2011-2012 Paraguay, Brazilië, Argentinië & Uruguay

28/10/2011

Deze winter gaan Hoite en ik weer een mooie reis maken. Nadat we samen in Azië, Afrika en Centraal Amerika zijn geweest stond Zuid Amerika nog op ons verlanglijstje. Deze winter gaan we dan ook op avontuur in Zuid Amerika!
We gaan daar in december heen en zullen eerst naar Paraguay gaan. Daar gaan we 4 weken lang naar school...Hoite gaat Spaans leren en ik Catalaans. Naast de lessen hebben we natuurlijk ook nog genoeg vrije tijd om Paraguay en omgeving te ontdekken. Als we 'afgestudeerd' zijn hebben we nog een paar weken over om via Brazilie, Uruguay en Argentinië weer terug naar huis te gaan. Wat we precies gaan doen, dat weten we nog niet, want zoals gewoonlijk bekijken we dat wel als we er zijn.
Ik zal jullie in ieder geval weer op de hoogte houden van onze belevenissen.

26/12/2011

Het is bijna zover. Over 3 dagen vertrekken we naar Zuid Amerika. We zijn nu druk bezig met alles inpakken en er komt natuurlijk ook nog een schoonmaakdag aan. Die bewaren we voor de laatste dag en dan...Paraguay here we come!!!
In Paraguay zijn ze ook al druk bezig met alles voorbereiden. De Spaanse lerares is er al en ook de Catalaanse leraar is er al. Ons bungalowtje is al klaargemaakt voor ons en ze zijn druk met de oud&nieuw avond voor aan het bereiden. Iedereen is er klaar voor nu wij nog 😉
Donderdagochtend om 02.30u brengt Sebas ons naar de luchthaven. Daar vertrekken we om 06.15u naar Amsterdam. Vanuit Amsterdam hebben we een vlucht naar Sao Paulo in Brazilië. Daar moeten we 4 uur wachten en dan hebben we de laatste vlucht naar Asuncion in Paraguay. In Asuncion worden we opgehaald en moeten we nog 2 uur met de auto voordat we eindelijk aankomen in Villarrica, wat onze woonplaats voor ruim 4 weken wordt. We zijn dan 26 uur onderweg, dus we zullen wel meteen ons bed induiken om de volgende ochtend alles te gaan bekijken. Nu moeten we alleen nog zorgen, dat we alles op tijd ingepakt en schoongemaakt hebben....dus tot over een paar dagen!!!

VILLARICA, PARAGUAY

30/12/2011

Onze reisdag begon donderdagochtend om 02.30u. Sebas stond bij ons voor de deur om ons naar de luchthaven van Barcelona te brengen. Het moeilijkste deel van op reis gaan is me ook dit jaar weer gelukt, de deur achter me dicht trekken haha. Op het vliegveld van Barcelona verliep alles prima, totdat we in het vliegtuig zaten. We konden niet weg, omdat er in Amsterdam een hele harde wind stond waardoor we niet konden landen. We hebben een uur moeten wachten voordat we konden vertrekken. Dat bracht bij ons natuurlijk meteen al de zenuwen, want we hadden in Amsterdam maar 1 uur en 15 minuten overstaptijd. Bij aankomst in Amsterdam hebben we als een gek moeten rennen om van de ene kant van de luchthaven naar de andere kant te komen...rennend langs de tijdschriftenwinkel waar we nog wat leuke tijdschriften hadden willen kopen, langs die heerlijk ruikende Nederlandse broodjes en langs de toiletten waar we nog even onze waterflesjes hadden willen vullen met het heerlijke Nederlandse kraanwater...helaas alles moesten we rennend voorbij lopen. Bij de douane aangekomen mochten we gelukkig voorkruipen, dus het heeft ook weer zijn voordelen vertraging hebben. En helemaal buiten adem kwamen we dan eindelijk bij de gate aan, waarvan ze de deur al half dicht hadden. Gelukkig mochten we er nog door. Wel hebben we daarna in het vliegtuig nog een uur moeten wachten voordat we daadwerkelijk vertrokken, want ze wilden het vliegtuig niet laten gaan zonder onze bagage, dat is natuurlijk ook wel fijn haha, alleen hadden we dan toch nog maar even een leuk blaadje gehaald en dat heerlijke broodje. Maar het belangrijkste was natuurlijk dat we in het vliegtuig zaten en dat onze bagage mee ging. Omdat het een lange vlucht ging worden hadden we op de luchthaven van Barcelona nog op het laatste moment 30€ betaald voor betere stoelen, zodat Hoite zijn benen niet in zijn nek moest leggen, maar gewoon voor zich op de grond kon zetten. Alleen bleek in het vliegtuig, dat er alles behalve extra beenruimte was bij deze stoelen, dus kon Hoite alsnog niet goed zitten. Gelukkig wilde er iemand ruilen van stoel en hebben we zonder extra bijbetaling lekker in de economy class mogen zitten i.p.v. in de tourist class. We zaten wel allebei in een andere rij, dus we hebben elkaar die 12 uur in het vliegtuig nauwelijks gezien of gesproken.
De vlucht is verder goed gegaan, KLM is een prima maatschappij om mee te vliegen. Om 19.15u (22.15u bij jullie) landde we dan eindelijk in Sao Paulo, Brazilie. Dit is een stad van 17 miljoen inwoners, maar dat is niet aan de luchthaven te zien, die is niet veel groter dan die van Gerona/Eindhoven. Daar aangekomen moesten we ons inchecken voor de vlucht naar Asuncion. Nu kan ik meteen zeggen, dat zowel het grondpersoneel als het cabinepersoneel van TAM airlines, het onvriendelijkste en minst professionele personeel is wat we tot nu toe ooit zijn tegengekomen, bij de vele maatschappijen die we inmiddels gehad hebben. Om 00.15u (04.15u bij jullie) zijn we veilig geland en dat is het belangrijkste. Bij aankomst in Asuncion moesten we eerst door de douane, dit duurde erg lang, maar de opluchting was groot dat we daarna wel onze bagage op de band zagen liggen-. Dat is altijd maar afwachten als je 3 vluchten hebt gehad. Na de bagage stond Jane al op ons te wachten samen met een vriendin, 2 maanden oude baby en haar neef. En met zijn allen gingen we in de auto naar Villarrica. Dit was nog een rit van ruim 2,5 uur, dus uiteindelijk om 4u waren we in la Residencia (8u 's ochtends bij jullie). Na 29,5 uur reizen en al bijna 48 op waren we zo bekaf, dat we zijn gaan liggen en in slaap zijn gevallen. Onze wekker zou namelijk 5 uur later weer afgaan!

Zo we zijn er weer. Nu met een paar uurtjes slaap en dat scheelt een hoop, de wereld ziet er dan een stuk beter uit. We wilden niet te lang uitslapen, want anders komen we nooit in het ritme van hier. Gisteren bij aankomst hebben we natuurlijk al wel wat gezien, maar alles was donker en we waren moe, dus vandaag begint het eigenlijk pas echt. Het is ontzettend warm en vochtig en pas nu om 16u begint de zon te schijnen. We zijn vanmorgen opgestaan, hebben lekker gedoucht en onze kamer eens goed bekeken. Daarna hebben we een rondleiding door de residencia gehad en we zeggen allebei, dat het er super uitziet en dat we zeker niet mogen klagen. Alles is natuurlijk even wennen, zoals alle rare insecten die je bij de deur verwelkomen en de geluiden van het water, die uit een grote tank gepompt worden. Ook moeten we opletten, dat we het toiletpapier niet mee doorspoelen, maar in een prullenbakje ernaast gooien, maar verder is het allemaal bijna net als 'thuis'. Heerlijk met vers fruit ontbeten, we hebben de lekkerste mango ooit gegeten, mini ananasjes en minibanaantjes. Het is hetzelfde fruit, maar het smaakt en vooral beter. En het allerbeste is nog, dat het allemaal voor je klaar gezet wordt. Je hoeft helemaal niks zelf te doen...als dat geen vakantie is!

Daarna zijn we samen met Jane naar het stadscentrum gegaan. Nu hebben we het over een stadscentrum van een stad met 60.000 inwoners, dit is alleen niet te zien aan het centrum. Het lijkt net een dorp met allemaal kleine winkeltjes, geen hoogbouw, veel kraampjes of dekentjes op straat waar je vanalles kunt kopen. En dan zie je ook meteen de typische gewoonten/gebruiken van een land. Kijk alleen al naar de taxis die rondrijden, die zijn in elk land anders hier dus ook...het zijn kleine gammele karren met daar een paardje voor en die brengt je overal heen waar je maar wilt voor 5000 lokale munten en dan hebben we het over 1€. Ook zie je iedereen met een enorme thermoskan lopen met daarin koud water en een enorm ijsblok, daar hangt dan een ijzeren bekertje met een ijzeren rietje aan en daar drinkt dan iedereen uit. In dat ijzeren bekertje zitten allemaal kruiden waar ze het koude water overheen gieten, dat heet hier Terere. Voor de Argentijnen onder ons...koude matè. En echt iedereen loopt ermee. Wat ook heel erg op valt is de hoeveelheid kinderen, die hier rondlopen. Dat is ook wel logisch als je bedenkt dat een vrouw hier gemiddels 6 kinderen krijgt en vaak al op haar 15de begint. Ze houden niet van de pil en ook niet van condooms, dan maar een kind schijnen ze te denken. Daarnaast hebben de mannen ook vaak meerdere kinderen bij meerdere vrouwen, alleen moeten de vrouwen voor de kinderen zorgen, de man betaald er vaak niks voor. Een dag vol eerste indrukken dus...we gaan nu even een siestaatje houden, want de temperatuur is nog wel iets waar we even aan moeten wennen en we hebben nog wat uurtjes in te halen. Vanavond komt Grizelda even langs, dat is de Spaanse lerares, die Hoite Spaans gaat leren. Hij gaat priveles krijgen, dus in theorie moet dat helemaal goed komen. Ook Jane heeft bij aankomst meteen al gezegd, dat ze alleen nog maar Spaans met Hoite spreekt, dus we hebben goede hoop. Mijn Catalaanse leraar zal dit weekend aankomen, ik krijg geen priveles, want er is een lokaal meisje hier, dat ook Catalaans wil leren, omdat ze straks in Catalunya wil gaan werken als ze klaar is met haar studie. Dus wij zijn met zijn tweeën. Ik zal nog wat fotootjes toevoegen van de geweldige taxi hier en eentje met Jane erop, zodat iedereen die Jane nog niet kent ziet over wie we het nog weleens gaan hebben. Voor nu zeg ik...weltrusten, tot de volgende keer en dat zal waarschijnlijk volgend jaar zijn!!!

 

01/01/2012

Gelukkig nieuwjaar allemaal! Hopelijk heeft iedereen een gezellige nieuwjaarswisseling gehad. Wij in ieder geval wel, het was weer een unieke ervaring dit jaar. De dag zelf hebben we lekker rustig doorgebracht in de tuin en op de veranda van La Residencia. Lekker gelezen in de hangmat en gerummicubt. Ook nog even een siestaatje slapen, want het zou laat worden en wij zitten natuurlijk nog steeds een beetje te klungelen met het tijdsverschil. Toen jullie namelijk al in het nieuwe jaar zaten gingen wij pas weg. Jane nam ons mee naar de familie van een vriendin van haar. Ronmy heet ze en dat is dezelfde vrouw die ons ook van de luchthaven heeft opgehaald, dus we kenden in ieder geval al iemand. Hier in Paraguay is het normaal dat iedereen oud en nieuw met de hele familie viert en de families zijn groot hier, want het gemiddelde aantal kinderen per echtpaar is 6, dan nog de aanhang en de kinderen erbij en je hebt al snel een grote groep. Het was dan ook niet erg dat wij meekwamen, want die 2 mensen extra vallen niet op...nou ja normaal gesproken dan. We zijn de hele avond het middelpunt van de belangstelling geweest, met name Hoite want ze waren enorm onder de indruk van zijn lengte. Daarnaast waren ze heel erg nieuwsgierig naar hoe Nederland was, dus we hebben honderden vragen gekregen. Erg goed voor Hoites Spaans, dus dat was mooi meegenomen. Hoite heeft de afgelopen 3 dagen al meer Spaans gehoord en gesproken, dan in de afgelopen 5 jaar in Spanje zelf.

Omdat de mensen in Paraguay erg arm zijn kunnen ze natuurlijk niet voor al die mensen eten en drinken betalen. Vandaar dat iedereen wat meeneemt. Wij hebben de drank meegenomen, Jane had een aantal gerechten gekookt en zo was er genoeg voor allemaal. Toen we daar aankwamen dachten wij natuurlijk meteen te gaan eten aangezien het al 22u was, maar nee we gingen gezellig een drankje drinken en kletsen. De hele familie was super aardig, iedereen is hier tot nu toe ect super lief. We worden hier zo goed behandeld, echt ongelooflijk. Daarnaast vinden ze het heel erg interessant, want er komen hier vrijwel nooit toeristen.
Om twaalf uur wenste iedereen elkaar gelukkig nieuwjaar en konden we aan tafel. We hebben alle gerechten geprobeerd en ik moet eerlijk zeggen, dat de gerechten van Jane het beste smaakte...misschien omdat dat Europees is ?? Ik geloof inmiddels niet dat we hier aan gaan komen in Paraguay, want het is niet echt mijn favoriete eten. Maar dat kan natuurlijk geen kwaad 😉 Het plan was om na het eten een paar drankjes in Coyote te gaan doe, dit is een lokale discotheek, die net 2 weken open is en die hier net zo bekend is als de Pacha in Spanje. Helaas lagen de prijzen zo hoog, dat we maar net als de lokale mensen rondjes zijn gaan rijden door het centrum. Ze noemen dat hier vueltear...
Vueltear is een traditie hier, omdat de discotheken alleen op zaterdag geopend zijn. Vandaar dat de jongeren dan op vrijdagavond en dus ook gisteravond gaan vueltearen. We hebben ons rot gelachen, want wat is het: Je bouwt een hele lading boxen in de kofferbak van je auto, daar doe je een paar mooie lampjes bij, je zet de kofferbak open en gaat al rijdend met keiharde muziek aan en een biertje in de hand door de stad rondrijden. Het is niet te geloven, maar je rijdt dus in het centrum echt in files en elke auto heeft andere muziek aan staan. Als je bij een tankstation aankomt staan daar ook weer allemaal auto's om te tanken, de meisjes dansen ondertussen op de auto en vervolgens ga je weer rijden, ziet er natuurlijk harstikke leuk uit, maar het is ook heel erg gevaarlijk, want iedereen drinkt hier en rijdt gewoon. Maar de ervaring was weer leuk. Vervolgens zijn we naar het huis van Ronmy gegaan, zodat zij haar babys op bed kon leggen en daar hebben we nog een paar drankjes op haar patio gedaan tot een uurtje of 04.30u.
We hebben een hele gezellige avond gehad met alle lieve mensen. Op de foto's kun je zien, dat het huis van Ronmy uit meerdere delen bestaat. Wat hier namelijk vaak gebeurd is dat de mensen een huisje bouwen op een stuk grond wat heel klein is, maar wat ze net kunnen betalen. Ze bouwen dan het minimale wat ze nodig hebben, en dat is vaak maar 1 slaapkamertje ook al bestaat het gezin uit meer dan 4 kinderen. Later als ze weer wat gespaard hebben bouwen ze er nog een huisje naast met een extra slaapkamer en misschien de keuken. Je moet dan dus altijd om van de ene kamer in de andere kamer te komen via buiten gaan.

Vandaag zijn we naar een andere Paraguayaanse traditie gegaan, daar zal ik later meer over vertellen. Ook dat was weer een unieke ervaring. Omdat we hier natuurlijk 4 weken aan 1 stuk zitten, komen we veel meer echt met de lokale bevolking in contact en zo leren en zien we veel meer van het land.

03/01/2012

Ik had beloofd nog te vertellen over een speciale Paraguayse traditie waar we afgelopen zondag 1 januari heen zijn geweest. Op 24 december zetten ze elk huis/tuin/patio in Paraguay een pessebre neer, dat is een speciale kerststal. Hoe rijker de mensen zijn hoe groter het pessebre is. In het pessebre worden allemaal snoepjes, fruit en speelgoed gehangen. Op 1 januari komen alle kinderen uit de buurt langs. Zij gaan voor het pessebre bidden en krijgen dan vervolgens een snoepje/speelgoed/fruit wat ze zelf uit mogen kiezen. Nu is dat nog niet zo speciaal, maar als je de pessebres ziet en de hoeveelheid kinderen die langskomen, dan sta je wel even te kijken. Wij waren uitgenodigd door een familie om bij hun te komen kijken, zodat we konden zien hoe zo'n 'arrancado de pessebre' in zijn werk ging. Door diezelfde familie werden we uitgenodigd om eventjes langs hun buitenhuisje te gaan, zodat we dat konden zien. Het huisje staat op 8 hectare land en daar verbouwen ze werkelijk alles op. Alle soorten fruit, bomen voor hout, kippen, koeien, konijnen etc en allemaal voor eigen gebruik. Zo leven de mensen namelijk hier. Bijna niemand heeft een echte baan. Iedereen zorgt er op één of andere manier voor om aan eten te kopen. Alles zelf verbouwen is 1 manier.

Gisteren zijn we bij een andere familie op bezoek geweest. Een familie, die werkelijk helemaal niks heeft. Deze familie bestaat uit een omaatje, een moeder en haar 7 kinderen. 1 Van haar kinderen is een meisje van 11 en die noemen ze het micromeisje. Dit meisje is namelijk net zo groot als een kind van 4 en heeft waarschijnlijk ook het verstand van een kind van 4. Hierdoor zijn ze in aanraking gekomen met stichting Filomena Crous (dezelfde stichting als waar wij Spaanse/Catalaanse les volgen). Deze stichting heeft een huisje voor deze familie laten bouwen, zodat ze in ieder geval een dak boven hun hoofd hebben en daarnaast geven ze deze familie elke maand een minimaal bedrag (omgerekend ca. 20€) zodat ze ook wat te eten hebben. Een maand geleden is er hier een enorme storm geweest, waardoor hun wc, welke buiten stond naast het huisje en bestond uit een gat in de grond met een muurtje en dak erboven, ingestort is en waardoor er nu een enorm gat in de 2 daken zit. De stichting ging naar deze familie toe om te kijken wat het zou gaan kosten om alles te repareren. Wij mochten mee, omdat door het geld wat wij betalen voor onze cursussen, de stichting in staat is om dit soort mensen te helpen. Als je bij deze mensen op bezoek gaat, kom je toch wel weer even met beide benen op de grond te staan als je ziet hoe deze mensen leven en hoe wij leven.

Vanmiddag gaan we naar het bejaardentehuis hier in de buurt. Ook dit huis heeft de stichting gebouwd. In Paraguay zijn geen sociale voorzieningen. Dit betekend, dat als een bejaarde geen familie meer heeft, dat hij/zij niet opgevangen wordt. Vandaar dat ze een bejaardentehuis hebben laten bouwen, zodat deze bejaarden niet op straat hoeven te leven. De volgende keer zal ik daar iets meer over vertellen. We hebben vandaag ook onze tweede les Spaans en Catalaans gehad. Onze leraren beweren, dat we over 4 weken een gesprek kunnen voeren, Hoite in het Spaans en ik in het Catalaans. We zijn heel erg benieuwd, maar zodra het zover is zullen we het natuurlijk zeggen 😉

10/01/2012

We zijn inmiddels ruim een week bezig met onze lessen Spaans en Catalaans. Ik had het niet verwacht, maar stiekem vind ik het wel leuk om weer even naar ‘school’ te gaan en Catalaans te leren. Met Hoite gaat het ook goed, hij praat al veel beter en meer in het Spaans en begrijpt ook al veel meer. Hoite heeft een lerares, die hier vandaan komt. Een heel lief en rustig vrouwtje Grizelda. Ik heb de eerste week les gehad van een Spanjaard uit Valencia en vanaf gisteren heb ik les van een Spaanse uit Palafrugell. Zij woont nu in Barcelona. Dat was wel weer even wennen, want Carlos uit Valencia was een echte Spanjaard en dus niet heel Catalaans. En Clara uit Palafrugell is een echte Catalaanse. Maar beiden geven leuk en goed les, dus wie weet kan ik een klein woordje Catalaans spreken over een paar weken.
Afgelopen week hebben we naast de lessen niet zo heel veel gedaan. Uiteraard moesten we elke dag vroeg op voor onze lessen en ’s middags hebben we lekker gerummicubt, siesta geslapen, wasje gedraaid etc etc. Het internet is hier erg traag en ligt er regelmatig uit, dus soms is het moeilijk om te mailen, facebooken of waarbenjij.nu-en!

Afgelopen week ben ik een paar keer enorm geschrokken, ik heb daar nog niks over verteld omdat ik jullie niet ongerust wilde maken. De dag na aankomst was de eerste keer, ik ben toen iemand tegen gekomen, die er heel raar uitzag en me op een hele vervelende manier aanstaarde. Hoite heeft hem gelukkig weg kunnen jagen. We gingen er toen vanuit, dat ie niet meer terug zou komen, maar helaas de volgende dag was ie er weer. En weer heb ik Hoite erbij moeten roepen, zodat hij hem duidelijk kon maken, dat ik hem niet meer wilde zien. Helaas sprak Hoite nog niet genoeg Spaans blijkbaar, want de volgende dag was ie er weer. Omdat ik hem elke keer op dezelfde plaats tegenkwam, ben ik naar het grote huis gevlucht. Maar hij is me blijkbaar achtervolgt, want ja hoor ook daar was ie weer. Toen was ik er klaar mee, ik zou hem zelf wel even de waarheid zeggen...ik heb toen gewoon de wc doorgetrokken. Wie was het? Geen idee, zijn naam was Rana. Nadat ik hem door de wc heb getrokken durfde hij niet meer terug te komen...dus eindelijk kan ik rustig naar de wc, ook in ons huisje en hoef ik niet meer bang te zijn, dat ik weer bovenop een kikker ga zitten. Er zat namelijk elke dag een kikker in onze wc, die je niet zag, totdat je doorspoelde, dan sprong hij in één keer uit de wc. En springen kunnen ze 🙂

In de afgelopen 1,5 week zijn we wel al heel wat Paraguaanse gewoontes tegengekomen, die voor ons Europeanen soms onbegrijpelijk zijn en waar we af en toe echt van staan te kijken. Bijvoorbeeld het verkeer. Hier in Paraguay zijn er zo goed als geen verkeersregels. Ze zijn er wel, maar niemand die zich eraan houd en geen politie, die je voor een overtreding bekeurd. Wel zijn ze heel erg corrupt, dus we worden regelmatig in de auto aangehouden en als je dan als toerist je papieren niet bij je hebt, krijg je een geldboete. Veel mensen drinken hier alcohol en stappen dan vervolgens gewoon achter het stuur. Ook rijden veel mensen hier op een scooter, vaak met het hele gezin, dus vader, moeder, kinderen en baby’s. Een helm dragen ze niet ondanks dat het verplicht is. Onvoorstelbaar, want als je de wegen hier ziet, begrijp je niet dat scooters hier uberhaupt kunnen rijden. Alleen de hoofdwegen zijn hier geasfalteerd en dan nog vaak met enorme gaten in het wegdek. In de beter wijken zijn de straten met zand en stenen gelegd, dit rijdt verschrikkelijk, maar heeft als voordeel, dat als het regent, dat de wegen nog enigzins begaanbaar zijn. In de slechte wijken ligt alleen maar zand, waar je dus niet kunt rijden als het regent, want dan spoelt alles gewoon weg en ligt er alleen nog maar modder.

Dan zijn er nog de auto’s. De meeste auto’s hier worden ingevoerd vanuit Chili. Oude auto’s, omdat de Paraguayanen niet meer kunnen betalen. In Chili rijden ze alleen net als de Engelsen aan de verkeerde kant van de weg. Ze bouwen dus voordat de auto’s ingevoerd worden eerst om, maar daarbij zetten ze alleen het stuur aan de andere kant. Als je dus een auto hebt met centrale deurvergrendeling zonder afstandsbediening (zoals de meesten), dan moet je eerst de deur bij de passagierskant openen met de sleutel om vervolgens aan de andere kant in te kunnen stappen. Degene die aan de passagierskant zit kan zijn electrische raam niet open of dicht doen, dan kan alleen de bestuurder. Om de kofferbak open te maken moet de bestuurder aan de passagierskant op een knopje drukken. Het schakelen zit aan de linkerkant en de richtingaanwijzer zit aan de rechterkant. Ik heb van de week een stukje gereden en dat is wel even wennen 🙂

Een echte Paraguayaanse traditie is samen drinken. En dan is dat ook letterlijk samen drinken. De Paraguayanen drinken overdag de hele dag gezamelijk Terérè. Dat is te vergelijken met de Argentijnse Maté, maar dan koud. Ze hebben hier allemaal een enorme thermokan waar ze water en grote blokken ijs in doen. Dit schenken ze dan in een klein bekertje vol met allemaal kruiden en met een tuitje. Je hebt altijd 1 persoon die serveert, deze persoon heet de servidor en deze persoon giet elke keer het water in het bekertje bovenop de kruiden. Het ritueel gaat als volgt...water gieten en bekertje afgeven aan de 1e persoon...bekertje terug nemen en weer water gieten en afgeven aan de 2e persoon...enz. Iedereen drinkt dus uit hetzelfde bekertje en hetzelfde rietje. Maar nu drinken ze niet alleen de Terere zo, maar eigenlijk alle drankjes. ’s Avonds gaan ze over op bier. Ze kopen een paar literflessen bier, maken er 1 open en schenken wat bier in een glas en ook alleen dit glas wordt gebruikt. Iedereen drinkt vervolgens uit dit glas.

Water drinken is natuurlijk ook heel erg belangrijk helemaal hier. We hebben hier namelijk overdag temperaturen van boven de 35 graden, daarnaast is het ook nog erg vochtig, dus veel drinken is heel erg belangrijk. Nu is er in Paraguay water in overvloed. Er zijn een hoop rivieren en onder de grond is ook een hoop water. De meeste mensen hebben bij hun huisje een eigen waterput, dit is dan hun drink en douchewater. Helaas zijn deze waterputten in de meeste gevallen heel ondiep en liggen ze in de meeste gevallen ook heel dicht bij hun toiletafvoer, het water is dan ook erg slecht om te drinken. Nu zijn de Paraguayen hieraan gewend, maar als Europeaan wordt je geheid ziek als je dit water drinkt. Gelukkig hebben we hier in de residencia een waterbron, die komt van 100 meter diep. Dit water is onzettend schoon en lekkerder dan de flessen water uit de supermarkt. In dit land met deze hitte en geen zee zoeken de lokale mensen graag verkoeling. Dit doen ze in de rivieren en riviertjes, die overal stromen. Helaas is ook dit water slecht. Er staan namelijk een aantal fabrieken in dit land, die hun afval (waaronder uranium) in deze rivieren lozen. Geen wonder dat Paraguay een land is met een enorm hoog aantal aan mensen met kanker. De vrouwen gaan met kleding en al zwemmen, ze schamen zich voor hun lichaam en vinden badkleding te bloot.

Niet alleen kanker komt hier veel voor, maar ook het Aidsgehalte is erg hoog. Dit komt weer omdat de jongeren hier heel erg naief zijn. De meisje slikken hier geen pil, omdat ze niet dik willen worden en de jongens willen geen condoom gebruiken, omdat ze dit niet prettig vinden. En ja dan is het vrij makkelijk om een ziekte door te geven. En niet alleen een zwanger tienermeisje is hier meer regelmaat, dan uitzondering. Veel vrouwen van onder de 30 jaar hebben al meer dan 6 kinderen. Wat dan nog triester is, is dat ze 150 geleden een grote oorlog hadden in Paraguay, waarbij 80 procent van de mannelijke bevolking is omgekomen. Na de oorlog was het voor de Paraguayanen noodzaak om zich volop te gaan voortplanten. Omdat een vrouw natuurlijk niet continue zwanger kon zijn, maakten de overgebleven mannen bij meerdere vrouwen kinderen. Dat zit nu nog steeds een beetje in hun cultuur. Hier is het heel erg normaal, dat een man een aantal kinderen maakt bij een vrouw en er dan vervolgens vandoor gaat met een andere vrouw om daarmee weer opnieuw te beginnen. Je ziet dus heel veel jonge single vrouwen met een berg kinderen.

In Paraguay hebben ze een heel ander idee over het fenomeen 4 Quesos. Dit betekend in Europa 4 kazen, vast wel bij iedereen bekend de pizza met 4 Quesos. In Paraguay bestaat maar 1 kaas. Een kaas, die niet op brood te eten is, want het is geen vaste kaas. Nu hebben ze hier een lokaal gerecht dat heet de Chipa. 1 Van de ingrediënten van deze chipa is 4 quesos. Als je dan aan een Paraguayaan vraagt wat die 4 quesos dan zijn kijken ze je eerst heel erg raar aan om vervolgens uit te leggen, dat dit gewoon 4 plakjes kaas zijn. Als je dan vervolgens naar de supermarkt gaat en een pizza uit de diepvries wil kopen met 4 quesos en je leest de verpakking welke 4 kazen er dan in zitten kom je tot onze verbazing niet 4 maar 5 kazen tegen. We moeten hier dus nog even ons best gaan doen om ze uit te leggen wat 4 quesos nou eigenlijk betekend.

Ik kan zo nog heel veel merkwaardige en grappige dingen bedenken, die we hier in Paraguay inmiddels tegen zijn gekomen.

ASUNSION, AREGUA, SAN BERNADINO EN CAACUPÉ, PARAGUAY

10/01/2012

Na vorige week niet zoveel gedaan te hebben, op de lessen, genieten van onze vakantie, rummicubben en siesta slapen na, dachten we afgelopen zaterdag dat we maar weer eens iets moesten gaan doen. Omdat mijn nieuwe Catalaanse lerares aan zou komen in Asuncion op zaterdagnacht om 00.15u wilden we dit combineren met een bezoekje aan de stad overdag en wat dorpjes onderweg. Zo gezegd zo gedaan.

Zaterdagochtend om 11u vertrokken we richting Asuncion over de toeristische route. We zouden eerst naar Caacupé gaan. Langs de weg naar Caacupé stonden allemaal kraampjes met chipas, de lokale lekkernij. Het kraampje waar wij de chipas wilden kopen heette Maria Ana, omdat ze daar volgens de Paraguayanen de beste chipas verkopen. De meisjes, die de chipas verkopen, lopen allemaal met korte rokjes en een grote mand vol met chipas. Eerlijk gezegd zijn de chipas niet te eten, maar we hebben ze geprobeerd, dus we kunnen tegen de Paraguayanen zeggen, dat we ze geproefd hebben. Na het kraampje kwamen we aan in Caacupé. Hier zijn we gestopt om even een kijkje te nemen bij een enorme kathedraal. Daarna zijn we weer in de auto gestapt om door te rijden naar San Bernadino.

San Bernadino is het walhalla van deze omgeving. San Bernadino heeft namelijk een grote rivier waar de lokale mensen graag in zwemmen en het stadje staat vol met discotheken. Deze discotheken zijn alleen in januari open. Dus in januari is het hier hartstikke druk, omdat het dan hoogzomer is, iedereen heeft vakantie en alle discotheken zijn open. Vandaar dat we even een kijkje zijn gaan nemen. We hebben lekker bij het water gepicknickt en zijn ook langs de dure wijken gereden en dan zie je dat ook hier wel hele mooie huizen kunnen staan.

Vervolgens zijn we naar Aregua gegaan. Hier verkopen ze allerlei keramiek en Jane wilde graag wat kikkers voor in haar tuin kopen. Ze heeft 2 grote kikkers gekocht en een een kleintje voor ons als aandenken aan onze Rana ;).

Onze laatste stop was Asuncion zelf. Omdat het zaterdagmiddag was was helaas alles gesloten en omdat veel bezienswaardigheden in de gevaarlijke wijken staan en omdat het gewoon te heet was om in de zon te lopen (42 graden) zijn we met de auto een rondje gaan rijden. We kwamen een bruidspaartje tegen, altijd leuk, helemaal als ze helemaal voor je gaan poseren. Tegen 19u hadden we honger en zijn we op een terras wat gaan eten en drinken om vervolgens naar de luchthaven te rijden. Daar hebben we nog 3 uur moeten wachten, dus die hebben we maar opgevuld met rummicub spelen. Om 1u kwam dan eindelijk Clara aan en konden we terug rijden naar Villarrica.

De volgende dag hebben we lekker rustig aan gedaan, omdat we pas om 5u op bed lagen en ’s avonds hadden we een verjaardagsfeest van Carlos, mijn Catalaanse leraar waar we weer lekker hebben geBBQt. Wat een leventje he!

Maandag zijn we terug gegaan naar 14 de Mayo. Daar waar het vrouwtje woont waarvan het dak en het toilet vernield was door de storm. Jane moest hierheen om te controleren of het werk goed gedaan was. Het vrouwtje met haar kinderen had gelukkig weer een wc, maar als je ziet wat voor een wc en dan is ze ook nog eens super blij. De vorige keer dat we er waren hebben we een aantal foto’s gemaakt. Deze hebben we uit laten printen en aan de kinderen gegeven. Die moesten heel erg lachen, ze hadden zichzelf natuurlijk nog nooit op papier gezien.

’s Avonds zijn we met zijn allen bij de vrienden van Jane gaan eten. Die eten op maandag altijd samen en wij waren dit keer ook uitgenodigd, dus we hebben weer overheerlijke kip gegeten.

Deze week hebben we i.p.v. 4 uur les per dag elke dag 5 uur les. We beginnen nu dus elke dag om 8u met de lessen. Dit komt omdat we vrijdag met de bus naar Brazilië vetrekken. Daar zullen we in Foç gaan slapen om zaterdag aan de Argentijnse kant de Iguazu watervallen te bewonderen. Zondag zullen we dan de Braziliaanse kant gaan bekijken. In Brazilië regent het op dit moment heel erg hard en al dat water gaat naar Iguazu, we kunnen dus heel veel water verwachten. We zijn reuze benieuwd, want watervallen is toch wel 1 van mijn favorieten en we hebben al heel wat foto’s gezien...we hebben er dan ook ontzettend veel zin in.

Gisteren hebben we ook besloten wat we gaan doen als we klaar zijn met onze lessen. We hebben overal aan gedacht, maar zoals de meesten wel zullen weten plannen we nooit wat van te voren en doen we uiteindelijk dingen, die we van te voren nooit bedacht hadden...vandaar dat we gisteren een vliegticket hebben geboekt voor 29 januari naar El Calafate, Argentinië. El Calafate ligt helemaal in het zuiden van Argentinië tegen Chili aan. El Calafate ligt in Patagonië en dat staat bekend om de blauwe en witte gletsjers. We gaan dus de kou opzoeken, maar we dachten dat we na een maand extreme warmte (het is hier warmer dan dat het normaal gesproken is in januari) wel toe zouden zijn aan wat verkoeling. Nou die verkoeling gaan we krijgen. We hebben dus een paar leuke vooruitzichten. Nu eerst de watervallen in Brazilië en Argentinië. Dit weekend gaan we dus in 3 dagen 3 landen bezoeken: Paraguay + Argentinië + Brazilië.

ITAIPU, BRAZILIË

13/01/2012

Vandaag zijn we ‘s ochtends om 8u in de bus gestapt naar Cuidad del Este. Cuidad del Este is een grote stad in Paraguay tegen de grens van Brazilië aan. In deze stad staan ontzettend veel winkels waar allerlei handel verkocht wordt waaronder o.a. heel veel (nep) merkkleding. Elke dag openen de winkels hier ’s nachts om 3u om iedereen van handel te voorzien. Veel Brazilianen en Paraguayanen komen hier om spullen te kopen en vervolgens weer te verkopen. Vanuit Villarrica is het 4 uur rijden. Onze bus had air-conditioning, maar je kunt het beter vriesconditioning noemen. Gelukkig weten we dat inmiddels en waren we goed  voorbereid, de lange broek en trui hadden we al aan. Echter is het zelfs dan nog steeds ontzettend koud. Maar goed 4 uur later konden we de bus weer uit en was het weer gezellig 37 graden.
In Cuidad del Este hebben we een taxi genomen om ons naar de stuwdam van Itaipu te brengen. Eerst moesten we natuurlijk de grens over, Paraguay uit en Brazilië in. Dit ging allemaal vrij vlot, dus we konden snel doorgaan. Aangekomen bij de stuwdam zijn we eerst een film gaan kijken waarin uitgelegd werd hoe de dam gebouwd is en hoe deze stuwdam functioneert. Brazilië en Paraguay hebben samen een contract getekend en deze stuwdam gebouwd, waar ze in de jaren 70 mee begonnen zijn. In 2009 was het hele project compleet. Deze stuwdam levert electriciteit aan 90 procent van de inwoners van Paraguay (de rest van de inwoners hebben geen electriciteit) en aan 20 procent van de inwoners van Brazilië. Het is de tweede grootste stuwdam van de wereld. Helaas is het tijdens de film gaan regenen, dus toen we na de film in de bus stapte, die ons langs de stuwdam zou rijden, werden we kletsnat. Het kwam met bakken uit de hemel. We hadden het kunnen weten, want de voorspellingen voor dit weekend waren ook idd veel wolken en regen. Fijn voor de Paraguayanen en de Brazilianen, want het heeft al heel lang niet meer geregend, maar uiteraard iets minder voor ons.
Maar goed we zaten een beetje droog in de open dubbeldekker en hebben dus toch vol bewondering naar de inmense stuwdam kunnen kijken. Wat een water komt hier doorheen!

Na de stuwdam hebben we een taxi gepakt naar Foç do Iguazu. Hier hadden we een hostel geboekt. Het hostel was oud, vol met de meest lelijke kleuren, de bedden zo hard als beton, maar prima om 2 nachten in te slapen. Het beste was nog, dat het hostel dicht bij een pizzeria zat waar we die avond de beste pizza ever hebben gegeten...tenminste dat is mijn mening. Hoite heeft nog een paar andere pizzerias op zijn lijstje staan. Na het eten hebben we uiteraard nog even een potje rummicub gespeeld en daarna zijn we op tijd gaan slapen, want de volgende dag moesten we natuurlijk vroeg op om in Argentinië de watervallen te gaan bekijken.

IGUAZU, ARGENTIË

14/01/2012

Vandaag gaan we dan eindelijk de watervallen van Iguazu bekijken en wel aan de Argentijnse kant. De Argentijnse kant is namelijk de kant waar je de grootste afstanden moet afleggen om de watervallen te kunnen zien. Je hebt dus minimaal 6 uur nodig en dit is de enige dag dat we de hele dag hebben. ’s Ochtends om 9u stond onze taxi klaar. De taxichauffeur brengt ons eerst naar het drielandenpunt. Een punt waar je in 1 land staat (in ons geval Brazilië) en vanaf diezelfde plek ook Argentinië en Paraguay kunt zien. De 3 landen grenzen allemaal aan de rivier Parana. Elk land heeft een toren neergezet en deze in de kleuren van hun vlag geschilderd. Grappig om te zien.

Daarna rijden we door naar de grens van Brazilië en Argentinië. Er hangen enorme donkere wolken boven ons, dus we bereiden ons voor op een natte dag. De grensovergang is de makkelijkste overgang, die we tot nu toe hebben meegemaakt met uitzondering van Europa uiteraard. Je kunt gewoon in de auto blijven zitten, je geeft je paspoort af bij het loket, stempeltje erin en je hebt Brazilië alweer verlaten. Om Argentinië in te komen hetzelfde. Binnen 5 minuten zijn we het ene land uit en het andere land in. Als we aankomen bij de ingang van het Nationale park spreken we een tijd af met de taxichauffeur, dat hij ons weer op komt halen. Grappig is wel, dat je op een paar kilometer afstand zit en dat je dan toch een uur tijdverschil hebt.

Omdat de Garganta del Diablo de meest bekende waterval is willen we als eerste daarheen. Dan weten we zeker dat we die gezien hebben. Eerst stappen we het informatieburo binnen voor een kaart van de watervallen. Daar raak ik in gesprek met 1 van de medewerkers, die vind het natuurlijk interessant een Nederlandse. Dan kan er namelijk over Maxima gesproken worden. Hij vraagt zich af wat er toch gebeurd is in Nederland, want er stond in de Argentijnse krant, dat Bea met een hoofddoekje had gelopen en dat de Nederlanders hier heel erg boos over waren. Dus ja, dat is wereldnieuws haha. Vervolgens gaan we met een boemeltreintje richting La Garganta del Diablo (The Devils Throat). Bij de eerste halte moeten we uitstappen en wachten op het volgende treintje. Er staat een enorme rij voor ons, dus we vrezen al dat we nog een half uur moeten wachten op de volgende trein. Gelukkig hebben we enorme mazzel en is de trein vol met ons als allerlaatste passagiers. Aangekomen bij de route naar La Garganta is het nog een heel stuk lopen over een smalle houten brug, die over de rivier Iguazo loopt. En dan zien we het water...ongelooflijk wat een hoeveelheid!!! En dan zeggen ze, dat er weinig water in de rivier is. Het is fantastisch wat je hier ziet...en nee goed uit te leggen is het niet, je moet het echt zien. Maar we maken het natuurlijk goed door wat foto's toe te voegen, zodat jullie een idee krijgen hoe waanzinnig het is hier. Er zijn alleen 2 kleine minpuntjes: 1. De lucht boven de waterval is zwart of grijs en 2. Wat een mensen om ons heen, we zijn zeker niet de enigen, die van dit uitzicht wilden genieten. Maar dat mag nog steeds de pret niet drukken, want prachtig is het.

Na La Garganta gaan we terug naar het treinstation om vanuit daar een andere route te pakken. Tijd om alles te zien hebben we helaas niet, dus we moeten kiezen. We kiezen voor de korte route, omdat dit de route is, waar je het meeste water ziet. De andere route is een erg lange wandelroute met heel veel trappen en uiteindelijk een boottochtje naar een eilandje waar een enorme rij voor staat. Omdat we niet zeker weten of we dat qua tijd gaan redden, kiezen we dus voor de korte route. Ook hier zijn de watervallen weer ontzettend indrukwekkend al hoewel La Garganta toch wel het spectaculairste is. Maar deze watervallen hebben wel iets anders heel speciaals...de zon begon te schijnen en op dat moment zagen we ook dat ik ontzettend verbrand was 🙂 haha die Hoite met zijn goede ideeën om ons in te smeren. Gelukkig heb ik naar hem geluisterd, want anders was ik nog roder dan rood geweest.

Op het moment dat het tijd werd om terug te gaan naar de uitgang, omdat onze taxichauffeur ons weer kwam halen, dacht mijn camera...het is genoeg geweest...en stopte ermee, mijn camera deed helemaal niks meer. Onze taxichauffeur kwam een uur te laat, dus hoe goed we het ook dachten te hebben afgesproken met de Braziliaanse en Argentijnse tijd ergens is er iets mis gegaan. Terug in Foç do Iguazu wilden we ’s avonds gaan eten in het uitgaanscentrum van Foç. Helaas kon niemand ons vertellen waar het centrum was. Het was zaterdagavond en de straten waren uitgestorven, dus zijn we maar weer terug gegaan naar het restaurant waar we de vorige avond waren geweest en hebben daar weer pizza en Braziliaanse vleesspies gegeten, dat wil zeggen dat je een bedrag betaald en dat de obers dan de hele tijd langskomen met allerlei spiesen met verschillende soorten vlees.

Tot morgen!! Te vejo amanhã!! Hasta mañana!!

IGUAZU, BRAZILIË

15/01/2012

Onze laatste dag in Iguazu. Vandaag gaan we naar de Braziliaanse kant van de Iguazu watervallen en daarna rijden we weer terug naar Paraguay. Ik ging ervanuit dat we vandaag alleen onze grote camera mee konden nemen, omdat de mijne gisteren kapot is gegaan. Gelukkig heb ik een handige man en heeft hij mijn camera gemaakt!!! Na het ontbijt stappen we in de lokale bus, die ons naar het National Parc Iguazu brengt. Daar moeten we in een hele lange rij wachten totdat we eindelijk de entreekaartjes kunnen kopen. Aan de Braziliaanse kant hebben ze geen treintje, maar bussen. Er zijn er zoveel, dat we meteen in kunnen stappen. Als we bij de waterval route aankomen moeten we eerst een rij trappen op en af en dan .... is er water ! Ondanks dat we gisteren al heel wat gezien hebben zijn we ook vandaag weer onder de indruk van de enorme hoeveelheid water, die naar beneden komt vallen. We hebben echt een heleboel mooie fotos kunnen maken, want ook vandaag schijnt de zon volop en hebben we dus niet zoals voorspeld was een donkere achtergrond. De route aan de Braziliaanse kant is een stuk korter, er is er ook maar 1, en je ziet het water voornamelijk van de voorkant i.p.v. van de bovenkant. Je kunt de 2 kanten dus ook niet echt vergelijken, beiden zijn op een andere manier indrukwekkend. Aan de Braziliaanse kant staan we wel dichter op de watervallen, dus we worden lekker natgespetterd. Heerlijk zo’n verkoeling als het ruim 35 graden is.

 

Als we alles gezien hebben is het tijd om terug te gaan. Onze bus vanuit Cuidad del Este vertrekt namelijk om 16u en we weten niet hoe lang het bij de grens gaat duren. Terug in Foç hebben we gelukkig nog even tijd om wat te eten en daarna pakken we onze spullen om weer in de taxi te stappen. Het is dezelfde chauffeur als gisteren en hij brengt ons weer naar de grensovergang tussen Brazilië en Paraguay. Dit keer kun je heel goed het verschil zien tussen een ernom arm land en een land wat zich aan het ontwikkelen is. Waar je in Brazilië overeenkomsten kunt zien met Europa, zie je die in Paraguay zo goed als niet.

We komen ruim op tijd aan op het busstation waar we nog 2 uur moeten wachten. Als we onze bus zien vrezen we het ergste haha. Het is een enorm oude bus zonder airco. Gelukkig hebben we zitplaatsen voorin de bus. Als we 2,5 uur gereden hebben wil de bus in 1 keer niet meer. De versnellingsbak houdt ermee op. In de eerste versnelling hapert de bus heel erg en in de overige versnellingen doet de

bus helemaal niks meer. Er wordt ons niks verteld, maar als de chauffeur en zijn collega een tijdje buiten de bus blijven staan, stappen wij ook maar uit en met ons de rest van de bus. Gelukkig staan we stil bij een benzinepomp, dus we kunnen even naar de wc. Ook zijn er wat koude drankjes te koop, die allemaal verkocht worden. Je kunt dan ook meteen weer zien, dat ze in sommige landen totaal geen besef van milieu hebben. Alle lege flesje belanden namelijk niet in de prullenbak, maar gewoon op de grond en niemand die er wat van zegt, want iedereen doet het. In de kortste tijd is het grasveld waar we op staan omgetoverd tot een vuilnisbelt. Omdat er totaal geen informatie gegeven wordt vraagt Jane aan de chauffeur wat er nu gaat gebeuren en gelukkig komt er een andere bus aan. Volgens de chauffeur is het een lege bus met genoeg zitplaatsen en komt deze bus over een half uurtje. Nou dat valt allemaal reuze mee, toch? Gelukkig komt er 1,5 uur later echt een vervangende bus aan, die i.p.v. leeg al over de helft vol zit. Iedereen heeft dus een grote kans om te moeten staan de komende 2 uur naar Villarrica. Omdat we dat niet zien zitten gaan we in de rij voor de deur staan en wring ik me tussen alle lokale mensen. Dit zou ik normaal nooit zo snel doen, maar een zitplaats is toch wel heel erg aantrekkelijk. Het alternatief is namelijk om in het midden van de bus 2 uur lang te gaan staan, terwijl de chauffeur als een gek rijdt en alle lokale mensen tegen je aanhangen in de hitte zonder airco. Met een beetje geduw en getrek weet ik 4 stoelen te bemachtigen, die Hoite en ik goed bewaken tot ook Jane en Clara kunnen gaan zitten. Wat een geluk!!! I.p.v. om 20u komen we nu om 22u terug op een verlaten busstation in Villarrica, maar wat is het fijn om uit die bus te kunnen stappen...helemaal heel. Een taxi brengt ons terug naar de Residencia.

Wat hebben we een mooi weekend gehad...we hebben genoten. Morgen moeten we weer hard aan de studie, dus we gaan meteen naar bed nadat we kennis hebben gemaakt met de directrice van de residencia non Lissy. Zij is afgelopen weekend ook aangekomen. Het huis loopt langzaam vol met and

ere vrouwen. We zijn inmiddels al over de helft van ons verblijf in Paraguay, de tijd gaat snel.

VILLARICA, PARAGUAY

27/01/2012

Voor de laatste keer vanuit Paraguay! De tijd is voorbij gevlogen en ik heb niet eerder tijd gehad om jullie te updaten. We hebben het ook zo druk met de studie. De laatste keer waren we net bij de watervallen geweest en dat is inmiddels alweer 12 dagen geleden. En uiteraard hebben we de afgelopen 12 dagen niet stil gezeten, dus ik zal bij het begin beginnen.

Nadat we terug kwamen uit Iguazu moesten we de volgende dag natuurlijk volop aan de studie. Om van het weekend en de studie een beetje uit te rusten en te relaxen zijn we die dinsdag naar een spasalon gegaan, waar we een heerlijke massage kregen van Maria. En wat een massage, de beste die we ooit hebben gehad...dus relaxed waren we daarna zeker. We hebben natuurlijk nog een paar afspraakjes met Maria gemaakt de afgelopen dagen, want het kost ook nog eens bijna niks.

Woensdag 18 januari zijn we naar Itapé gegaan, dat is een plaatsje aan een rivier waar de lokale mensen gaan badderen. Ze hebben hier namelijk geen zee en alleen een paar groene zwembaden, dus als het elke dag meer dan 35 graden is dan moet je wat. Het rivierwater was ontzettend warm en er zwommen een hoop vissen in, dus ik heb de duik maar even overgeslagen en heb fijn op alle spullen gepast, terwijl ik een boekje aan het lezen was. De rest is de rivier over gestoken en heeft lekker liggen badderen in het zonnetje.

Donderdag 19 januari zijn we gezellig uit eten gegaan in het centrum met Jane, Clara (lerares Catalaans), Lissy (non), Hoite en ik. We zijn ons te buiten gegaan aan een lekker stuk pizza, want ondanks dat we zeker niet slecht eten een stuk pizza blijft natuurlijk altijd erg lekker. Na de pizza zijn we naar de VIP bar gegaan waar ze elke avond karaoken en nu zijn we normaal helemaal niet van het karaoken, maar we hebben een zeer gezellige avond gehad en dat met alleen een Fantaatje op...misschien dat het komt, omdat je als je hier een frisdrank besteld meteen een hele liter krijgt en een liter Fanta kan ook weleens verkeerd aflopen hik hik...Toen we om 01.00u eindelijk gingen en in de auto stapte bleek de auto een lekke band te hebben. Nu is het een auto van misschien wel 15 jaar oud en noemen ze deze auto Johnny en in dit soort landen maken ze alles net zo lang het te maken valt, dus de auto is niet in de beste staat, maar rijdt wel. Als je rijdt hoor je allerlei geluiden en voel je onder je van alles los zitten, we zouden er ook niet van staan te kijken als de as er binnenkort gewoon onderuit rolt. Maar goed, we hadden een lekke band, dus midden in de nacht moest deze verwisseld worden. 4 Vrouwen en 1 man, dan weet je wel wie onder de auto moest kruipen. De krik moest namelijk ergens onder vastgezet worden en de veiligste plek was onder de auto. Helaas was de krik te kort en kwam de auto niet ver genoeg omhoog. Gelukkig kwam er een behulpzame Paraguayo voorbij, die ook een krik had en ons gelukkig heeft geholpen met de band verwisselen. Zo konden we een half uur later toch weer verder.

Voor zondag 22 januari hadden we een leuk uitje gepland staan...2 daagjes naar het strand van Laguna Blanca! Wat keken we daar naar uit, want als je vakantie hebt is een beetje strand toch altijd wel lekker. Helaas waren de voorspellingen niet heel erg goed, want regen en strand horen niet echt bij elkaar, daarnaast is de weg naar het strand toe een zandweg, dus na veel regen verdwijnt de weg ook een beetje. Maar goed optimistisch als we zijn zijn we op goed geluk gaan rijden. Het is 5 uur rijden, 4 uur over een asfaltweg en 1 uur over een hobbelige zandweg. Om volop van het strand te kunnen genieten zijn we om 5u ’s ochtends vertrokken. Aangekomen bij de zandweg bleek het niet alleen zand te zijn, maar had de weg ook nog eens van die gammele zelfgemaakte bruggetjes waar je dan met de auto over heen moet. Gelukkig zijn we veilig aangekomen. Bij aankomst hebben we uiteraard eerst de BBQ aangezet om het meegebrachte vlees te BBQ en te lunchen. Hier noemen ze dat een asado.

Laguna Blanca is een natuurreservaat. Het is een groot meer waar 1 familie aan woont en zij hebben het priverecht op het hagelwitte strand. Omdat ze het natuurreservaat mooi willen houden mogen er per dag maar 50 mensen het terrein op. We waren dan ook praktisch alleen, heerlijk. Na de BBQ zijn we dan ook meteen naar het strand gegaan en hebben we lekker in het meer gebadderd. En ja ook ik ben het water ingegaan, dat doe ik normaal niet zo snel, maar op het strand was het niet uit te houden. Het zand was kokend heet net als de zon, daarnaast was ik uiteraard in de auto al verbrand, ik verbrand nu eenmaal overal, dus ik moest ervoor zorgen, dat mijn hele lichaam uit de zon was. En waar kan dat beter dan in het water).
Terwijl we lekker aan het dobberen waren en aan het spelen met de visjes beloofden de wolken boven ons in één keer niet veel goeds. Ook begon het heel hard te waaien, dus zijn we maar het water uitgegaan... tijd voor een siesta. Nog geen 5 minuten waren we in onze kamer tenminste als je het een kamer kunt noemen en lagen we net op bed om onze ogen dicht te doen toen het keihard begon te regenen en niet alleen buiten, maar ook onder de deur door, door de gaten van het raam en zelfs via het dak kwamen de druppels naar binnen. Best wel lekker als het zo warm is, dat je een lekkere douche hebt terwijl je op bed ligt...heerlijke verkoeling! De volgende ochtend zijn we nog een paar uurtjes naar het strand gegaan tot het te warm werd en we moesten natuurlijk nog 5 uur terug rijden. Gelukkig heeft Johnny ons weer veilig terug naar Villarrica gebracht.

Uiteraard hadden we de volgende dag gewoon weer les, maar we hadden er nog maar 4 te gaan. Over de lessen gesproken, we hebben het ontzettend naar onze zin gehad. Hoite heeft een hoop bijgeleerd en kan nu echt wel een gesprek voeren in het Spaans. Natuurlijk spreekt hij nog geen vloeiend Spaans, want 4 weken is dan toch echt wel te kort, maar het begin is er zeker, dus de rest komt in Spanje. Mijn Catalaans lessen zijn ook erg goed gegaan. Ik ben hierheen gekomen zonder verwachtingen, dus alles wat ik zou leren zou mooi meegenomen zijn. Ik spreek nu een klein woordje Catalaans en ik versta het ook een stuk beter, maar een echte Catalaanse zal ik zeker nooit worden, want wat een moeilijke woorden hebben die er tussen zitten, maar goed ik kan wat zeggen in het Catalaans en dat vind ik al leuk! Vandaag hebben we de laatste lessen gehad en we hebben zo ons etentje Fin de Curso (einde cursus).

Gisteren zijn we nog even een middag naar Colonia Indepedencia gegaan. Hier woont een hele kolonie Duitsers, die na de 2e Wereldoorlog hier zijn komen wonen. Ik denk dat iedereen dan wel weet welke Duitsers dit zijn geweest. Het dorp zelf stelt niet veel voor, het heeft een hele hoop grote Duits uitziende huizen met enorme lappen grond eromheen en zo goed als geen centrum. Wel een mooi park aan een rivier, maar dat was het. We hebben nog even een kijkje genomen op een Duits kerkhof...nee we zijn geen gotics die van kerkhoven houden, maar we waren nieuwsgierig naar de namen van de Duitsers, die daar lagen.´s Avonds zijn we gaan eten in een Duits restaurant El Mangal, waar we heerlijk rinderschnitzel (lekkere biefstuk) hebben gegeten.

Dat was het dan, we gaan nu ons laatste etentje in Villarrica nuttigen...BBQ in de tuin en morgen vertrekken we uit Villarrica. We hebben hier een hele leuke tijd gehad, we hebben veel leuke dingen gedaan en gezien. We hebben heel veel over Paraguay geleerd en we willen zeker nog een keer hier terug komen, want wat hebben we ons hier welkom gevoeld. Daarnaast hebben ze ons 4 weken lang in de watten gelegd, dus mocht er iemand een talencursus willen doen, dan raden we zeker Filomena Language Center aan! Morgenochtend om 11.30u (15.30u bij jullie) vertrekken we met Clara, Jane en Carlos naar Asuncion. Clara vertrekt morgenmiddag terug naar Barcelona. Wij hebben een hotel geboekt in Asuncion waar we een paar uurtjes kunnen slapen voor we zondagochtend om 07.10u naar Buenos Aires vliegen. Daar komen we om 09.00u aan en moeten we 6 uur wachten op onze vlucht naar El Calafate, het zuiden van Argentinië waar de gletsers zijn.

We zullen dan 20 graden naar beneden gaan, hier is het namelijk elke dag warmer dan 35 graden en daar liggen de temperaturen rond de 15 graden in de middag. Dus hopelijk hebben we een beetje geluk en valt de kou mee. We zullen zien...voor nu weltrusten en tot de volgende keer vanuit waarschijnlijk Argentinië!

EL CALAFATE & PERITO MORENO, ARGENTINIË

01/02/2012

Bona tarda a tothom!

Ja ja ik moet even in het Catalaans blijven oefenen, want sinds we vertrokken zijn uit Paraguay kan er weinig geoefend worden, omdat niemand natuurlijk meer Catalaans spreekt hier. We zijn inmiddels alweer een paar dagen in Argentinië. Afgelopen zaterdag hebben we afscheid genomen van Jane, Clara en Carlos (de laatste 2 waren mijn leraren Catalaans). Jane en Carlos hebben Clara naar de luchthaven gebracht en wij hebben ze daarna nog even in het winkelcentrum in Asuncion gezien. Wij waren daar vast heen gegaan om naar een nieuwe camera te kijken. De mijne staat namelijk op het punt van overlijden. De ene keer doet ie het wel en de andere keer niet. Helaas was er weinig keus, dus ik moet nog even met de oude verder op goed geluk. Jane en Carlos hebben ons afgezet in Asuncion en zijn toen teruggereden naar Villarrica. Wij zijn op tijd gaan slapen, want we moesten er om 03.45u weer uit.

De vluchten zijn goed gegaan, de 6 uur wachten op de luchthaven van Buenos Aires zijn ook redelijk snel verlopen, dus we kwamen goed aan in El Calafate, het zuiden van Argentinïe. Toen we het vliegtuig uitliepen voelden we wel al meteen dat het een stuk kouder was. We hadden van tevoren een transfer besteld, dus de bus stond mooi klaar voor ons. We werden als 1 van de laatste afgezet, dus we konden al mooi een indruk krijgen van El Calafate. Het hostel wat we geboekt hadden zag er redelijk nieuw uit en de kamers zijn klein maar wel mooi. Helaas hadden we een kapotte douche en een lekkende wc, dus de eerste dag hebben we een hoop water gehad. Gelukkig kwamen ze het de volgende dag allemaal maken.

Zondagavond zijn we het centrum ingelopen om wat te gaan eten en toen zagen we gelukkig, dat er een leuke straat vol met winkels en restaurants was. Deze hadden we vanuit de bus nog niet gezien. We hebben bij een leuk restaurant heerlijke pizza gegeten en zijn daarna meteen terug naar de kamer gegaan. We schrokken van de tijd, want het was nog steeds licht en toch al 22.30u. We hadden het idee, dat het veel vroeger was. Niet dat dat laat is, maar we waren wel bekaf van de reis en de korte nacht die we gemaakt hadden. Snel naar bed dus...gelukkig waren we heel erg moe, want het is behoorlijk gehorig hier.

Op maandag zijn we het dorp gaan verkennen en wat excursieburo’s afgegaan om te kijken wat we deze week wilden gaan doen. Uiteindelijk hebben we 2 excursies geboekt. Eentje op dinsdag en eentje op donderdag. Daarnaast zijn we natuurlijk eventjes de winkels ingegaan. Ik wilde namelijk graag wat warms kopen, aangezien we alleen een trui en gympen bij ons hebben. Helaas hebben ze hier toeristenprijzen en om nu 40 euro voor een simpele muts of 300 euro voor een jasje te betalen, dan maar bikkelen. En met de gedachte dat het nog lang niet vriest zoals bij jullie, doen we gewoon net alsof het warm is hier 🙂

Gistermiddag zijn we met de bus naar de eerste en bekendste gletsjer gereden PERITO MORENO. De rit duurde 1,5 uur en zo hebben we ook wat van de omgeving gezien. De omgeving is heel erg mooi, helemaal het meer Argentino met prachtig blauw water, maar het is absoluut geen plaats waar we zouden willen wonen. Je hebt in de weide omtrek helemaal niks. Het is hier nu volop zomer en nog steeds maar 15 à 16 graden overdag. De lokale mensen lopen allemaal in korte broek en t-shirt, want voor hun is het warm, terwijl ik haast een wollen onderbroek aan zou willen trekken. De omgeving is erg mooi. Aangekomen bij de gletsjer is er een pasarela (wandelroute) waar je de gletsjer van allerlei kanten kunt bewonderen. Dat hebben we dan ook zeker gedaan. Het weer was heel erg wisselvallig, het was koud, maar soms ook aangenaam, het regende en de zon scheen, veel wind en weinig wind, dus eigenlijk van alles een beetje. In ieder geval hebben we toch wel weer erg geluk gehad met het weer. En wat is de gletsjer mooi zeg...niet normaal. Heel bijzonder om te zien. En je verwacht een brok ijs te zien van opgevroren water, maar nee het is samengeperste sneeuw. Sneeuw wat valt en maar blijft liggen en waar steeds meer sneeuw bovenop komt. Het ijs wat er nu ligt is al 30 tot 40 jaar oud en heeft een oppervlakte van maar liefst 700 hectare. Doordat de stroming van het water (lago Argentino) zo sterk is botst dit water de hele tijd tegen de ijsschotsen aan, waardoor ze op een gegeven moment breken. Vandaar dat de gletsjer er nooit exact hetzelfde uit ziet, dit veranderd met de dagen, weken, maanden en jaren. Wij waren er ’s middags en dat hebben we expres gedaan, omdat het ’s middags warmer is, waardoor er ook meer kans is dat het ijs smelt. En wat er dan gebeurd is zo mooi om te zien, er breken dan stukken van de gletsjer af. Dit geeft een enorm kabaal en is supermooi om te zien hoe hele grote ijsbrokken naar beneden in het water vallen. Hoite heeft er gelukkig een filmpje en een foto van kunnen maken! Het is zo mooi, dat je niet uitgekeken raakt. Het is totaal iets anders als bijvoorbeeld de watervallen van Iguazu, maar ook zeker heel erg mooi en indrukwekkend. Je kunt de hele dag wel blijven staan en kijken. Helaas is het daar te koud voor en moet je wel in beweging blijven. Aan het einde van de middag stapten we dan ook bevroren weer in de bus en reden we terug naar el Calafate.

Morgen vertrekken we om 07.15u naar het National Parque de los Glaciares. Dit keer rijden we naar de andere kant, waar we op een boot stappen en met deze boot langs een aantal gletsjers gaan varen. Hopelijk is dit net zo indrukwekkend als gisteren. Anders is het in ieder geval wel, want we zullen zeker niet de enigen zijn op deze boot en we zullen de gletsjers alleen van beneden af kunnen zien, maar als het goed is is dit ook een ontzettend mooie tour.

LOS GLACIARES, ARGENTINIË

04/02/2012

Donderdag zijn we ’s ochtends om 07.15u opgehaald met een bus, die ons naar de haven van Los Glaciares bracht. Daar aangekomen moesten we in de kou in een enorme rij wachten tot we eindelijk de boot op konden. Dat beloofde niet veel goeds dachten we, maar de boot zou binnen verwarming hebben, dus we konden ons indien nodig binnen opwarmen. Toen we de boot binnen kwamen zagen we een mooi plekje achter in de boot in de vipruimte, we mochten er gewoon gaan zitten en omdat we daar genoeg beenruimte hadden voor Hoite dachten we de beste plek veroverd te hebben. Samen met nog 2 stellen zaten we daar te wachten op de andere passagiers. Laat er nu een groep van 30 Israëliers, waarvan de mannen allemaal een keppeltje op hun hoofd gespeld hadden, binnen komen en ook in de vipruimte gaan zitten met zijn allen. Nu zijn Israëliers geen verkeerde mensen, maar als ze in een groep zijn zijn het de meest luidruchtigste mensen, die je tegen kunt komen. Dus we hoopten dat het wel goed zou komen en inmiddels was de boot volgelopen, dus een andere goede plaats was er niet meer.
In het begin was het alleen een beetje hardop sjaloom sjaloom praten, dus dat viel nog wel mee, maar zodra de boot onderweg was begon het feest. Ze begonnen met zijn dertigen voluit in het hebreeuws te zingen en te dansen. Zodanig erg, dat de hele boot er last van had. In eerste instantie wilde het personeel van de boot er niks van zeggen, dus de andere stelletjes in de vipruimte (incl. Hoite) hebben hun spullen gepakt en zijn alsnog ergens anders gaan zitten. Ik weigerde om mezelf weg te laten jagen door een stelletje onbeschoftelingen, dus ik bleef lekker in de herrie zitten. Uiteindelijk raakte ik in gesprek met 1 van de Israelische stellen, die mij vroegen of we last van hun hadden. Ik ben toen maar heel eerlijk geweest en heb gezegd, dat we er inderdaad last van hadden. Ze legden mij toen uit, dat de joden in het verleden zoveel geleden hadden en dat ze nu reden hadden om feest te vieren. Ik heb toen maar gezegd dat ik dat allemaal wel begreep, maar dat het wel prettig zou zijn als ze dat feest alleen in eigen gezelschap zouden vieren. Niet snel daarna riep iemand van de groep dat ze stil moesten zijn, want iemand van het personeel van de boot had er gelukkig uiteindelijk wel wat van gezegd. En stil waren ze, dus ik heb Hoite maar weer terug gehaald. Ondertussen had ik vrienden gemaakt, dus ik kreeg zelfs hun sjaloomkoekjes aangeboden.

De boottocht was erg mooi, we hadden heel veel geluk met het weer, want de zon scheen volop en daardoor was het lekker buiten. We hebben wat het weer betreft echt mazzel gehad, want veel warme kleding hadden we natuurlijk niet bij ons, het was koud maar best wel te doen. Met de boot voeren we eerst door La Boca del diablo, lang niet zo spectaculair als La Boca del Diablo bij de watervallen Iguazu, maar wel bijzonder, daarna voeren we door el Brazo Norte, waar we allemaal ijsschotsen tegen kwamen, die van de Upsala gletsjer afkomstig waren. Vervolgens kwamen we in de buurt van de Upsala gletsjer, dit is na Perito Moreno de belangrijkste gletsjer. Helaas ligt er sinds 2 jaar zoveel ijs voor de gletsjer in het water, dat je niet meer dichtbij kunt komen en zo moesten we dan ook de Upsala gletsjer van een afstand bewonderen. Vervolgens gingen we naar de gletsjer Spegazzini. Ook deze gletsjer was weer indrukwekkend om te zien, maar als we moeten zeggen welke gletsjer het mooiste is, dan is dat toch wel veruit de Perito Moreno. Jammer genoeg konden we daar niet nog een keer langs. We hebben 7 uur op de boot gezeten, dus al met al een hele lange dag en weer heel veel moois gezien.

Nu komen wij natuurlijk elk jaar als we op reis zijn een bekende tegen. Dit jaar dachten we dat de bekende voor ons uiteraard Jane was. Maar Jane telde toch niet mee. Ik zag op de boot op een gegeven moment een vrouw waarvan ik tegen Hoite zei, volgens mij ken ik haar, maar dat kan toch niet?? En jawel hoor, het was Majel. Majel is een Nederlandse excursiegids, die al jaren excursies aan de Costa Brava gidst. Ik heb haar 11 jaar geleden ontmoet en daarna nooit meer gezien, dus mij herkende ze dan ook niet, maar het is toch weer een soort van bekende. Daarnaast was ze samen met een vriendin, die makelaar is in Lloret de Mar, dus dat is dat toch wel weer grappig, kleine wereld.

MONTEVIDEO, URUGUAY

04/02/2012

Vrijdag was onze laatste dag in El Calafate. We hadden onze kamer aangehouden, omdat we ’s avonds pas om 21.50u zouden vliegen naar Uruguay en vervolgens de hele nacht op de luchthaven rond moesten hangen en dus waarschijnlijk niet veel zouden slapen. Vandaar dat we op vrijdagmiddag nog even een siestaatje hebben geslapen. Om 19u kwam een taxichauffeur ons ophalen om ons naar de luchthaven te brengen. Onze vlucht moest van het einde van de wereld komen, tenminste zo noemen ze het dorp Ushaia helemaal in het zuiden van Argentinië en deze kwam met vertraging aan. Wij hebben uiteraard de wachttijd doorgebracht met wat spelletjes Rummicub. Uiteindelijk vlogen we 45 minuten later weg met een Douglas MD88 vliegtuig i.p.v. een Boeing en we moeten zeggen, dat we toch veel liever met een Boeing vliegen. Wat een eng toestel was dit zeg, gelukkig zijn we weer veilig geland in Buenos Aires om 01.30u.

Op de luchthaven van Buenos Aires was inmiddels alles gesloten, dus we moesten tot 4u wachten tot we konden inchecken. We hebben wat geprobeerd te slapen op de grond net als vele andere, maar zo´n koude harde vloer is niet echt bevordelijk voor je slaap, dus dat lukte niet echt. Toch was het op een gegeven moment 4u, dus we hadden weer wat te doen. Onze bagage afgeven en inchecken. Na de douane dachten we lekker op de zachte bankjes te gaan liggen om alsnog 2 uurtjes onze ogen dicht te doen...dikke pech, die zachte bankjes stonden alleen aan de nationale kant. Wij zaten aan de internationale kant en daar waren de stoelen hard. Dus met ons hoofd op eettafel hebben we toch nog wel wat geslapen.

Om 06.30u moesten we boarden voor onze vlucht naar Montevideo, maar dat werd later en later zonder dat er wat gezegd werd. Uiteindelijk een half uur later werd er omgeroepen, dat onze vlucht een uur vertraging had. Uiteindelijk om 8.30u vertrokken we dan echt en gelukkig was het maar 35 minuten vliegen, dus we waren er zo. Het vliegveld van Montevideo is wel 1 van de mooiste vliegvelden, die we tot nu toe hebben gezien en het was er een stuk warmer. Dus ik was allang weer blij, de kou hadden we lekker in El Calafate achtergelaten. Nadat we onze bagage hadden opgehaald moesten we nog op zoek naar vervoer naar ons geboekte hotel. Een taxi kostte 50 euro, wat we vrij aan de prijs vonden, dus we zijn op zoek naar een bus gegaan en die hebben we gevonden. De bus kostte 1,50€ p/p en zette ons praktisch voor de deur van het hotel af, dus ja dan hoef je niet lang na te denken toch, we hebben weer 47€ verdiend denken we dan.

Bij aankomst in het hotel kregen we meteen de sleutelkaart mee. We hebben een kamer op de 7e verdieping en wat voor een kamer...WAUW!!! Ondanks dat we het helemaal niet erg vinden om niet in luxe accommodaties te slapen, krijg je als je zo´n kamer binnenstapt toch wel even een gevoel van...hier hoor ik thuis haha. Hier kunnen we wel aan wennen. En het grappige is, dat we voordat we dit hotel boekten eerst bij de hostels hebben gekeken, maar die waren zo duur, dat we ook maar even op www.booking.com hebben gekeken. Dit 4-sterrenhotel was zelfs goedkoper, dan de hostels en dat in de vakantieperiode. We zijn gelijk maar even het bed uit gaan testen en hebben 2 uurtjes geslapen. Toen we wakker werden hebben we de buurt een beetje verkend en zijn we naar een groot winkelcentrum geweest tegenover het hotel. Vanuit onze kamer hebben we uitzicht op dit winkelcentrum en op zee. Wat we morgen gaan doen weten we nog niet, maar dat horen jullie vanzelf wel weer. Voor nu zeggen we WELTRUSTEN! Wij gaan onze nacht van gisteren inhalen en morgen zijn we er weer helemaal bij.

MONTEVIDEO & COLONIA, URUGUAY

10/02/2012

De afgelopen dagen in Uruguay hadden we een slechte internetverbinding, vandaar dat jullie nog geen Uruguays nieuws hebben gehoord. De tweede dag in Montevideo was het slecht weer en hebben we lekker een beetje in de kamer rondgehangen, wasje gedraaid, Rummikub gespeeld, boekje gelezen en toen het ’s middags eindelijk droog werd, begon ook de zon te schijnen, dus zijn we de deur weer uitgegaan. Op maandagochtend hebben we de bus gepakt naar het oude centrum van Montevideo en daar hebben we het oude centrum verkend en lekker in een parkje ons lunchpakketje opgegeten. ’s Middags weer met de bus terug naar het hotel. De tas moest alweer ingepakt worden, want we moesten helaas onze mooie kamer de volgende dag verlaten. De wegen zijn hier in Uruguay trouwens erg slecht. De straten zitten vol hobbels en kuilen en ook de stoepen zitten vol met gaten, losliggende tegels etc. Je moet echt opletten waar je loopt.

Dinsdagochtend hebben we een taxi naar het busstation gepakt en daar konden we kaartjes kopen voor de bus naar Colonia del Sacramento. Deze bus vertrok om 12.30u. Toen we de bus instapten zagen we op de bus naast ons dat er WIFI in de bus was, wij dachten dat het gewoon reclame was, maar uit nieuwsgierigheid toch maar even de telefoon aangezet en niet te geloven, maar de bus had inderdaad wifi! Dus tijdens de 2,5 uur durende rit lekker gekletst met Henrieke. Niet alleen vanwege de WIFI, maar ook de zitruimte en de hele bus was superdeluxe. Het is de mooiste bus waar we tot nu toe in hebben gezeten! Na een goede maar hobbelige busrit kwamen we in Colonia aan. We hadden een hotel geboekt welke ruim 2km buiten het centrum lag. Ook dit keer hebben we op internet alles af lopen zoeken naar een betaalbare accommodatie voor een paar nachten. En ook hier was of alles vol of niet te betalen. Het hotel wat we uiteindelijk geboekt hadden had volgens Booking.com 5 sterren, maar de prijs lag lager dan die van een 3sterren hotel in het centrum. We gingen ervanuit dat dit kwam door de ligging van het hotel (2,5km buiten het centrum), maar ook de reviews op internet waren behoorlijk slecht. Omdat we weinig andere opties hadden hebben we dit toch maar geboekt. Ook met de gedachte, zo erg kan het toch niet zijn als het hotel 5 sterren heeft?

Nou we kwamen er snel genoeg achter waarom de prijs in het hoogseizoen zo laag was. Ten eerste was het personeel bij de receptie niet echt vriendelijk. Vervolgens worden we naar de kamer gebracht en hebben we een kamer, die totaal niet aan de verwachtingen voldeed. Wij werken natuurlijk zelf in het toerisme, dus normaal zijn we absoluut niet moeilijk. We weten dat de foto’s, die je ziet niet altijd even kloppend zijn. Maar deze kamer leek er in de verste verte niet op. Daarnaast was ie niet schoon en we kunnen veel hebben, maar een kamer die niet schoon is is niet schoon. Dus wij terug naar de receptie en daar werd ronduit gezegd, dat ze geen andere kamers hadden en dat we het hier maar mee moesten doen en punt. Uiteindelijk is dit een hele discussie geworden, want het personeel gaf booking.com de schuld en wij moesten het maar accepteren, daar gaan wij natuurlijk niet mee akkoord. Na lang wikken en wegen en we moesten het er echt uittrekken hebben ze eindelijk toegezegd iets van compensatie te geven. We konden de volgende dag over naar een suite, die leek dan in ieder geval iets meer op de kamer, die we geboekt hadden.

De volgende dag zijn we inderdaad naar de suite verhuisd en deze kamer was een stuk beter, maar het complete hotel was geen 5-sterren waardig. De kamers waren oud, afgeleefd dringend toe aan renovatie, smerig, WIFI zou in het gehele hotel zijn, dit was er alleen bij de receptie, het douchewater was bruin zo bruin dat je je daarna afdroogde met een spierwitte handdoek, die vervolgens ook helemaal bruin was en zo kan ik nog wel even doorgaan. We zijn dan ook maar zo min mogelijk in het hotel gebleven en hebben elke dag de 2,5km naar het centrum gelopen. Wel hadden we een groot terras bij de kamer, dus Hoite heeft weer even een wasje kunnen draaien. Ondanks dat Colonia een leuk dorpje is met mooie oude koloniale gebouwen en we er heerlijk hebben gegeten bij leuke restaurantjes, waren we vanmorgen blij dat we op de boot konden stappen om weer terug naar Argentinië te gaan. We vonden het leuk om Uruguay gezien te hebben, maar nee het is niet ons land. De werkende mensen zijn niet echt vriendelijk, ze werken ongelooflijk traag en de service is heel erg ver te zoeken. En natuurlijk hebben we het nu niet over alle Uruguayanen.

Vanmorgen zijn we dus om 09.30u naar de bootterminal gegaan en om 11.30u met de boot naar Argentinië vertrokken. Daar kwamen we 5 kwartier later aan om meteen in een taxi naar ons hotel te stappen. Buenos Aires wat een stad!!! We denken, dat we dit wel een mooie stad gaan vinden. De eerste indruk is in ieder geval heel erg goed. Toen we in de taxi zaten hebben we een ongelooflijke gekke rit gehad, niet normaal hoe ze hier rijden. De taxis vliegen echt overal tussendoor en we hebben op een haar na wel 5 bussen gemist...dus we zijn blij dat we de taxi heel uitgestapt zijn ;).

We hebben een heel leuk hotel met een mooie kamer in het centrum van Buenos Aires, dus wij gaan de laatste paar dagen van onze vakantie zeker genieten! Van de week meer over wat we in Buenos Aires allemaal hebben gedaan!

Nog 5 nachtjes en we zijn alweer onderweg naar huis...wat gaat de tijd toch snel, maar we hebben er ook wel weer zin in om lekker in ons eigen bedje te slapen!

BUENOS AIRES, ARGENTINIË

12/02/2012

Even een kort berichtje uit Buenos Aires! We zijn hier nu 2 hele dagen en we vinden Buenos Aires een fantastische stad! We hebben de afgelopen 2 dagen veel kilometers gelopen en we hebben dus al een hele goede indruk van deze wereldstad. En toch hebben we nog heel veel niet gezien. Gelukkig hebben we nog 2 dagen ;). Ons hotel bevind zich in de wijk Recoleta, 1 van de bekendste wijken van Buenos Aires. Gisteren hebben we zo’n 6 km gelopen in de wijk Retiro. We zijn o.a in de shoppingmall Galerias Pacifico geweest, deze staat bekend om zijn prachtige plafond. Ook zijn we door de winkelstraat Florida gelopen met allemaal mooie en kleine boutiekjes. We zijn bij het regeringshuis (Casa de Gobierno) geweest. Dit is een heel bekend roze gebouw waar Evita Peron ooit het Argentijnse publiek toesprak, heb je de film van Madonna gezien, dan weet je wel wat ik bedoel. We zijn een paar kerken binnen geweest en in 1 daarvan bevond zich het mausoleum van San Martin, ooit een belangrijk man in Argentinië. Terwijl we al die kilometers liepen kwamen we nog heel veel andere mooie gebouwen tegen, want dat heeft Buenos Aires absoluut mooie oude gebouwen! Met name de banken hebben hier de mooiste gebouwen. Toen we richting een grote obelisk liepen wilde ik daar een foto van maken, alleen waren ze daar aan de weg bezig, dus ik moest midden op de drukke straat gaan staan. Dat trok de aandacht van de bouwvakkers, dus ik kon niet eerder doorlopen dan dat ik met ze op de foto ging :), dat is een leuk plaatje geworden.

Vandaag zijn we naar de wijk San Telmo gelopen. Elke zondag is daar een antiekmarkt waar veel toeristen naar toe gaan, dus wij wilden uiteraard ook even een kijkje nemen. We hoefden er maar 10km voor te lopen, dus zo gedaan ;). Ook dit keer kwamen we onderweg weer veel mooie gebouwen tegen. Aangekomen in de straat Defensa zagen we de markt al. Een hele lange gezellige markt met inderdaad ontzettend veel toeristen, terwijl de weg er naar toe ontzettend rustig was, dit omdat het vandaag zondag is. We hebben lekker over de markt geslenterd en kwamen op het plein Dorrego nog wat Tango dansers tegen. Daar had ik al op gehoopt, want dat is natuurlijk wat je van Buenos Aires verwacht en gelukkig hebben we de echte Argentijnse tango nu gezien!!! Op de terugweg hebben we weer een andere weg genomen, zodat we elke keer weer andere dingen zien. Morgen gaan we de wijk Recoleta in, waar we o.a. de bekendste begraafplaats van Buenos Aires gaan bezoeken. Hier ligt Eva Peron begraven. We zijn benieuwd wat we morgen allemaal weer zien.

Wat ons trouwens wel verbaasd hier, is dat de mensen niet veel dikker zijn. Als je namelijk ziet wat ze aan chocola eten gevuld met Dulce de Leche, daar wordt je gewoon misselijk van. Alles wordt hier gevuld, overgoten of gemaakt van Dulce de leche. Ook het ontbijt in de hotels bestaat voor 50% uit bonbons, cakejes en nog veel meer zoetigheid. De paar kilo’s die ik kwijt wilde raken hier gaan helaas gewoon weer mee terug naar Spanje. Daarnaast is de mobiele eenheid hier ook volop aanwezig en zelfs nog meer dan in Europa. In zo goed als elk gebouw, restaurant, bar etc is er WIFI aanwezig en zelfs als de mensen aan het werk zijn zitten ze alleen maar met hun telefoon in de handen. Als je iets wilt betalen en het duurt 2 seconden, dan gebruiken ze die 2 seconden om even hun telefoon te checken. Heel bizar!

14/02/2012

Hier nog even een laatste berichtje voordat we morgen weer terug naar huis vliegen. De afgelopen 2 dagen waren ook zeker weer de moeite waard in Buenos aires. We zijn de Recoleta wijk ingegaan en hebben de begraafplaats van Eva Peron bezocht. Ongelooflijk hoe deze begraafplaats eruit ziet. Het staat er vol met de mooiste familiegraven, de één nog mooier en groter dan de andere, heel bizar.

Gisteravond zijn er hier een paar straten verderop rellen ontstaan tussen oudmilitairen en de politie. Dit is behoorlijk uit de hand glopen, gelukkig was de rust al behoorlijk terug toen wij er een kijkje gingen nemen. De rellen hebben te maken met de ruzie om de Falkland eilanden. Deze militairen waren tijdens hun diensttijd nooit daar ingezet en daar waren ze het niet mee eens. Waarschijnlijk omdat er op dit moment behoorlijk wat spanning is in Argentinië vanwege de Falkland eilanden zijn ze in opstand gekomen. Inmiddels zijn de rellen weer voorbij.

Vanavond gaan we nog even gezellig uit eten en morgenochtend moeten we om 11u uitchecken. Onze taxi komt ons om 12.30u ophalen om ons naar de luchthaven te brengen. Het is ongeveer een uur rijden naar de luchthaven, maar omdat het verkeer hier een gekkenhuis is, gaan we wat eerder om zo genoeg speling te hebben. Morgenavond om 18.10u (bij jullie 22.10u) vertrekt ons vliegtuig van Air France, gelukkig staken ze deze week niet, naar Parijs waar we als alles goed gaat 13u later aankomen om 11.00u Europese tijd. Daar hebben we 2 uur om van de ene terminal naar de andere terminal te komen, om vervolgens om 13.00u het vliegtuig naar Barcelona te nemen. We hebben een transfer via het internet geboekt, dus hopelijk werkt dat een beetje en zijn we rond 18u donderdagavond weer heerlijk thuis! Ik hoop dat jullie van onze verhalen genoten hebben, dat hebben wij namelijk wel :). Tot de volgende reis maar weer en tot in Spanje!!