Clanwilliam tot Mariental 22.10.17 – 25.10.17

Zaterdag 22.10 was het tijd om Kaapstad te verlaten en te beginnen met onze nieuwe reis samen met Bill. Ondanks dat we een erg leuke week hadden gehad in Kaapstad mede dankzij het gezelschap van Gijs en Alice, hadden we erg veel zin om verder te gaan. Dit ook deels vanwege de temperaturen. We hadden niet al te best weer gehad in Kaapstad ca. 16 graden overdag, dus ik was hard toe aan een beetje warmte. De dag dat we vertrokken begon wel de zon in Kaapstad weer te schijnen.

De eerste stop bracht ons naar Clanwilliam, een plaatsje in Cederberg. Daar waar we de vorige keer onze reis geëindigd zijn. Dit plekje vonden we zo mooi en omdat het op de route richting Namibië ligt was het een goede reden om hier terug te gaan.  Ook hier konden we de gevolgen van de waterschaarste zien, het gras was droog en het water in het meer stond een stuk lager. Ook mocht er maar max. 5 minuten gedoucht worden en hadden ze de wasmachine weggehaald. Voor ons allemaal geen probleem, maar wel erg dat ze hier de zomer in gaan en dus echt een groot probleem qua water gaan hebben. We hebben weer heerlijk genoten van de camping, de eerste keer weer kamperen. Ivm het weekend stonden er veel Zuid-Afrikanen, waardoor er ook een hoog braai (bbq) gehalte was. Dat betekende alle ramen dicht voordat alles doorgerookt zou zijn. De Afrikanen braaien de hele dag, ze beginnen er 's ochtends al mee meteen nadat ze wakker zijn en doven het vuur pas als ze 's avonds naar bed gaan.

Op zondag zijn we doorgereden naar de grens van Namibië aan de Orange River. De Orange River is de langste rivier van Zuid-Afrika en loopt ook door Namibië, Botswana en Lesotho. De rivier is erg belangrijk voor de agrarische sector en is 2.200km lang en is vernoemd naar het Nederlandse Koningshuis van vroeger. We vonden een mooi plekje pal aan de rivier. De weg naar de Orange River lag in een zeer droog gebied, zodra je in de buurt van de rivier komt zie je overal groen opkomen aan bomen en planten. Wat een beetje water voor de natuur kan doen.

De volgende dag was het tijd om de grens over te gaan. De grens overgang duurde 1,5 uur, maar verliep zonder problemen. In Namibië heb je 45.000km aan weg, waarvan maar 6.000km verharde weg is. Dit betekend dat je vrijwel in het hele land op gravel wegen en dus in in heel veel stof rijdt. Dus voordat we verder reden moesten we eerst de banden naar 2.0 bar leeg laten lopen. We waren onderweg naar de Fish River Canyon en de omgeving was droog en zanderig en er waren weinig planten of bomen. Naarmate we dichter bij de canyon aankwamen kwamen er wel wat boompjes bij, maar het bleef droog en dor. Uiteindelijk zagen we gelukkig eindelijk een teken van leven, we zagen 2 springbokken, 3 struisvogels en een eekhoorn.  Aangekomen bij de canyon moesten we 11€ entree betalen en konden we de canyon in. In 2008 zijn we hier ook geweest met onze eerste overland tour. We konden het ons nog goed herinneren. In de afgelopen jaren hebben ze de faciliteiten eromheen wel erg goed opgeknapt en dus veel meer op toeristen ingespeeld. De canyon is op de Grand Canyon in Amerika na de langste canyon van de wereld met zijn 160km lengte, op sommige plaatsen tot 27km breedte en 550m diepte en is 5.900km2. Deze canyon is meer dan 2 miljoen jaar geleden ontstaan. In de Fish river ligt niet het hele jaar water en is ook niet bevaarbaar, maar als er water ligt kleurt het water oranje. De canyon begint bij Seeheim en eindigt bij Ai-Ais en mondt uit in de Orange River. Het is erg indrukwekkend om te zien en te bedenken dat dit al zo lang bestaat, ver voordat er überhaupt mensen op de wereld waren. Overal waar je kijkt zie je steen.

De bedoeling was om bij de Canyon te gaan slapen, maar omdat het nog vroeg op de dag was en de volgende dagen flinke afstanden gereden moesten worden, besloten we door te rijden naar Keetmanshoop en daar te overnachten. Keetmanshoop is belangrijkste stad van de regio Karas en belangrijk vanwege zijn verbinding met Windhoek, Luderitz en Zuid-Afrika. Daarnaast staat Keetmanshoop bekend om zijn kokosbomen en Giants Playground oftewel een hele hoop grote rotsblokken. Een bijzondere omgeving om doorheen te rijden, maar niet de beste plaats om te overnachten, aangezien het midden in de woestijn ligt, dus met veel zand, weinig beschutting en veel wind. Toen we daar dan ook aankwamen nam de zin om hier te blijven slapen enorm af en besloten we nog een 220 km verder te rijden richting Mariental. In Mariental vonden we midden in grote boerenvelden een mooie camping bij een boer, zo mooi dat we besloten om een nachtje extra te blijven. Uiteindelijk hadden we namelijk bijna 800km gereden en zaten we dus behoorlijk voor op schema. Eerst maar een dagje lekker uitstoffen. We hebben bij Bastion Farmyard perfecte wifi en een privé toiletblokje met schoon toilet en mooie douche. Ondanks dat we hier in een redelijk modern gebied zitten van Namibië moeten we voor het warme water de zogenaamde donkey stoken. Dat betekend dat we vuur moeten maken en het vuur verwarmd het water. Dus 2 uur voordat we willen douchen moeten we hem aansteken.

Tot de volgende keer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *