De eerste dagen in Marokko…Spanje, grensovergang Ceuta – Marokko tot Er Rachidia

04.03.2018 – 09.03.2018

Daar zijn we dan, precies 2 jaar later weer terug in Marokko alleen zijn we dit keer met zijn tweeën i.p.v. met een groep. We hadden niet verwacht zo snel alweer terug naar Marokko te gaan, maar soms lopen de dingen anders dan je je bedenkt. Maar we hebben er zin in.

Zondag 4 maart zijn we thuis weggereden. We hebben nog wel even getwijfeld of we nu moesten gaan, omdat voor heel Spanje en noord Marokko slecht weer voorspeld was. Maar omdat het weer altijd onvoorspelbaar is, zeker op de langere termijn zijn we toch gegaan. In het noorden van Spanje was het weer nog wel ok, maar hoe verder we naar het zuiden reden hoe harder het begon te regenen. We hadden bedacht om in Roquetas de Mar te overnachten, dat is 10 uur rijden vanaf ons huis en nog 4 uurtjes rijden tot aan Algeciras waar we de volgende dag de ferry naar Ceuta zouden pakken. Gelukkig hadden we een appartementje geboekt, want toen we 's avonds aankwamen in Roquetas regende het stevig en daarnaast waaide het hard.

Op maandag vertrokken we om 7u, we moesten bijna 4 uur rijden en om 12u bij de ferry zijn die om 13.30u zou vertrekken. Gelukkig hadden we wat speling, want bij Malaga en Marbella kwamen we in de file te staan. In Algeciras ging alles super snel, de kaartjes hadden we vooraf online geboekt en konden we bij de haven ophalen en betalen. Ook gelijk voor de terug reis. De terugreis tickets hebben een open datum, zodat we later nog kunnen beslissen wanneer we terug gaan. We waren als eerste, dat is mooi, dan sta je ook vooraan met je auto op de ferry. Je hebt nog weleens mensen die bij aankomst lekker blijven zitten, waardoor jij dan niet de boot af kan. Er gingen maar weinig auto’s mee en ook op de boot zelf was het alles behalve druk. Maar goed ook, want door het slechte weer was de overtocht ook niet heel erg rustig. Spuugzakjes werden rondgedeeld en sommige mensen hadden het wel zwaar, anderen legden een kleedje neer en gingen bidden.

Bij aankomst in Ceuta ging alles erg snel, we waren zo de boot af en de haven uit. We waren wel benieuwd naar Ceuta, een Spaanse enclave in Marokko. Hoe zou dat zijn? Nou het ziet eruit als Spanje zelf alleen dan met veel inwonende Marokkanen. Een leuk stadje om op vakantie te gaan, met een lange boulevard, palmbomen en een mooi strand. Hoe dichter we bij de grens kwamen hoe meer het op Marokko ging lijken. De huizen werden armoediger, er liepen nog meer Marokkanen, het werd chaotischer en vrouwen zonder hoofddoek kwamen we niet meer tegen. Bij de grens stond niet een hele lange rij, maar de rij stond wel stil. We vroegen ons af hoe dat kwam. Achteraf begrijpen we het wel. Bij de grens van Spanje gebeurde er weinig, de paspoorten werden niet eens gecontroleerd. Maar Marokko in was 1 grote chaos. 4 Rijen met auto’s maar maar 2 bemande hokjes. Tussen alle auto’s door liepen zo’n 50 fixers (mannetjes die de toeristen proberen te helpen met de douane papieren in ruil voor geld), deze fixers komen in groepjes om je auto staan schreeuwen dat zij je komen helpen, proberen je allerlei aanwijzingen te geven en als je niet reageert tikken ze op je raam of trekken ze aan je arm, als dat mogelijk is. Wij proberen ze eigenlijk altijd te negeren (je hebt ze immers bij alle grenzen in Afrika), omdat als je met de één mee gaat krijgen de anderen vaak ruzie onderling en we kunnen het ook prima zelf. Ik ben dan ook de auto uitgestapt met onze paspoorten en op zoek gegaan naar iemand die onze paspoorten kon stempelen. Terwijl Hoite in de auto wachtte zag hij allemaal autobanden over het hek verdwijnen en tassen vol met spullen. Deze werden over de muur/het hek gegooid van Spanje Marokko in.

Nadat de paspoorten waren gestempeld, waarbij ik die van Hoite ook heb laten stempelen zonder dat ze hem gezien hebben, moest ik nog een papier hebben voor de auto. Deze was ook nog redelijk snel gevonden. Tijdens het wachten heb ik dit papier ingevuld en toen we dan eindelijk aan de beurt waren bij de controle werd ons gezegd dat we nog een stempel op het autopapier nodig hadden. Weer de auto uit en de hokjes af. De enige persoon die het papier kon stempelen was even eten, dus daar sta je dan weer te wachten. Ondertussen hou je dan de wachtende rij auto's op, want de auto’s achter je kunnen niet verder rijden. Toen eindelijk alle papieren in orde waren moesten we de auto aan de kant zetten voor een check. De auto moest open en er werd gevraagd wat de daktent was, toen Hoite uitlegde dat we daarin sliepen keek de man heel raar en mochten we gaan rijden. Eindelijk na 3 uur wachten bij de grens konden we Marokko in. Als je naar welke grensovergang in Afrika gaat moet je er dus gewoon rekening mee houden, dat je vaak uren staat te wachten zonder dat je weet waarom. Logica ontbreekt hier meestal, dus we lachen er altijd maar om.

Het eerste wat we moesten doen was geld pinnen, want met euro’s kom je hier niet ver. We hebben er 6 geprobeerd en uit 2 kwam geld. Elke keer kleine bedragen, maar we hadden in ieder geval iets voor de eerste dagen. Gelukkig hadden we in de auto toen we nog in Spanje reden al een hotel geboekt voor die nacht, want het was door het oponthoud aan de grens wat later geworden. We sliepen in een hotel in Tetuan. Een prachtig hotel net 3 jaar oud, dit hadden we niet verwacht. Alles was top, behalve het keiharde bed, maar ach we waren moe genoeg om gewoon te slapen. Omdat het Hoites verjaardag was en we de hele dag in de auto hadden gezeten, zijn we nog even uit eten geweest, heerlijk gegeten voor weinig geld.

De volgende ochtend regende het nog steeds. We wilden dan ook z.s.m. naar de andere kant van de bergen, want daarachter scheen de zon. We hebben een hele dag door het prachtige rifgebergte gereden en ’s avonds kwamen we aan in Bou Fekrane (Boufakrane), net voorbij Meknés. Hier hadden we ook vooraf een kamer geboekt en dit keer in een huis. Toen we aankwamen rijden bleek het een bizar groot en mooi huis te zijn, een echte Marokkaanse Mansion. We kregen een hele rondleiding, de beheerder wilde ons overal op de foto zetten, zo trots was hij op zijn lokatie en daarna mochten we de mooiste kamer uitkiezen. Dat hebben we dan ook gedaan. Omdat er geen restaurant bij zat en we niet in de regen konden koken zijn we in het dorpje gaan kijken of er iets te eten viel. En zo kwamen we bij een straatkraampje terecht en hebben we een echte Marokkaanse tajine gegeten (een soort stoofpotje), heerlijk. Je moet er niet teveel over nadenken, want het vlees wat je voorgeschoteld krijgt hangt gewoon buiten te wachten tot er weer een stukje afgesneden wordt. De volgende ochtend in het huis kregen we een mooi opgemaakt Marokkaans ontbijt. Over de gastvrijheid van de Marokkanen mogen we tot nu toe echt niet klagen.

Opnieuw regende het en gedurende de dag werd het steeds kouder, dit kwam ook omdat we tot 2400m stegen, zo hebben we ook nog wat sneeuw gezien. We reden door een bekend Marokkaans skigebied, Ifrane. In één van de bergdorpjes zijn we gestopt om wat beltegoed te halen. We hadden namelijk de eerste dag al gehaald, maar toen kregen we vouchers van 5 Dirham per stuk, daar werd niet bij verteld dat hoe kleiner het voucher is qua Dirham hoe korter je ermee kan doen. Een voucher van 5 Dirham (0,46€) geeft je 500MB, maar is maar 24 uur geldig. Een voucher van 10 Dirham  (0,92€) geeft je 1GB en is 3 dagen geldig. Toen we de auto uitstapten om nieuwe vouchers te kopen werd Hoite een beetje uitgelachen vanwege zijn korte broek en slippers, het was dan ook maar 7 graden. Maar voor Hoite geen vakantie zonder korte broek en slippers, dus die hield ie gewoon stug aan. Na dit bergdorpje reden we langzaam naar beneden en werd het steeds warmer tot zelfs 23 graden aan het einde van de dag toen we stopten bij een camping net voor Er Rachidia.

We moesten wel weer even wennen, de campings hier hebben niet dezelfde faciliteiten als die we gewend zijn uit zuidelijk Afrika, maar het zag er allemaal prima uit. Dit werd de eerste nacht kamperen. Bij het openklappen van de tent bleek al snel dat door al die dagen in de stromende regen de tent niet helemaal droog was gebleven, dus als vanouds moesten we onze matras en beddengoed eruit halen om te drogen en gelukkig hadden we nog wat zon, dus het was weer snel droog.

Voor de volgende dag stond niet zo’n lange rit gepland, want we waren nu eindelijk aangekomen bij mooi weer, dus het gas kan er af. We staan nu een paar dagen op een camping net voorbij Er Rachidia. Deze camping staat midden tussen de palmbomen, dus lekker beschut, prima faciliteiten, geen bereik met de telefoon, maar wel goede wifi. Dus hier houden we het wel een paar dagen uit.

Tot de volgende keer!!

3 thoughts on “De eerste dagen in Marokko…Spanje, grensovergang Ceuta – Marokko tot Er Rachidia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *