Ubud

Als we in Ubud aankomen, is het een soort van thuiskomen. Deze accommodatie is zo chill. De kamer is top, de mensen zijn super vriendelijk en vinden het leuk dat we weer terug zijn. En ook de huishonden begroeten ons vrolijk. Het beste van alles is nog, dat we onze grote backpack weer terug hebben. Het is altijd fijn om je eigen spulletjes bij je te hebben. Niet dat ik wat gemist heb de afgelopen dagen, behalve dan een dunne trui in de bergen.

De eerste dag terug in Ubud hebben we behoorlijk wat geluidsoverlast van onze nieuwe buren. Een Italiaans stel, die met het zuidelijke temperament tot 's avonds laat de grootste ruzie hebben. We horen de meubels door de kamer gaan, de kletsen van de klappen van haar naar hem en de meerdere deuren die dicht geslagen worden. Het is echt een gênante vertoning. Gelukkig worden ze 's avonds eindelijk verzocht door de accommodatie om stil te zijn en vanaf dat moment is het naast ons gelukkig stil. Als we datzelfde stel de volgende morgen lief lachend naar elkaar bij het ontbijt zien zitten, valt mijn mond wel even open van verbazing, maar goed, ieder zo zijn eigen ding.

Tijdens onze vakantie hebben we per dag bekeken waar we naar toe wilden. Zo zijn er heel wat plaatsten voorbij gekomen waar we heen konden. En naar veel van die plaatsen zijn we ook daadwerkelijk heen gegaan. Sommige plaatsen hebben we helaas moeten skippen bij gebrek aan tijd.

Padang bai

De plaats Padang Bai was er één van. Omdat we rondom Ubud eigenlijk alles wel een beetje gezien hebben en we zin hadden om te snorkelen zijn we vanuit Ubud een dagje naar Padang Bai gereden. Dat is een tochtje van ruim 70km met de scooter. Omdat we van het rijden nooit genoeg krijgen vonden we dat niet erg.

Helaas viel Padang Bai heel erg tegen. Toen we er aan kwamen, dachten we nog even dat het er wel mooi en gezellig uitzag. Ons doel was het Blue Lagoon strand, omdat je daar het beste schijnt te snorkelen. Als je naar beneden loopt vanaf de parking heb je een prachtig uitzicht op de zee, dus we hadden er ontzettend veel zin in. We huurden een strandbedje en Hoite ging meteen met zijn snorkel de onder waterwereld verkennen.

Al snel was Hoite terug, want onder water zwom er meer plastic dan vis. Zo zonde, want zonder dat plastic is het er echt heel erg mooi. De laatste tijd gaat het in het nieuws vaak over het wereldwijde plastic probleem. Pas nu, nu we het de afgelopen weken op Bali echt gezien hebben, beseffen we pas echt hoe enorm groot het plastic probleem is. De stranden, de zee, maar ook de straten, natuur alles, ligt hier vol met plastic. En vanuit de overheid wordt er wel wat gedaan, zoals een verbod op plastic zakjes en rietjes, maar dat is bij lange na niet genoeg. Je ziet namelijk niemand op Bali, de troep opruimen. Dus alles blijft liggen en bij hoog water spoelt al het aangespoelde plastic gewoon weer terug de zee in. Daarnaast zien we nog steeds vele mensen hun afval gewoon op straat gooien.

Omdat er dus niet echt gesnorkeld kon worden, zijn we wat gaan eten. Tijdens het eten zagen we alle boten terug komen vanaf de Gili eilanden met allemaal jongeren. Opnieuw was dit een bevestiging dat we er goed aan hadden gedaan om rond te gaan toeren met de scooter.

Van Ubud naar Uluwatu

Helaas kwam het moment dat we Ubud moesten verlaten op woensdag ochtend. We hebben hier genoten van de accommodatie, de rijstvelden, de watervallen, het heerlijke eten, de gezellige restaurantjes etc. Maar het einde van onze vakantie komt eraan en we moeten terug naar Uluwatu waar ons paspoort nog steeds ligt.

We wilden op tijd vertrekken, want elke dag tussen 14:00 en 15:00 kan je bij het immigratie kantoor je paspoort ophalen. We hadden daarom bedacht dat meteen op woensdag te doen, nadat we uit Ubud kwamen. Die dag ben je toch een beetje kwijt door het heen en weer reizen. En zo houden we nog een extra dag voor het strand over.

Immigratie kantoor deel I

Bij aankomst bij het hotel in Uluwatu willen we meteen een scooter huren. Dit kan, echter hebben ze nog maar 1 scooter beschikbaar en dat is een heel kleintje. We hebben alleen geen tijd om op zoek te gaan naar een ander scooterhuur bedrijf, omdat we om 14:00 in Jimbaran moeten zijn. Dus we huren deze kleine scooter voor een halve dag en rijden daarmee naar Jimbaran. Een zeer oncomfortabel ritje op zo'n klein ding en de scooter heeft ook nog eens heel erg slecht werkende remmen. In dit verkeer zijn goed werkende remmen wel echt een must.

Na veel gehobbel komen we veilig aan bij het immigratiekantoor. We vinden het vreemd dat het in de straat zo rustig is en er verder geen andere scooters geparkeerd staan. En als we zien dat de hekken ook dicht zijn, vrezen we dat het kantoor dicht is. En inderdaad, de bewaker geeft aan dat het een Public Holiday is. Heel vreemd dat niemand ons daarvoor gewaarschuwd heeft. Later blijkt dat dat ook wel weer logisch is, want het is een Islamitische feestdag. En op Bali is bijna iedereen Hindu. Alleen hoort Bali natuurlijk bij Indonesië en Indonesië is wel voornamelijk Islamitisch. Alle haast van deze dag is dus voor niks geweest, de volgende dag maar opnieuw een poging wagen.

Als we weer terug zijn gaan we op zoek naar een andere scooter, want dit ding is echt gevaarlijk. Het is een hele zoektocht, want de meeste verhuurders zijn maar klein en hebben alle scooters al verhuurd, maar uiteindelijk lukt het toch. De scooter die we nu hebben is niet groter, maar de remmen werken wel en dat is het belangrijkste.

Immigratie kantoor deel II

De volgende dag gaan we opnieuw naar het immigratie kantoor. Als we nu aankomen, zien we weer een hoop bedrijvigheid in de straat, dus hij is open. We moeten even wachten, maar dan worden onze namen omgeroepen en kunnen we ons paspoort weer in ontvangst nemen. Dat is toch wel een hele opluchting, want we kunnen nu in ieder geval zondag naar huis. Wel verbazen we ons opnieuw over de gang van zaken. Het heeft ons 4 ritjes naar het kantoor gekost, veel wachten in het kantoor, 2 keer geld voor hetzelfde visum, 4 weken lang ben je je paspoort kwijt en dat allemaal voor 1 simpel stempeltje in je paspoort. Waarom dit niet gewoon op het vliegveld bij aankomst kan, is echt een grote vraag met een dik vraagteken erachter.

Strand

We wilden onze vakantie afsluiten met nog wat stranddagen, zodat we ons kleurtje nog even bij konden werken. We hebben namelijk wel een kleurtje gekregen, maar dat is een scooter kleurtje, zoals voeten met de slippers erin gegraveerd, bruine nek en schouders. De rest heeft nog steeds een winterkleurtje. Helaas zit het weer niet echt mee. Nu mogen we niet klagen over het weer, want we zijn in het regenseizoen op vakantie gegaan. Normaal gesproken regent het hier dan ook dagen achter elkaar. Nu hebben we echt wel wat regen gehad, hebben we onze regenjassen vaak gebruikt en zijn we meerdere keren doorweekt geweest, maar we hebben voornamelijk prachtig weer gehad.

Op vrijdag is het 's ochtends zo bewolkt, dat we regen verwachten. En wat kan je het beste doen bij regen? Daarom pak ik de scooter en ga verderop in de straat een massage pakken. Van al die harde bedden en het gehobbel op de steenharde zadels heeft mijn rug het zwaar, dus die mag wel even verwend worden. Zodra ik op de tafel lig, barst de bui los. De rest van de dag blijft het af en aan regenen en zwaar bewolkt, dus ons stranddagje valt in het water.

's Avonds hebben we een zachte band. Omdat we niet weten of deze lek is, willen we hem eerst oppompen. Gelukkig vinden we naast het restaurant waar we gegeten hebben een zaakje waar ze de band op kunnen pompen. De volgende dag is de band weer leeg, dus moeten we op zoek naar een garage om de band te laten plakken. Gelukkig hoeven we niet ver te lopen. Voor nog geen 2€ wordt de band netjes geplakt en kunnen we weer verder rijden.

Als we zaterdag wakker worden, ziet het er iets minder onheilspellend uit. Wel zwaar bewolkt, maar omdat het de laatste dag is wagen we het er gewoon op. We gaan nog 1 keer naar ons lieveling strand hier, Padang Padang strand. Op het strand aangekomen laat de zon zich af en toe even stiekem zien, dus het wordt een prima dagje. Voor het kleurtje moeten we in Spanje maar weer aan de slag.

's Avonds brengen we de scooter terug en lopen we naar een Warung (Indonesich restaurant) voor onze laatste Balinese maaltijd. En dan zitten onze 6 weken Bali erop.

Bye Bye Bali

We gaan het hier erg missen, maar we vinden het ook wel lekker om weer naar huis te gaan. Thuis wacht ons, ons heerlijke zachte bedje, onze comfortabele eigen scooter, het heerlijke broodje kaas en natuurlijk ons eigen huisje.

Bali is ontzettend goed bevallen, mede door de vrijheid van het rondreizen met de scooter, waardoor je niet afhankelijk bent van lokaal transport, maar ook de hele lieve en vriendelijke mensen. Het heerlijke eten mogen we ook zeker niet vergeten, de bananenpannenkoek als ontbijt, de nasi Goreng of curry als lunch/diner, de prachtige groene natuur en de mooie kamers.

Wat we niet van Bali gaan missen, dat is al dat plastic op de stranden en in de zee, de rook van alle afval die overal verbrand wordt, het hectische verkeer, maar ook hilarische verkeer, en daarmee alle uitlaatgassen, de schooiende straathonden naast je tafel in het restaurant.

Morgen vertrekken we weer met Singapore Airlines terug naar Spanje, waar we maandagochtend aankomen.

Home Sweet Home

1 Comment

27.03.19 - 30.03.19

Van Amed naar Lovina Beach

Vanuit Amed zijn we 's ochtends op tijd vertrokken. Tegen de middag begint het namelijk meestal te regenen en dit keer willen we graag alles droog houden. We kiezen er daarom voor om dit keer niet via de bergen te rijden,. Deze ligt namelijk volledig in de wolken, dus we rijden langs de kust naar Lovina. We moeten ongeveer 85 km rijden. De weg naar Lovina is erg druk, maar we kunnen alsnog stevig doorrijden.

Ook hier is het verkeer gekkenhuis, toch rijdt het als een geoliede machine. We zijn er inmiddels aan gewend, dus we rijden met de stroom mee. Maar je moet wel goed opletten, want inhalen doen ze hier gewoon zonder dat ze rekening houden met de rest van het verkeer. Je kunt door 2 of 3 scooters tegelijk ingehaald worden. Maar je moet ook voor je kijken, want als ze daar inhalen dan rijden ze makkelijk op jouw weghelft en moet je gewoon aan de kant.

Al het oprijdende verkeer wat uit de zijstraatjes de grote weg op wilt rijden kijkt niet eens. Ze rijden gewoon de weg op en verwachten dat jij aan de kant gaat. En wonderbaarlijk genoeg werkt dat ook gewoon. Je moet alleen heel scherp blijven opletten. Door de vrachtwagens die voor ons rijden en ons tegemoet rijden worden we regelmatig gezandstraald. Elke keer als we een stukje hebben gereden is ons gezicht bedekt met een zwarte zandlaag.

We komen helemaal droog in Lovina aan en de accommodatie is prachtig, we hebben ook de mooiste badkamer tot nu toe. De badkamer is buiten en aangelegd met allemaal planten. Het is net alsof je in de tuin staat te douchen. Het heeft een mooi zwembad met prachtig uitzicht op de bergen. Door de donkere luchten ziet het er heel onheilspellend uit, maar tegelijk ook erg mooi.

Lovina Beach

Als we net zijn aangekomen begint het keihard te regenen, dus we kunnen voorlopig nog nergens heen. Gelukkig hebben we altijd nog  Rummicub. De uren gaan voorbij en we krijgen inmiddels enorme honger, maar we kunnen pas om 17u, op pad om ergens te gaan eten. Lovina is best groot, maar bij het strand heb je 2 leuke straten in een U-vorm met allemaal restaurantjes. Er is niet veel leven in de brouwerij, maar dat komt waarschijnlijk doordat het zo hard heeft geregend. En waarschijnlijk ook omdat het hier laagseizoen is. Langzaam komt alles weer een beetje op gang.

Lake Tamblingan en Lake Danua Buyan

De volgende dag staan we vroeg op, zodat we op tijd de bergen in kunnen. We willen de meren Tamblingan en Danau Buyan zien. Deze twee meren liggen vlak naast elkaar. De weg naar deze twee meren is het eerste deel goed geasfalteerd, maar een paar kilometer verder op houdt het asfalt op en moeten we verder op keien rijden. Dit hobbelt en trilt enorm, maar het gaat gelukkig goed, ondanks dat de weg redelijk steil omhoog gaat. Na een kilometer gaan de keien over in een kapotte asfaltweg met enorme gaten, dus ook hier is het lastig rijden. Gelukkig na 6 km wordt de weg weer een stuk beter en vlak daarna komen we bij de 2 meren aan.

Rechts van de meren ligt het dorpje Munduk. Vroeger tijdens de Nederlandse bezetting van Indonesie, was Munduk een soort van zomers verblijf voor de Nederlanders om hier wat verkoeling te zoeken. Ze hebben er huizen gebouwd in de Nederlandse bouwstijl. Dit is nog wel te zien aan sommige huisjes, echter door de Balinese invloeden van de afgelopen tientallen jaren, moet je wel goed kijken om ze te spotten. We rijden door het dorpje heen, maar we vinden het niet heel erg boeiend, dus we rijden weer terug naar de 2 meren, waar we genieten van het prachtige uitzicht.

Bhuansari Waterfalls

In deze omgeving zijn ook veel watervallen te vinden. Een aantal bekende, maar ook een paar onbekendere. Wij rijden naar de ingang van de Bhuansari waterfalls, deze zijn we nog nergens op internet tegen gekomen, dus we hopen, dat het daarom ook niet te toeristisch is. Daarnaast zijn het 4 watervallen dicht bij elkaar, dus dan hebben we 4 watervallen in 1 klap.

Nadat we de scooter hebben geparkeerd moeten we nog een heel stuk lopen. Watervallen bezoeken is meestal niet heel erg simpel. Bij de meeste watervallen moet je bijna een km lopen via veel trappen en de trappen hier zijn niet zoals we deze thuis kennen, maar dit kunnen losse stenen zijn, maar ook boomstammen, bamboestokken, modder treden, takken, bakstenen en bedenk nog maar eens iets geks. De treden zijn dan ook nog vaak op Hoite's formaat gemaakt, dus ik moet bij de meeste treden een soort van springen en als het geregend heeft, wat het hier nog weleens doet, dan moet je nog uitkijken dat je niet uitglijd ook.

Maar als je een waterval wilt zien, moet je er iets voor over hebben. Dus zo gezegd, niet zo gedaan. Als je dan eenmaal de honderden treden af bent gelopen, dan heb je ook wel een prachtig uitzicht. Op dat prachtige uitzicht moet je dan ook wel weer teren, als je al die trappen ook weer op moet om terug te komen.

Als we bij de 4e waterval zijn, zien we de lucht boven ons snel betrekken. We moeten nog een stuk terug over de slechte weg, die we de heenweg ook hebben gereden, dus we willen snel aan de terugweg beginnen. Gelukkig is de terug weg van de watervallen altijd beter te doen, omdat je dan omhoog moet lopen. De treden zijn dan beter te doen, dan wanneer je naar beneden loopt, omdat je op één of andere manier beter grip hebt.

Als we bij de scooter aankomen, een klein uurtje later, regent het al, dus we trekken onze regenjas vast aan. Bij het slechte deel van de weg aangekomen moeten we flink steil naar beneden rijden. Gelukkig regent het al niet meer, maar door de steile helling en het continue moeten remmen, verliezen we op een gegeven moment de remdruk in de rechterrem. Ik stap af en ga verder lopen, zodat de motor lichter is en Hoite minder krachtig hoeft te remmen. Maar als ook de linkerrem bijna niet meer werkt moeten we stoppen. Gelukkig zijn we in de buurt van een beekje en scheppen we daar koud water uit, waarmee we de remmen proberen af te koelen. De rook stoomt er vanaf, dus het is duidelijk dat de remmen overhit zijn. Gelukkig na even te hebben gewacht doen ze het weer en kunnen we weer verder.

Brahma Vihara Arama Tempel

De laatste dag in Lovina hebben we in de ochtend weer mooi weer, dus we gaan naar de enige boeddhistische tempel die er op Bali is. De Brahma Vihara Arama tempel is in 1970 geopend en er staat een replica van de grootste Bhoeddistische tempel ter wereld. Deze tempel staat op 1 hectare grond en is een mix tussen het Bhoeddisme en Hinduïsme.

30.03.19 - 31.03.19

Bedugul

Na Lovina kunnen we kiezen of we naar een ander dorp willen aan het strand of een nachtje in de bergen slapen. We kiezen voor het laatste, omdat we zo van deze omgeving genieten en de stranden aan deze kant toch niet zo mooi zijn. Dus we boeken nog een nachtje in de bergen, halverwege de route van Lovina naar Ubud in Bedugul.

Bedugul ligt aan de andere kant van de berg waar we vanuit Lovina op keken. In de buurt van Bedugul ligt het rijstterras Jatiluwih, Leke Leke waterval en de Pura Ulun Danu Beratan tempel. Als we 's ochtends opstaan, zien we gelukkig dat het mooi weer is in de bergen, dus we kunnen met een gerust en droog hart de berg oversteken. We moeten weer dezelfde slechte stenen weg nemen, die we nu al 2 keer hebben gereden, maar het voordeel is nu dat we weten wat ons te wachten staat.

Handara Gates

Onderweg wil ik graag door de Handara gates rijden. Ik heb op Instagram mooie foto's van deze gates gezien en omdat we er toch langs rijden, kunnen we er ook doorheen rijden. Ik heb me alleen niet zo goed verdiept in deze gates, want uiteindelijk blijkt het de ingangspoort van een luxe golf resort te zijn. En als je een foto wilt met deze gates moet je er nog voor betalen ook. Dat doen we dus niet, we maken wel van een afstandje een foto. Uiteindelijk zijn de poorten ook niet zo mooi als dat ze op Instagram waren.

Pura Ulun Danu Tempel

In deze bergen liggen 3 meren bij elkaar. De andere twee hebben we eerder deze week al gezien, nu komen we langs het meer Bratan. Hier willen we een tussenstop maken, omdat ik graag de tempel Pura Ulun Danu Bratan wil zien. Deze Hindoëistische tempel is gebouwd in 1633 en gewijd aan de Godin Dewi Danu, de Godin van het water, meren en rivieren. Dit meer wordt ook wel heilig bergmeer genoemd, omdat de omgeving heel vruchtbaar is. Dit meer speelt een belangrijke rol in de irrigatie van deze omgeving. Hoite heeft niet zoveel met tempels, dus die blijft achter bij onze bagage en ik ga een kijkje nemen bij de tempel.

Bij de tempel lopen ook heel veel jonge meisjes rond. Dit blijken meisjes van een school op Java te zijn, die met studiereis zijn. Ze hebben van hun Engelse leraar de opdracht gekregen om toeristen aan te spreken en zo een gesprekje in het Engels te voeren. Als bewijs moeten ze dan een foto maken. Ik word dan ook een paar keer aangesproken en sta op meerdere foto's.

Jatiluwih rijstvelden

De omgeving waar we doorheen rijden is echt prachtig. Het is hier ontzettend groen. We rijden langs de Jatiluwih rijstvelden, welke adembenemend mooi zijn, maar helaas ook weer erg commercieel. Elke 50 meter staat er wel een bewaker, die geld wilt vragen. Omdat we alleen langs willen rijden hoeven we niks te betalen. Als je echt door de rijstvelden wilt lopen en foto's wilt maken, dan moet je wel betalen.

Leke Leke Waterfall

Omdat we nog steeds niet waterval moe zijn, gaan we ook nog naar Leke Leke waterval. Nu zijn de wegen naar de watervallen niet altijd de beste wegen, maar deze slaat echt alles. Door de vele regen van de afgelopen tijd is het een enorme modderboel. Omdat de treden hier in Bali standaard 2 keer zo hoog zijn als bij ons, wil je nog weleens weg slippen. We zien een aantal mensen omhoog komen met stokken in de hand. Als ik vraag waar ze die vandaan hebben, dan hoor ik dat ze die bij de ingang mee hebben gekregen. Wij helaas niet. De vorige keer had ik een selfie stick mee, die ik als wandelstok heb gebruikt, maar die was ik vergeten.

Bij deze weg heb ik juist zo'n stok nodig, omdat ik anders gewoon te weinig grip heb. Er zijn geen relingen waar je je aan vast kan houden, ook geen bomen. Dus ik struin de bosjes af en vind een prachtig exemplaar...in de modder, alles zit nu onder de modder, maar ik heb een wandelstok. Dat loopt een stuk beter. Gelukkig is het dit keer ook volledig de moeite waard, want de waterval is weer prachtig.

Terug bij de accommodatie genieten we nog even van het uitzicht, morgen rijden we weer terug naar Ubud. Dan gaat ook gelijk onze laatste week op Bali in.