Author Archives: costagoc2

10.03.19 - 18.03.19

Uluwatu II - Canggu

We zijn weer terug in Uluwatu. De reden dat we hier terug zijn is, dat we ons visum moeten verlengen. Dit kan op verschillende plaatsen ofwel in de hoofdstad Denpasar, ofwel in de hoofdstad van Lombok, ofwel hier in Jimbaran. We dachten dat het in de hoofdstad allemaal langer zou duren vanwege grotere drukte. Onze eerste keus was Mataram, de hoofdstad van Lombok, maar na wat navraag gedaan te hebben bij locals hier en op internet, dachten we dat we Lombok minder leuk zouden gaan vinden, waardoor we hebben besloten het in Jimbaran te doen. We vinden dit stuk van Bali namelijk erg leuk en mooi, dus we vonden het niet erg om nog een keer terug te gaan. Wel moeten we weer even wennen aan de helmen, het is zo warm, dat zonder helm rijden wel erg lekker was. En iedereen zweet natuurlijk in zo'n helm, dus we zijn opnieuw erg blij met onze petjes.

Op maandag zijn we 's ochtends vroeg opgestaan omdat we om 8u bij het immigratiekantoor wilden zijn. Het wordt namelijk aangeraden om zo vroeg mogelijk er te zijn, zodat je de meeste kans hebt dat je snel aan de beurt bent. Om 8 uur gaan ze open, dus we waren bijna meteen aan de beurt. We kregen wat papieren mee die ingevuld moesten worden en daarna moesten we overal kopieën van laten maken. Dit kon bij het naastliggende restaurantje. We hadden de meeste kopieën al van huis meegenomen, alleen van de papieren en ons visum moesten we nog een kopie laten maken. Gelukkig hadden we toen we binnen kwamen al een machine zien staan, die nummertje uitgaf en daar had ik al 2 nummertjes getrokken. Deze bleken we achteraf nodig te hebben, want deze gaven onze beurt aan. Hierdoor waren we als 5e en 6e aan de beurt. Gelukkig maar want toen er werd gezegd dat we een nummer moesten trekken kwam er al nummer 35 uit. Toen moesten we tot 9 uur wachten tot ze begonnen met de nummer afroepen. Toen we aan de beurt waren, kregen we een rode map, waarop we onze naam moesten zetten en deze weer intoetsen leveren. Daarna was het wachten, waarop dat wisten we niet, dat werd ons niet verteld. De man achter de balie was niet de meest vriendelijke en had ook geen zin om vragen te beantwoorden. De zaal liep inmiddels vol met toeristen, dus we waren blij dat we op tijd waren gegaan. Na nog een uur gewacht te hebben kregen we een papier mee, waarop de datum van precies een week later stond. Dan konden we terug komen om een foto te laten maken en voor die tijd moesten we het visum bij het postkantoor betalen. We wisten dat we fotos nodig hadden, dat hadden we ergens gelezen en die hadden we dus ook bij ons. Maar laten ze dit net het afgelopen jaar hebben veranderd in digitale fotos, dus we moesten echt een week later terug komen om de fotos te laten maken. Dit schopt onze planning wel een beetje in de war, want dat betekend dat we niet al te ver weg kunnen, omdat we dus maandag 18 maart weer terug moeten zijn. We balen wel een beetje, want online werd gezegd dat je inderdaad 3 keer terug moest komen, maar dat je in een week wel alles geregeld kon hebben. Dat valt dus een beetje tegen, omdat we nu ruim een week vast zitten en dan pas stap 2 hebben voltooid. Maar goed, we moeten dus even na gaan denken wat we nu gaan doen.

Tegen 11 uur stonden we weer buiten en omdat we nu vrij noordelijk zaten in het zuidelijk deel van Bali zijn we langs de verschillende stranden weer naar het zuiden gereden. We merken hier, dat er voornamelijk grote resorts zitten en de stranden zijn bijna overal ontoegankelijk als je niet in 1 van die resorts zit. Niet onze omgeving dus. We rijden dan ook al vrij snel weer meer naar het zuiden. We brengen de middag door op het Pandawa strand en 's avonds rijden we naar Dreamland Beach, hier hebben we de vorige keer mensen bovenaan de rots gezien, die de zonsondergang aan het kijken waren. Er gaan geen officiële wegen heen, dus het is even zoeken hoe we er moeten komen, maar we hebben het gevonden.

Op dinsdag hebben we afgesproken met Michael om te lunchen. Michael kennen we van onze tijd bij Sundio, hij was toen reisleider in Lloret en hij woont momenteel op Bali. En toevallig zit hij deze dagen ook in Uuwatu. Het is gezellig om even bij te kletsen, want we hebben hem al een paar jaar niet gesproken. Daarna gaan we nog even naar het Padang Padang strand. Ons favoriete strand hier met de apen. Helaas betrekt het al snel en liggen we op een gegeven moment in de regen, maar omdat het zo warm is is dat niet eens zo erg.

De volgende dag nemen we nog een kijkje bij het Suluban strand, waarvan gezegd wordt dat dit het mooiste strand is, maar het is hoog water, dus er is geen strand en het water is enorm wild, dus we kunnen ook niet al te dichtbij komen. Suluban staat ook bekend om alle restaurants en clubs op de rotsen, dus we gaan daar nog even een kijkje nemen. Uiteindelijk rijden we weer door naar Padang Padang strand, want dit blijft toch wel echt onze favoriet. Je moet hier overal wel voor de toegang naar het strand betalen. Bij het ene strand vinden we het niet erg, omdat er dan bv een douche of toilet aanwezig is, maar bij sommige stranden betaal je voor eigenlijk niks. Op de stranden merken we op, dat de strandmode erg veranderd is, we zien wat badpakken, maar vooral veel strings. Alle meiden lopen in strings rond. En daarnaast worden de beste modellen poses uit de kast gehaald. Je kunt je dus kostelijk vermaken, door alleen al naar alle poserende mensen te kijken.

We hebben inmiddels besloten om nog een paar dagen naar Canggu te gaan. We moeten sowieso tot maandag in deze omgeving blijven voordat we weer verder kunnen en we willen niet langer op dezelfde plek blijven. Omdat we wisselende verhalen over Canggu horen willen we het graag zelf ervaren. Canggu staat bekend om drukte, populaire beachclubs, goede restaurants en surfen, maar ook om de minder mooie stranden.

We boeken voor 4 nachten en deze 4 nachten zijn meer dan lang genoeg voor ons. Dit is niet onze plek. Ook al vinden we de restaurantjes, die er in overvloed zijn erg leuk en lekker, verder is er voor ons niet zoveel te doen. We zijn namelijk niet echt strandmensen en Hoite vind het strand alleen leuk als er ook gesnorkeld kan worden en dan kan hier niet. Daarnaast is het hier zo mega druk, dat je ook niet echt voor het relaxen hier komt. Maar we vermaken ons prima, we hebben een lekker hotel en we eten heerlijk.

Vanuit Canggu rijden we op maandag om 7u weer richting Jimbaran naar het immigratiekantoor. Het is maar 23 km rijden, maar vanwege het verkeer kan je er zo een uur overdoen. We komen mooi op tijd aan, nadat we door het drukke ochtendverkeer hebben gereden, wat een gekkenhuis. We hebben gelukkig van die mondkapjes gekocht, want je wordt zwart van de uitlaatgassen. We zijn dus net een stelletje locals.

We zijn weer als eerste bij de balie en krijgen nummer 1 en 2 voor de foto. De vorige keer moesten we tot 9u wachten tot ze überhaupt begonnen, maar vandaag hebben ze er meer zin in en zijn we al na 5 minuten aan de beurt. Snel een foto maken en vingerafdrukken geven en binnen 10 minuten staan we weer buiten en kunnen we weer terug. We hebben dus 1,5 uur op de scooter gereden voor 10 minuutjes. Maar goed, we zijn weer een stap verder. We mogen nu vanaf 25 maart onze paspoorten op komen halen. We zullen dus nog een keer terug moeten komen in Uluwatu. We gaan er vanuit dat we onze vakantie hier dan af gaan sluiten.

Terug bij het hotel kunnen we nog mooi genieten van ons ontbijt op de kamer en daarna bestellen we via de GoJek app (de Indonesische Uber) een taxi naar Ubud. Daar zullen we de komende dagen door gaan brengen. In Ubud zijn we weg van het strand en kunnen we wat meer ondernemen, dus daar kijken we erg naar uit.

Tot de volgende keer!!

03.03.19 - 10.03.19

Nusa Lembongan & Nusa Cenignan

Ondanks dat het maar 20 km rijden is naar Sanur Beach waar we de boot naar Nusa pakken, duurt de taxi rit toch een uur. Dit ivm de enorme drukte op de weg. Bij aankomst bij de haven gaat Hoite op zoek bij alle ferry bedrijven welke ferry ons voor de beste prijs naar Nusa kan brengen. We hebben daarna nog even de tijd om snel wat te eten en dan vertrekt de speedboot al. We varen door het turkoois blauwe water en het is maar een half uurtje varen.

Onze bungalow bij Sedok Jineng Villas is erg mooi met een buiten badkamer. De buiten badkamer is super leuk, we kunnen lekker in het zonnetje (of soms de regen) douchen met uitzicht op de bananen bomen en het brengt soms ook wat vertier terwijl je staat te douchen of op de wc zit. Want buiten zitten ook alle insecten, die dus ook in de badkamer voorbij komen. Verder lijkt het hier ook een beetje op kamperen, want vanwege de niet goed sluitende deuren en de buiten badkamer komen de muggen naar binnen. We liggen dan ook met de klamboe dicht op bed en dan lijkt het net alsof je in een tent ligt. Ik voel me dus helemaal thuis hier.

Bij de accommodatie huren we gelijk weer een scooter voor 3,75€ per dag, deze heb je hier ook wel echt nodig, want rondom onze accommodatie is niks te doen. En we willen de eilanden Lembongan en Cenignan met de scooter verkennen. De scooter geeft je een boel vrijheid, zo ben je niet afhankelijk van bv taxi, die hier op deze eilanden niet eens rijdt.

De Nusa eilanden zijn met zijn drieën. Nusa Penida is verreweg de grootste, maar ook de minst toeristische. Daarna komt qua oppervlakte Lembongan en dan Cenignan. De laatste 2 eilanden zijn verbonden met een gele brug. Als je naar Nusa Penida gaat moet je echt met de boot. We wilden eerst ook nog naar Penida, maar we hebben uiteindelijk besloten om alleen de twee kleinste eilanden te doen.

Op Lembongan en Cenignan is alles erg relaxed, geen verkeer, alleen rond rijdende scooters. Er is ook geen politie. Na een dag met helm rondgereden te hebben, hebben we net als verder iedereen op het eiland besloten om de helm thuis te laten. Je rijdt hier niet harder dan 30km per uur en dat is al hard en er is geen politie op het eiland, dus een bekeuring krijg je ook niet. De meeste scooters hebben hier niet eens een kenteken plaat. Het is heerlijk om zonder helm te rijden, want het lijkt wel nog warmer en vochtiger te zijn geworden, dus een klein windje door je haren is een welkome verkoeling. De mensen zijn hier zo ontzettend vriendelijk en willen je overal mee helpen. Als we dan ook een keer bij een 'garage' stoppen om onze banden op te pompen, is het gratis, want het is nieuwjaar.

Op Hoite verjaardag hebben we een snorkel tripje geboekt. We hopen Manta Rays (roggen) te gaan zien. Deze mantas lijken op stingrays alleen zijn ze veel groter, wel zo'n 3,5 meter breed. We vertrekken 's ochtends om 8u, want de roggen schijnen vroege vogels uh vissen te zijn. We varen eerst naar Manta Bay, maar van de boten die daar al liggen horen we dat er geen Manta roggen te zien zijn, dus Captain Blank (onze kapitein) stelt voor om een stuk door te varen naar Manta Point. En daar hebben we wel geluk, we zien minimaal 5 Mantas bij elkaar, wat zijn die vissen immens groot. Ik vind het best spannend, maar Hoite is helemaal in zijn sas. Hij duikt regelmatig naar beneden om nog dichterbij te kunnen komen, want zelfs aan de oppervlakte zwemmen de roggen al heel dichtbij. Gelukkig hadden we de GoPro mee, dus Hoite heeft een paar mooie filmpjes kunnen maken. Na een tijdje bij de Mantas te hebben gesnorkeld gaan we verder naar Crystal Bay bij Nusa Penida. Het water is enorm helder, dus het is wel duidelijk waarom dit Crystal Bay heet. Hier snorkelen we vlak voor de kust en we zien wat mooie vissen, maar helaas ook heel wat plastic. Als laatste varen we naar Mangrove Point, vlakbij de mangrove van Nusa Lembongan. Zodra de boot stil ligt zien we vlakbij dolfijnen boven het water springen. We springen snel in het water en proberen dichterbij te komen, maar helaas staat er een hele sterke stroming en kunnen we zwemmen wat we willen maar we komen niet vooruit. We moeten dus de andere kant op zwemmen en zien de dolfijnen helaas niet meer terug, maar het snorkelen hier is ook erg mooi. Dan is de snorkel trip voorbij en worden we weer afgezet bij Mushroom Beach waar we meteen wat gaan eten.

Op 6 maart wordt het nieuwe Hindu jaar gevierd, dit gaat gepaard met een groot feest voor alle bewoners van het eiland. Ze zijn de hele week al bezig met het bouwen van enorme boze geesten (monsters), die ze tijdens het nieuwjaar dragen en waarmee ze door het hele centrum lopen. Uiteindelijk worden alle boze geesten verbrand, zodat het nieuwe jaar veilig kan beginnen. De dag na het nieuwjaars feest is het Silent Day. Een dag waarop niemand de straat op mag en de stroom overal wordt uitgezet. Dit betekend dat er die dag, geen licht, stroom, water, wifi of airco is. Van tevoren hadden we bedacht lekker bij het zwembad te gaan liggen, maar laat het nu net deze dag, de hele dag keihard regenen. Dat hebben we ondanks het regenseizoen nog niet meegemaakt tijdens deze vakantie. Dus het wordt een dagje Netflix, boek en website bijwerken. Alles op de opgeladen batterij tot de apparaten leeg zijn. Het is heerlijk dat het zo regent, want daardoor is het eindelijk een dag niet zo warm. En dat is fijn zo zonder airco. Omdat ze hier met waterpompen werken om het water in de wc en douche te krijgen, kunnen we dus ook niet douchen deze dag. Daarom hebben we de dagen ervoor onze waterflessen bewaard en deze met kraanwater gevuld, zodat we daarmee het toilet door konden spoelen en ons konden wassen, want dat is met deze temperaturen echt wel elke dag nodig. De dag vliegt voorbij en de volgende dag mogen we weer het eiland rond.

We bezoeken de meeste strandjes van het eiland, gaan naar Devils Tear, gaan terug naar Cenignan waar we een leuke gezellige beachbar vinden, Seabreeze, waar we 2 hele dagen alleen maar bij het zwembad hangen en genieten van het lekkere eten en de relaxte muziek, toevallig is het vaak Spaanstalige muziek). We vinden de Nusa eilanden echt fantastisch en hopen dan ook dat we hier aan het einde van de vakantie nog een keer terug kunnen komen. We zullen zien of we daar straks nog tijd voor hebben.

Voor nu pakken we op zondag de boot weer terug naar Bali. We moeten daar in Jimbaran ons visum gaan verlengen. We zijn benieuwd hoe dat gaat lopen. We zullen weer in Uluwatu overnachten en vandaar uit met de scooter naar het immigratiekantoor in Jimbaran rijden.

We worden die zondag om 10:30 uur opgehaald bij de accommodatie en naar de haven gebracht. Daar moeten we een uur wachten tot onze boot vertrekt. In de haven zijn de mannen van de bootmaatschappij een kaartspel domino aan het spelen. Ze spelen met geld en het gaat super snel, dus ik kijk geïnteresseerd met ze mee. Tot ze vragen of ik mee wil spelen, nou dat doen we maar niet, want ik ken alle spelregels nog niet en je moet gelijk voor geld spelen. Maar als de boot bijna gaat vertrekken moeten ze stoppen met spelen en geven ze mij het kaartspel, zodat ik later zelf het spel kan spelen. Echt super lief.

De speedboot tocht gaat weer lekker snel, dus we komen snel aan op Bali waar de taxi ons al op staat te wachten, die ons naar onze accommodatie in Uluwatu brengt. We zullen in dezelfde straat gaan slapen als onze vorige accommodatie hier, dus we zijn benieuwd of het deze keer nog beter is, of misschien wel wat minder. Tot de volgende keer weer met ons verslag uit Uluwatu deel II.

 

 

27/02/19 - 03/05/19

Uluwatu

Als we vertrekken uit het hotel in Legian, bestellen we bij de receptie de taxi die ons naar Uluwatu moet brengen. Deze is er zo want hij staat al voor de deur. Het is ongeveer een uur rijden, niet vanwege de afstand maar vanwege de enorme drukte op de weg. Je kunt hier echt beter op een scooter rijden, want in een auto verlies je enorm veel tijd door stil te staan.

Bij aankomst in Uluwatu, het zuidelijkste punt van Bali, kunnen we onze accommodatie niet vinden. De kaart geeft aan dat we er zijn, maar we staan voor een tempel achtige muur en zien geen bordje. Na lang zoeken vind Hoite een deur waarvan een toerist zegt, dat dit onze accommodatie zou moeten zijn. Er is echter niemand aanwezig. Toch pakken we onze tassen uit de taxi, omdat de taxi chauffeur graag weer wil gaan en volgens een tuinman moet dit ook echt onze accommodatie zijn. Het is een heel klein tuintje met 4 huisjes. Ondertussen komt er een Russisch stel aan, die hun bagage alvast bij 1 van de huisjes neer zet en inderdaad bevestigd dat dit toch echt Tropical Santai Villa is en dat zij ook een kamer hebben geboekt direct bij de eigenaar zelf. We moeten nog even wachten tot de 'manager' Rya eraan komt en die schrikt, want ze heeft onze boekingen niet. Gelukkig hebben wij een officiële bevestiging van Booking.com en de Russen niet, dus na lang heen en weer gepraat met de toevallig Spaanse eigenaren, mogen wij de kamer in waar de Russen hun bagage neergezet hebben en moeten zij helaas een andere accommodatie zoeken, omdat zij geen officiële boeking hebben. Toch wel weer toevallig dat we precies zijn overboekt bij een accommodatie met Spaanse eigenaren, dat komt ons bekend voor. Wel is de kamer erg mooi, dus dat is erg fijn.

In Uluwatu huren we voor het eerst een scooter, deze heb je hier wel nodig omdat alles uit elkaar ligt. Je hebt niet echt een dorp en ook voor de stranden moet je een behoorlijk eind lopen, daarnaast is er nergens een stoep, dus lopen is nog gevaarlijk ook. We krijgen een 125cc mee en dat blijkt later ook wel echt nodig, omdat we zelfs met de 125cc soms een heuvel bijna niet opkomen met zijn tweeën. Een helm is uiteraard verplicht, dus die doen we braaf op. Gelukkig hebben we onze petjes mee, die zetten we eerst op onder de helm, want de helmen zijn niet al te schoon en erg oud, dus er is al door veel voorgangers flink in gezweet. Maar daar merken we niks van, omdat de helm bij ons op de petjes zit. Echte tankstations zie je hier niet, maar je kan bij elk winkeltje wel wat benzine halen. Er staan rekken buiten met flessen Absolut Vodka die gevuld zijn met benzine. Je koopt dan voor 10.000 rupiah (0,62€) 1 liter benzine die ze dan met een trechter in de scooter gooien.

Het is een super mooie omgeving met veel groen en veel strandjes. De eerste dag rijden we naar het Balangan strand, bij uitstek de Place to be voor surfers. Er lopen dan ook allemaal mooie mensen met strakke lichamen rond die de hele dag alleen maar op de golven surfen. In een restaurant aan het strand eten we wat en proberen we onze eerste kokosnoot drankje. Ik hou er sowieso niet van, maar Hoite wel, alleen is deze erg vies en smaakt niet eens naar kokos. We horen later dan dit de smaak is, als de kokosnoot nog niet rijp is. Bah het leek net slootwater.

´s Avonds zoeken we een leuk restaurantje op bij ons in de buurt, maar dat is nog best moeilijk. Tot we per toeval bij The Art House terecht komen. The Art House is een heel klein restaurantje, welke 3 tafels binnen en 2 tafels buiten heeft, het is net alsof je bij iemand in de huiskamer zit. Het eten is super lekker en nog goedkoper dan in Legian. We betalen voor een verse fruitsap en een Nasi Goreng 3,13€ in totaal. En het is de beste Nasi die ik ooit heb gegeten. Omdat het eten zo goed is en het restaurant op 1 minuut van onze accommodatie zit, eten we de avonden erna ook steeds hier. Overdag proberen we de restaurantjes in de omgeving uit als we onderweg zijn naar de strandjes, maar 's avonds in het donker vinden we The Art House helemaal prima. Er schijnt namelijk nergens ligt hier op de wegen en ze zijn erg smal en bochtig, dus we vinden het wel prima zo lekker dichtbij.

De dagen erna rijden we in de omgeving rond en gaan we naar alle strandjes in de buurt. Zo gaan we de tweede dag naar Dreamland Beach en Bingin Beach. Dreamland Beach is ook een lang strand met wat restaurantjes, net als Balangan. Dus ook hier zien we weer veel surfers, alleen zijn de golven deze dag er niet. Wat we helaas ook zien, is dat er ook hier weer ontzettend veel plastic aanspoelt. Ze ruimen het wel op van het strand, maar dumpen het vervolgens tussen de rotsen en laten het daar liggen. Het is dan ook heel dubbel om hier te liggen. Het strand is prachtig als je voor je uit kijkt, maar kijk je naast je kijk je op een vuilnisbelt uit. Voor het Bingin Beach moeten we behoorlijk wat trappen naar beneden lopen en als we er aankomen, begint het te regenen, dus ipv op het strand liggen doen we een drankje bij de beachbar op de rots met uitzicht over de zee.

De derde dag willen we in de ochtend een tempel bezoeken, maar als we daar aankomen zijn er net een paar touringcars gestopt vol met Chinezen. Daar zitten we niet echt op de wachten, dus we komen niet verder dan de ingang en gaan door naar het volgende strand. Het is super leuk om in de omgeving op de scooter te rijden, zo zie je heel wat van de omgeving en het is lekker verfrissend, want wat is het warm en vochtig hier. Daar zijn we nog niet aan gewend. We rijden eerst naar Thomas Beach, en lunchen daar bij een super leuk restaurant met lekker eten. We staan wel versteld van de leuke hippe tentjes die ze hier hebben. Zoveel hipper, dan dat we in Spanje zien. Zelfs hier waar de armoede vele malen groter is en het eten heel erg goedkoop, zijn ze hipper, maar ook veel vriendelijker dan bij ons in Spanje. Je wordt er gewoon echt vrolijk van.

Na het eten skippen we Thomas Beach ivm de enorm lange trap naar beneden (ruim 300 treden) en gaan door naar Padang Padang. Dit is het mooiste strand in deze omgeving. Wauw wat een plaatje. Er zijn ook veel minder golven, dus perfect om te zwemmen, er lopen apen rond, die alle losse spullen stelen als je niet op let, het strand is wit en het water is super helder turkoois. Ik waag hier ook mijn eerste zwem in het water en die is precies op mijn temperatuur. Het duurt dan ook even voordat ik er weer uit kom. Dit komt niet vaak voor, dat ik water lekker vind.

De laatste dag in Uluwatu willen we opnieuw naar Padang Padang beach, maar na het ontbijt begint het te regenen. Onze eerste regen van deze vakantie. En als het hier regent, regent het ook goed, dus het is geen strandweer. Dan maar op zoek naar een massage. Dat wordt een hele onderneming. De massage salons zitten niet echt  in de buurt. De salon die ons wordt aangeraden heeft op dat moment geen tijd en we spreken af dat we om 14:00 uur terug komen. Dus we gaan eerst even lunchen. Nadat we bij het eerste restaurant afgezet worden, komen we bij een heel klein zaakje terecht waar we heerlijk lunchen. Bij terug komst bij de salon hebben ze in 1 keer geen tijd meer voor 2, dus we moeten op zoek naar een andere salon. Als we eenmaal op de tafel liggen, barst de regen los en komt het opnieuw met bakken uit de lucht. Gelukkig liggen we droog.

Dan zitten de dagen in Uluwatu er weer op, helaas, deze omgeving beviel ons wel, dus hopelijk komen we nog eens terug. Via de Balinese Uber bestellen we een taxi voor de volgende dag, die ons naar de haven van Sanur moet brengen. Daar zullen we de boot pakken naar Nusa Lembongan. 1 Van de Nusa eilanden waar we de komende week door zullen brengen en waar we ook het Hindu nieuwjaar mee gaan maken. We zijn benieuwd!

 

 

22/02/2019 - 27/02/2019

Spanje - Legian

Daar gaan we dan, op naar het vliegtuig. We gaan eindelijk weer op reis. Onze laatste keer was in maart 2018 met Bill naar Marokko. Deze reis werd vroegtijdig afgebroken door flinke autopech in de woestijn. En daarna konden we niet meer weg. Bijna een jaar niet reizen is voor ons erg lang. Dus we zijn extra blij, dat we weer een mooie reis voor de boeg hebben.

De backpack is weer ingepakt en klaar voor vertrek. Ik ben al vroeg begonnen met de voorpret, dus mijn backpack ligt al een week ingepakt voordat we eindelijk kunnen vertrekken. Op vrijdag 22 februari lopen we om 06:30 uur van huis weg met 14 kilo op de rug en 7 kilo op de buik (Hoite nog iets meer). Normaal is het een kwartier lopen naar het busstation in Lloret, maar nu doen we er iets langer over. Gelukkig zijn we wel op tijd, voordat de bus om 07:00 uur weg rijdt. Onderweg vind ik nog een briefje van 100€ op de grond, dus die heb ik maar opgeraapt. Er stond geen naam op van wie het was, dus heb hem maar gehouden. Leuk begin van de vakantie, beetje jammer voor degene die het briefje is verloren.

Op de luchthaven gaat ook alles goed, dus voordat we het weten zitten we in het vliegtuig van Singapore Airlines. We hebben goede stoelen met extra beenruimte voor Hoite en we verbazen ons over de enorm goede service van Singapore Airlines. We vliegen normaal met Emirates of Qatar Airways en hebben ook weleens met KLM etc gevlogen, maar het is de eerste keer met Singapore Airline. Hopelijk is dit zeker niet de laatste keer. De cabin crew is ontzettend vriendelijk en werken het hardst van alle crews, die we tot nu toe hebben gehad. Ze komen continue langs met drinken en snacks van broodjes, KitKats, koekjes, zakjes chips tot vers fruit toe. Daarnaast zijn de maaltijden ook nog eens super lekker. We begrijpen volledig dat Singapore Airlines is uitgeroepen tot de nummer 1 van de vliegtuigmaatschappijen.

De vlucht van 13 uur is lang, maar gelukkig landen we dan eindelijk op de luchthaven van Singapore. Hier hebben we een stop van 8 uur. Voordat we gingen hadden we al gelezen over de gratis bus tour door de stad, dus we melden ons aan en we kunnen met de tour van 11:30 uur mee. We proberen nog een uurtje te slapen voordat de bus vertrekt en vervolgens vertrekt de tour. We moeten achter de gids aanlopen die met haar bordje zwaait en als een groepje Chinese toeristen lopen we er achter aan...dit is zo niks voor ons, maar ach het is leuk tijdverdrijf. Met de bus rijden we door de stad, terwijl de gids van alles verteld over Singapore en de bezienswaardigheden. We maken twee stops waar we even een half uurtje kunnen uitwaaien. Het uitwaaien hier is wel even wat anders, want ipv dat het verkoelend werkt, werkt het averechts. We moeten nog even flink wennen aan de enorme hitte van 36 graden en hoge luchtvochtigheid. We zijn 12 jaar geleden al een kleine week in Singapore geweest, dus het is leuk om te zien, dat er flink is bijgebouwd en dat we toch nog plaatsen zien, die we toen niet hebben gezien.

Voor we het weten is de tour voorbij, zijn we weer terug op de luchthaven en vliegen we alweer de laatste 2 uurtjes door naar onze voorlopige eindbestemming, Bali!

We moeten eerst ons visum regelen. Als Europeaan, heb je geen visum nodig en krijg je gewoon bij de douane een stempel, die 30 dagen geldig is. Echter hebben wij geboekt voor 45 dagen, dus wij hebben wel een visum nodig. Het staat niet heel erg goed aangegeven, maar we zien gelukkig op tijd, dat we bij een aparte balie het visum (VOA Visa on Arrival) moeten betalen (34€) waarna we via een speciale rij door de douane kunnen, we zijn zo toch een stuk sneller door de douane, omdat de meeste passagiers van onze vlucht in de normale rij zonder visum staan. Op de luchthaven is het zoals gewoonlijk een heerlijke chaos, iedereen die je aandacht probeert te trekken voor een taxi. We boeken een taxi via de officiële taxi balie en na een half uur rijden komen we aan bij ons hotel. We zijn inmiddels bekaf na de hele reis en het niet slapen, dus we gaan wat eten en duiken snel ons bed in.

Ivm het tijdsverschil en dus de jetlag zijn we de volgende dag behoorlijk brak. Ook de hitte helpt niet mee met het vinden van wat energie, dus we doen de eerste dag rustig aan. We gaan de omgeving wat verkennen en lopen door vele smalle straatjes waar we continue getoeter horen van alle scooters die waarschuwen dat ze eraan komen en van de taxis die vragen of we mee willen rijden. We komen uit bij het monument welke de slachtoffers van de Bali bom herdenken. Dit is voor Hoite wel een bizar moment, omdat hij er 17 jaar geleden gewoon bij was. Er komen vele herinneringen terug van die tijd, de uitgaansgelegenheden waar Hoite toen vaak is geweest en die nu niet meer bestaan en de vreselijke beelden die Hoite toen heeft gezien. Gelukkig kan hij alles nog na vertellen, dus met die gedachte gaan we verder. We lopen nog een flink stuk langs alle winkeltjes, restaurants en vele massage salons.

's Avonds na het eten glippen we een massage salon in en laten we onze voeten heerlijk verwennen door een voetmassage van een uur, die omgerekend maar 5€ kost. Wat een genot. De dagen erna lopen we naar Semiyak, een wijk verderop waar het een stuk rustiger is, de hotels en restaurants luxer, maar waar alles ook iets duurder is. We nemen een scooter taxi naar Kuta Square waar we wat shoppen bij de bekende surf winkels. De scooter taxi is een nieuwe ervaring voor mij, ik weet nog niet wat ik ervan moet vinden, zo zwetend achterop bij iemand die je niet kent en scheurend door het drukke verkeer van Kuta. Maar het brengt je snel op de plek waar je wilt zijn.

We genieten verder van nog een heerlijke voetmassage en van het heerlijke, maar ook extreem goedkope eten. En we zijn natuurlijk ook op het strand geweest voor een drankje, en voor wat zwemmen in de zee. Na alle drukte van Kuta (het Lloret de Mar van Bali) zijn we extra klaar voor wat meer rust, dus op naar de volgende stop...Uluwatu, het surf walhalla van Bali.

Tot de volgende keer!!

4 Comments

Yes!!! We gaan er weer even tussenuit....

Na een lange winter in Spanje, en we klagen niet hoor, want we hebben nog steeds erg mooi weer voor de winter, zagen we een kansje voorbij komen om toch nog even op reis te gaan. Die kans hebben we uiteraard met 4 handen aangepakt en maar meteen geboekt.

Binnenkort gaan we 6 weken naar Indonesië!!! We vliegen op Bali en van daar uit zien we wel weer verder. Het zal een iets andere Roadtrip2adventure worden, want Bill gaat niet mee en ons vervoer zal voornamelijk uit vliegtuig, boot en scooter bestaan, maar uiteraard gaan we toch genieten van het weer onderweg zijn.

We keep you posted!