2017 – 2018 Southern & East Africa

Cape Town - Landcruiser Bill...we are on our way!
YES tickets zijn geboekt.

Nog even en het is weer zover, dan kunnen we eindelijk onze Bill weer ophalen en verder gaan met onze reis door Afrika.

Na afgelopen winter 4 maanden door zuidelijk Afrika te hebben gereisd, moesten we weer even terug naar Spanje voor de zomer. Nu kunnen we eindelijk weer verder gaan. We vliegen naar Kaapstad waar we uiteraard nog even blijven om vervolgens met Bill richting Oost Afrika te rijden. Omdat we nooit ver vooruit plannen kunnen we nog niet de hele route uitstippelen, maar in grote lijnen zullen we via Zuid-Afrika, Namibie en Botswana naar Zambia rijden. Om vanuit Zambia naar Malawi, Tanzania, Uganda en Rwanda te gaan en uiteindelijk in Kenia te eindigen. Daar willen we de auto weer tijdelijk ergens stallen, want uitgereisd zijn we natuurlijk nog lang niet.

Onze plannen zullen vast nog wel een keertje wijzigen, maar dat laten we dan nog wel weten.

Wij gaan nu met veel plezier onze komende reis voorbereiden en komen snel weer terug met een update.

Doei!!

Cape Town, Zuid-Afrika 13.10.17 - 21.10.17
Onze vluchten met Qatar Airways zijn goed bevallen. Na vrijdag op de luchthaven onze standaard stoelen omgewisseld te hebben voor stoelen met extra beenruimte konden we instappen. Het was erg rustig op de luchthaven. De vlucht vertrok op tijd en na 6,5 uur vliegen kwamen we aan in Doha. Daar moesten we rennen om de aansluiting te halen. De luchthaven van Doha vonden we mooier dan die van Dubai. Echter vonden wij de organisatie en de uitstraling van Emirates wel beter dan die van Qatar Airways. Van Doha vlogen we naar Kaapstad en ook dat ging allemaal goed. We vlogen voor het eerst in een splinternieuwe Dreamliner, de binnenkomst is prachtig, je kon zien dat het een hypermodern toestel is, voor de ramen zitten geen luikjes meer maar deze verdonker je door op een knopje te drukken. Ook is de luchtdruk beter, dus je hebt veel minder last van de droogte.

Bij aankomst in Kaapstad konden we al snel onze bagage ophalen en ook de taxi was snel gevonden. Om 12 uur kwamen we aan bij de storage waar onze Bill geparkeerd stond. Bij opening van de deur waren we erg blij dat Bill er nog precies zo bij stond als we hem in maart hadden achter gelaten. En wonderbaarlijk startte hij ook nog meteen nadat Hoite de accu's weer had aangesloten. We zijn 3 uur bezig geweest met alles inruimen, tent erop te zetten etc en toen konden we gaan rijden. Wat heerlijk om weer terug te zijn. Helaas was het erg winderig en koud, maar in de auto was het lekker warm. We hadden onze vaste Airbnb in Houtbay geboekt. Onderweg daarheen roken en zagen we de enorme bosbrand die de afgelopen week heel veel bos verbrand heeft. Ze kampen in de Western Cape met een enorme schaarste aan water, dus alles is kurkdroog. Toen we aankwamen bij ons appartement voelde het als thuiskomen, echter hadden we het vertrouwde uitzicht op de bergen waar helaas een brand woedde. Vanwege de harde wind konden de blus helikopters het vuur niet aan gaan. Gelukkig begon het 's nachts enorm te regenen. Daar waren alle Zuid-Afrikanen erg blij om, dit was precies wat ze nodig hadden om de branden te doven en de dammen misschien een heel klein beetje te vullen. De zomer begint hier nu langzaam weer, dus het vooruitzicht op meer regen is er niet echt.

Op zondag hadden we om 12u met Gijs en zijn moeder Alice afgesproken, die deze week ook in Kaapstad zijn. We hebben heerlijk geluncht op de Houtbay Harbour Market, onze favoriete plaats van de vorige keer, een grote indoor foodmarket met live muziek.

Na de lunch zijn we naar Constantia gegaan, een wijk welke bekend staat om de fantastische wijn, waar we (behalve ik natuurlijk) heel wat heerlijke wijntjes hebben geproefd bij Klein Constantia.

Daarna zijn we naar Llandudno Beach gegaan, ons favoriete strand. Niet omdat het zo'n mooi weer was, maar omdat je daar heerlijk langs het strand kunt wandelen en tussen de rotsen door kunt lopen. Terwijl Alice (moeder van Gijs) en ik langs het strand liepen kletsten we gezellig, zonder dat we op de golven in de zee lette. In 1 keer zag ik in mijn ooghoek een golf aankomen, dus ik zet nog snel mijn ene voet met schoen op een rots, maar deze was net te laag. Daar stond ik dan met mijn rechterschoen in mijn hand en mijn linker schoen in het water. Tot aan mijn knieën stond ik in het water. We kwamen niet meer bij. Dat was een natte verrassing. Ik had gelukkig wel al 1 schoen uitgedaan, maar had me daarna weer bedacht en dacht dat het niet nodig was om de schoenen uit te trekken, waardoor ik maar 1 schoen nat had i.p.v twee. De mannen en Alice kwamen ook niet meer bij.

'S Avonds hebben we heerlijk bij Restaurant Den Anker gegeten aan het Waterfront.

Op maandag moesten we vroeg op (6u) omdat we meerdere afspraken hadden. Bill had o.a. nieuwe accu's nodig, we moesten de snorkel na laten kijken, boodschappen doen en nog allerlei kleine klusjes om ons voor te breiden op ons nieuwe kampeeravontuur. 's Avonds hebben we weer gezellig samen met Gijs en Alice gegeten bij Gold Restaurant. Een groot restaurant waar gedurende de hele avond typisch Afrikaanse live muziek, dans en zang rond de tafel wordt gespeeld, je wordt Afrikaans opgemaakt en je krijgt 14 verschillende gangen van specifieke Afrikaanse gerechten. Het restaurant is erg toeristisch, dus we zaten in een kamer vol met Aziaten, maar dat mocht de pret niet drukken. Hoite had ook nog even geluk, die werd gevraagd of hij mee wilde dansen met de groep, omdat ze iemand tekort kwamen.  We hebben heerlijk gegeten en een gezellige avond gehad.

Dinsdag hebben we heerlijk gebruncht bij ons favoriete lunchtentje Melissa's in het Waterfront. Daarna wilden we naar de Tafelberg, maar die lag volledig verborgen in de wolken. Dus op naar Signal Hill, daar waar we de vorige keer vele malen zijn geweest om onze container met Bill daarin in de gaten te houden. Het was vreselijk koud bovenop de berg, dus we zijn al snel terug gereden naar Camps Bay waar we heerlijk op het terras in het zonnetje genoten hebben van wat oesters, mosselen en inktvis.

Om 18u hadden we met de eigenaren van onze Airbnb afgesproken, Lauren en Luke, we waren hier nu natuurlijk voor de 3e keer, dus het werd tijd om elkaar even beter te leren kennen. Het zijn echt 2 super aardige mensen en heel erg gastvrij, dus de tijd vloog om. 's Avonds hebben we fantastisch gegeten bij Fork Restaurant in Longstreet. Longstreet is de uitgaansstraat van Kaapstad voor Backpackers, waar je niet veel culinaire hoogstandjes tegenkomt, maar Fork Restaurant is toch wel echt een aanrader als je in Kaapstad op vakantie bent. We hebben er verrukkelijke Afrikaanse tapas gegeten.

Woensdag ochtend werden we wakker en scheen eindelijk de zon, geen regen meer, gelukkig werd het ook wat warmer dus tijd om Bill in en uit te pakken en klaar te maken voor onze reis straks. 's Avonds zijn we weer met Gijs en Alice uit eten gegaan, dit keer in Restaurant Asoka, waar ze Aziatische tapas serveren. Opnieuw weer een goede keuze.

Donderdag ochtend zouden we weer een poging doen om de Tafelberg op te gaan, maar het was bewolkt en regende zelfs een beetje, dus dat ging niet door. Hoite en ik zijn daarom naar Muizenberg strand gegaan. Dit strand staat bekend om de goede surf mogelijkheden en de gekleurde huisjes op het strand. Toen we daar aankwamen scheen het zonnetje af en toe langs de wolken heen. Via Chapmans Peak zijn we weer terug gereden. De weg door Chapmans Peak is echt een plaatje. 's Avonds hebben we weer heerlijk gegeten met Gijs en Alice, hun laatste avond, bij Mama Africa. Een erg toeristisch restaurant, maar het eten was goed. We hadden een mixed grill met Krokodil, Springbok, Struisvogel, Kudu, worst en warthog vlees. Daarna zijn we nog even de bar in gegaan van het restaurant waar een Afrikaanse band speelde en zong, echt super goed.

De volgende dag hebben we nog even geluncht in de Victoria Wharf met Gijs en Alice voordat ze naar de luchthaven gingen. Best gek dat zij nu terug gaan naar huis en dat wij nu verder gaan. Uiteraard zijn we 's avonds nog gaan eten bij onze favoriete plekje, de Houtbay Harbour Market, laatste keer sushi voor de komende maanden.

Het is tijd om verder te gaan.  Tot de volgende keer!

Clanwilliam tot Mariental 22.10.17 - 25.10.17
Zaterdag 22.10 was het tijd om Kaapstad te verlaten en te beginnen met onze nieuwe reis samen met Bill. Ondanks dat we een erg leuke week hadden gehad in Kaapstad mede dankzij het gezelschap van Gijs en Alice, hadden we erg veel zin om verder te gaan. Dit ook deels vanwege de temperaturen. We hadden niet al te best weer gehad in Kaapstad ca. 16 graden overdag, dus ik was hard toe aan een beetje warmte. De dag dat we vertrokken begon wel de zon in Kaapstad weer te schijnen.

De eerste stop bracht ons naar Clanwilliam, een plaatsje in Cederberg. Daar waar we de vorige keer onze reis geëindigd zijn. Dit plekje vonden we zo mooi en omdat het op de route richting Namibië ligt was het een goede reden om hier terug te gaan.  Ook hier konden we de gevolgen van de waterschaarste zien, het gras was droog en het water in het meer stond een stuk lager. Ook mocht er maar max. 5 minuten gedoucht worden en hadden ze de wasmachine weggehaald. Voor ons allemaal geen probleem, maar wel erg dat ze hier de zomer in gaan en dus echt een groot probleem qua water gaan hebben. We hebben weer heerlijk genoten van de camping, de eerste keer weer kamperen. Ivm het weekend stonden er veel Zuid-Afrikanen, waardoor er ook een hoog braai (bbq) gehalte was. Dat betekende alle ramen dicht voordat alles doorgerookt zou zijn. De Afrikanen braaien de hele dag, ze beginnen er 's ochtends al mee meteen nadat ze wakker zijn en doven het vuur pas als ze 's avonds naar bed gaan.

Op zondag zijn we doorgereden naar de grens van Namibië aan de Orange River. De Orange River is de langste rivier van Zuid-Afrika en loopt ook door Namibië, Botswana en Lesotho. De rivier is erg belangrijk voor de agrarische sector en is 2.200km lang en is vernoemd naar het Nederlandse Koningshuis van vroeger. We vonden een mooi plekje pal aan de rivier. De weg naar de Orange River lag in een zeer droog gebied, zodra je in de buurt van de rivier komt zie je overal groen opkomen aan bomen en planten. Wat een beetje water voor de natuur kan doen.

De volgende dag was het tijd om de grens over te gaan. De grens overgang duurde 1,5 uur, maar verliep zonder problemen. In Namibië heb je 45.000km aan weg, waarvan maar 6.000km verharde weg is. Dit betekend dat je vrijwel in het hele land op gravel wegen en dus in in heel veel stof rijdt. Dus voordat we verder reden moesten we eerst de banden naar 2.0 bar leeg laten lopen. We waren onderweg naar de Fish River Canyon en de omgeving was droog en zanderig en er waren weinig planten of bomen. Naarmate we dichter bij de canyon aankwamen kwamen er wel wat boompjes bij, maar het bleef droog en dor. Uiteindelijk zagen we gelukkig eindelijk een teken van leven, we zagen 2 springbokken, 3 struisvogels en een eekhoorn.  Aangekomen bij de canyon moesten we 11€ entree betalen en konden we de canyon in. In 2008 zijn we hier ook geweest met onze eerste overland tour. We konden het ons nog goed herinneren. In de afgelopen jaren hebben ze de faciliteiten eromheen wel erg goed opgeknapt en dus veel meer op toeristen ingespeeld. De canyon is op de Grand Canyon in Amerika na de langste canyon van de wereld met zijn 160km lengte, op sommige plaatsen tot 27km breedte en 550m diepte en is 5.900km2. Deze canyon is meer dan 2 miljoen jaar geleden ontstaan. In de Fish river ligt niet het hele jaar water en is ook niet bevaarbaar, maar als er water ligt kleurt het water oranje. De canyon begint bij Seeheim en eindigt bij Ai-Ais en mondt uit in de Orange River. Het is erg indrukwekkend om te zien en te bedenken dat dit al zo lang bestaat, ver voordat er überhaupt mensen op de wereld waren. Overal waar je kijkt zie je steen.

De bedoeling was om bij de Canyon te gaan slapen, maar omdat het nog vroeg op de dag was en de volgende dagen flinke afstanden gereden moesten worden, besloten we door te rijden naar Keetmanshoop en daar te overnachten. Keetmanshoop is belangrijkste stad van de regio Karas en belangrijk vanwege zijn verbinding met Windhoek, Luderitz en Zuid-Afrika. Daarnaast staat Keetmanshoop bekend om zijn kokosbomen en Giants Playground oftewel een hele hoop grote rotsblokken. Een bijzondere omgeving om doorheen te rijden, maar niet de beste plaats om te overnachten, aangezien het midden in de woestijn ligt, dus met veel zand, weinig beschutting en veel wind. Toen we daar dan ook aankwamen nam de zin om hier te blijven slapen enorm af en besloten we nog een 220 km verder te rijden richting Mariental. In Mariental vonden we midden in grote boerenvelden een mooie camping bij een boer, zo mooi dat we besloten om een nachtje extra te blijven. Uiteindelijk hadden we namelijk bijna 800km gereden en zaten we dus behoorlijk voor op schema. Eerst maar een dagje lekker uitstoffen. We hebben bij Bastion Farmyard perfecte wifi en een privé toiletblokje met schoon toilet en mooie douche. Ondanks dat we hier in een redelijk modern gebied zitten van Namibië moeten we voor het warme water de zogenaamde donkey stoken. Dat betekend dat we vuur moeten maken en het vuur verwarmd het water. Dus 2 uur voordat we willen douchen moeten we hem aansteken.

Tot de volgende keer!

Grensovergang NAM-BOTS, Maun & Kavimba, Botswana 25.10.17 – 01.11.17
Na de fijne camping in Marienthal zijn we naar de grens van Namibië – Botswana gereden, dit was voor het grootste deel van de 500km een gravel weg. De banden moesten dus weer van 2,7 bar naar 2.0 bar leeg gelaten worden, dit om te voorkomen dat we een lekke band zouden krijgen. Vorig jaar hebben we het 1 keer niet gedaan en toen hadden we dus midden in de woestijn een lekke band doordat ze zo hard waren en een scherpe steen onze band leeg liet lopen. De wegen kunnen hier erg mooi zijn, maar soms ook erg saai omdat je voor kilometers lang hetzelfde uitzicht kunt hebben, alles is zand, stof en dor. Uiteindelijk kwamen we aan bij Zelda’s Guest Farm waar we de nacht door zouden brengen. Naast onze camping plaats zaten 2 luipaarden achter een hek, deze zijn toen ze heel jong waren opgevangen door de boerderij en nooit meer weggegaan. Wat ons de afgelopen dagen in Namibië wel was opgevallen dat ze aan deze kant van Namibie een stuk vriendelijker waren dan waar we de vorige keer waren geweest.

De volgende ochtend zijn we vroeg vertrokken, omdat we een heel stuk moesten rijden en een grensovergang hadden. Na 30km kwamen we al bij de grens aan. Aan de kant van Namibië ging alles soepel maar langzaam, omdat er een overland truck van dezelfde camping net voor ons was aangekomen. De computer deed het niet, dus we kregen alleen de uitreisstempel in ons paspoort en klaar. Op naar de Botswana kant. Daar ging alles een stuk trager, maar wel met een glimlach. Aan de Botswana kant moesten we ons visum krijgen, Hoite kreeg er 1 voor 90 dagen en ik voor 30 dagen, we hebben geen idee waarom, maar ik mag dus maar een maand blijven, gelukkig is het niet de bedoeling om langer te blijven, dus hebben we het zo gelaten. Daarna moesten we nog de road permit, road fund en road tax betalen, geen idee wat het allemaal inhoudt maar je moet in ieder geval betalen voor het gebruik van de weg. De wegenbelasting was nog geldig van de vorige keer, dus we moesten alleen de eerste twee betalen. Na lang wachten konden we dan toch gaan rijden. We hadden nog een lange rit voor de boeg.

In Ghanzi zijn we gestopt om te tanken en geld te wisselen. We konden ons Ghanzi nog herinneren van 9 jaar geleden, toen was het een klein dorpje in de droge woestijn waar niks was, nu stond er een gloednieuw modern winkelcentrum met alles wat je kunt bedenken. Daar hebben we de tank weer volgegooid en de eerste pulas gehaald. Vanaf Ghanzi was het nog 275 kilometer naar Maun waar we hadden afgesproken met Stephanie en Birgit, de twee Duitse meiden die we de vorige keer in Namibië hebben ontmoet en met wie we toen 10 dagen samen hebben gereisd. Zij zijn nog steeds in Afrika en onderweg terug naar Kaapstad waar ze eind november hun auto terug naar Duitsland laten verschepen. Vanuit Spanje hadden we al contact met ze gehad en de routes naast elkaar gelegd om te kijken of we elkaar nog ergens konden treffen en dat was dus Maun.

In Maun hebben we 5 dagen op Sitatunga Camp gestaan waar we heerlijk hebben ge-bbqt, rummicub gepeeld en uiteraard veel bij hebben gekletst. Het was weer net zo gezellig als de vorige keer. Na 5 dagen moesten we weer afscheid nemen, zij gingen terug naar Zuid-Afrika en wij zijn onderweg naar boven.

Wij wilden graag de weg door Chobe NP via Savuti rijden. Deze weg hebben we 9 jaar geleden ook met de truck gedaan en deze stond nog op ons verlanglijstje, de vorige keer wilden we deze weg ook pakken, echter door de vele regen aan het begin van het jaar stond deze omgeving en de wegen volledig onder water, waardoor het onmogelijk was en we de vorige keer een andere route hebben moeten pakken naar Kasane. Nu is het zo droog, dat de wegen opgedroogd zijn en via een hoop gaten en kuilen wel te berijden is. De weg is niet op de kaart te vinden, maar omdat we deze dus al eerder hadden gereden wisten we van het bestaan af. We zijn ’s ochtend om 06.30u vertrokken en hebben precies 8 uur over 300 km gedaan. Voordat we bij het park aankwamen reden we nog een roadblock in. Een paar diepe kuilen met veel water, waar grote boomstammen voor gelegd zijn als waarschuwing dat je niet door kunt rijden. Gelukkig vond Hoite nog een omweg om het water heen, maar het was wel even spannend omdat we stil stonden tussen de olifanten en niet meer door konden rijden.

Toen we eenmaal in het park aankwamen hebben we de Marsh route gepakt, je kunt ook de Sand route nemen. Beide wegen zijn onbegaanbaar in het regenseizoen als er veel regen is gevallen. De zand route is dan alleen maar modder en de Marsh route zit vol met grote gaten en kuilen die dan onderlopen met water waardoor je niet meer kunt zien of je erdoorheen kunt rijden. Je ziet ook enorm veel plekken waar auto’s vast zijn komen te staan. Het is dus maar goed, dat we het de vorige keer niet geprobeerd hebben. De Marsh road gaat uiteindelijk ook over in alleen maar zand. Doordat het nu zo droog is, hebben we weinig dieren gezien, die trekken allemaal massaal richting de rivier voor water. We hebben alleen een paar olifanten gezien, 2 nijlpaarden, wat springbokken en andere antilopen.

Uiteindelijk reden we bij Kavimba een geasfalteerde weg op en een paar km verder was onze camping Mwandi View. Hier hebben we de vorige keer na ons avontuur in Chobe Riverfront NP een nacht overnacht voordat we naar Namibië gingen. Bij Mwandi view sta je op gras aan de Linyanti rivier. Dat was wel weer even lekker na een week in het zand. Je hoort de hele dag door de Nijlpaarden in de rivier knorren en ’s nachts word je af en toe wakker van het getetter van de olifanten of het gebrom van leeuwen.

Tijdens onze reis door Marokko hebben we Chris en Sacha ontmoet, zij zijn onderweg van Nederland naar Kaapstad en waren in de buurt van Botswana, na wat contact over en weer zouden we elkaar op Mwandi View ontmoeten. Zo hebben we even bij kunnen kletsen, alle avonturen van hun reis kunnen horen en uiteraard wat tips meegenomen voor onze verdere reis.

Kasane...naar huis 02.11.17 - 11.11.17
Ons vorige bericht eindigde op 1 november met alle plannen voor de verdere reis. Helaas kregen we op 2 november een telefoontje van het thuisfront met slecht nieuws. Dat nieuws hebben we 2 dagen op ons in moeten laten werken terwijl we op Mwandi View in Kavimba zaten samen met Chris en Sacha. Omdat we nog niet wisten wat we moesten doen zijn we rondom Kasane gebleven omdat we nog niet verder wilden met onze reis voortzetten. We zijn daarom naar Senyati Camp gegaan. Deze camping staat bekend om de waterhole waar bij droogte de olifanten massaal naar toe komen om te drinken. Ze hebben ook een tunnel aangelegd waardoor je vanuit de tunnel bijna de poten van de olifanten aan kan raken, zo dichtbij zijn ze dan. Normaal gesproken een fantastische en bijzondere ervaring maar wij zaten met ons hoofd bij het slechte nieuws.

Nadat we besloten hadden terug naar huis te gaan en ook onze LC weer terug naar Europa te verschepen, moesten we dus terug naar Kaapstad. Dit betekende een rit van bijna 3000km over de Afrikaanse wegen. Ivm onze Carnet de Passage die verlopen was moesten we eerst nog de grens van Zambia over om deze te laten stempelen, zodat we ons oude carnet uit konden stempelen en ons nieuwe carnet konden activeren. Zonder geldig carnet kan het verschepen weleens erg moeilijk gaan worden.Daar sta je dan bij de grens iedereen blij, dat je hun land komt bezoeken en dan moet je uitleggen dat je het land ook meteen weer verlaat. Gelukkig zijn de Zambianen erg lief en behulpzaam, dus waar je normaal erg lang over zo'n grensovergang kan doen hielpen ze ons binnen een uur het land in en het land weer uit. De grens is alleen bereikbaar via een ferry, want de brug die ze al jaren aan het bouwen zijn is voorlopig nog niet klaar.

Nadat we weer terug in Botswana waren konden we aan onze terugreis naar Kaapstad beginnen. Onderweg zijn we nog 2 keer geflitst, 1 boete hebben we niet hoeven te betalen de andere boete kostte ons 55 USD (alle Botswana pula hadden we inmiddels uitgegeven). Na een paar lange dagen rijden van 's ochtends 5u tot 's avonds in het donker en te hebben geslapen in de meest kleine dorpjes, kwamen we dan eindelijk aan in Kaapstad. Net voordat we de stad binnenreden werd ons achterraam eruit gezogen door de keiharde Kaapse wind. Die moest dus ook nog vervangen worden. Binnen een paar dagen hadden we de verscheping geregeld, een nieuwe achter ruit en ook gelijk maar een grote beurt waren we klaar om de LC af te leveren bij de douane voor verscheping. We moesten er 's ochtends om 8u zijn, want door alle haast konden we alleen dat tijdstip nog krijgen anders moesten we weer een paar dagen wachten. Onderweg naar de douane werden we nog aangereden bij de bumper, die er afvloog. Toch zijn we snel doorgereden, de schade zagen we in Nederland wel weer. We konden die afspraak niet verliezen, omdat we diezelfde dag ook terug naar Spanje zouden vliegen. Bij de douane ging gelukkig alles voorspoedig, we hebben Bill zelf in de container gezet en verzegeld. En met tranen in onze ogen zijn we nog even naar het Waterfront gegaan voor een laatste lunch. Hoe anders hadden we deze reis voorgesteld. Nu reden we niet na maanden weer terug naar huis, maar zaten we 4 weken later alweer terug in het vliegtuig.