2015 Malediven, Sri Lanka & Dubai

MAAFUSHI, MALEDIVEN

24/02/2015

Op vrijdag 20 februari, nu een week geleden, zijn we vanaf Barcelona met de Airbus 380 van Emirates vertrokken richting Dubai. In Dubai moesten we 4 uurtjes wachten om onze vlucht naar Male, Malediven te pakken. Door ons vertrek in de middag de twee vluchten van ca. 6,5 en 4,5 uur en het tijdverschil van 4 uur kwamen we de volgende dag in de ochtend aan op Male. De luchthaven is gelijk een prachtige binnenkomer, want zodra je naar buiten loopt kom je bij het groenblauwe heldere water uit wat je meteen doet beseffen dat je in het paradijs bent aangekomen. We moesten een taxiboot naar het naastliggende eiland pakken om daar een Ferry naar ons eiland Maafushi te pakken. De Malediven bestaat uit zo'n 1200 kleine eilandjes waarvan er nog geen 300 bewoont zijn. Deze eilandjes mochten alleen door grote resorts verhuurd worden aan toeristen. Sinds 2009 mag de lokale bevolking ook kleine guesthouses runnen en verhuren aan toeristen. Dit betekend dat het toerisme op de lokale eilanden nu in opkomst is. Door deze verandering in de wet, is het nu ook voor de minder betalende toerist mogelijk om op vakantie te gaan naar de Malediven.

De taxiboot vertrok vrijwel meteen en na een kort vaartje kwamen we aan op het ferryeiland. Daar hebben we de taxi naar de andere kant van het eiland gepakt naar de ferryhaven. De ferryboot zou 's middags om 15u vertrekken en het was pas 11.30u. Moe van de nacht over geslagen te hebben kwamen we een man tegen die ons vroeg of we met de speedboot naar Maafushi wilden, nou voor 20€ wilden we dat wel. Het scheelt 2 uur varen, 3 uur wachten dus kom maar op met die speed :).
Wauw wat is het hier prachtig, onder weg naar Maafushi kom je al wat resorteilanden tegen. Paradijsjes op aarde, nu maar hopen dat we zelf ook in een paradijsje terecht komen.
Aangekomen op Maafushi moesten we met onze backpacks naar de andere kant van het eiland lopen. Isle Beach Inn waar we geboekt hadden was een leuk klein guesthouse met 5 kamers. 2 In de tuin en 3 in huis. Gelukkig hadden wij de tuinkamer. Snel spullen neerzetten en naar het strand. De Malediven is 100% moslim. Dit betekend dat alle vrouwen in lange jurken met hoofddoekje lopen of in burka. Vanwege het geloof zijn er twee soorten stranden. De lokale stranden en het bikini strand voor de toeristen. Dit strand is afgeschermd met palmhekken en dus vanaf de straat niet te zien. Het is wel het mooiste strand van het hele eiland. Wat heel erg opvalt is dat de lokale mensen ontzettend vriendelijk zijn. Ze zeggen altijd goedendag, spreken goed Engels en beseffen heel goed dat hun inkomsten van de toeristen komt. Ze zijn enorm gastvrij en nog lang niet toerist moe. Dit komt waarschijnlijk dus ook omdat pas sinds 2009 de lokale eilanden toegankelijk zijn voor toeristen. De reviews waren vaak niet al te best dus we waren een beetje huiverig, maar Maafushi heeft ons ontzettend positief verrast. Achteraf hadden we er nog wel wat langer willen blijven.

Na de eerste dag op het strand te hebben gelegen hebben we voor de tweede dag een snorkeltrip geboekt. Een trip naar een prachtig koraalrif met tropische vissen en schildpadden, we hadden nu een GoPro moeten hebben voor de onderwater fotos. Vervolgens zijn we naar de dolfijnen gegaan. Deze zwommen in grote getalen voor onze boot. Prachtig om te zien!

Helaas was het weer veel te snel voorbij en hebben we de rest van de tijd nog heerlijk op het eiland genoten. Op dinsdag moesten we alweer gaan, dus hebben we de speedboot naar de luchthaven geboekt. Grappig is dat wij aan de Costa Brava vaste prijzen voor excursies en vervoer hanteren per persoon. Hier zeggen ze wat bv de boot kost, dit moet betaald worden. Ga je met meer mensen dan wordt dit bedrag gedeeld door het aantal personen. De speedboot naar de luchthaven kostte 178$. Beetje duur dus om dat met zijn tweeën te doen. Het hotel gaat dan gewoon op zoek naar andere mensen om de boot vol te krijgen en dat lukte gelukkig waardoor we de volgende dag gewoon met de speedboot voor 25$ naar de luchthaven konden. Wat vonden we het jammer dat het er al weer op zat.
Aangekomen op de luchthaven om 12.30u zouden we tot 16.30u moeten wachten tot we zouden vliegen. Helaas bleek onze vlucht vertraagd en zouden we pas om 22.30u gaan vliegen. Emirates had alle lokale mensen ingelicht die met deze vlucht gingen en de 8 toeristen niet. We stonden dan ook maar met zijn achten bij de incheck balie waar we het fijne bericht kregen dat we dus nog 11 uur moesten wachten. Wat een mazzel!!!! 11 uur langer op de Malediven, dat is nog eens een mooi kadootje. Helaas was er geen strand op de luchthaven maar toch, je kunt wel nog wat extra uurtjes van het heerlijke weer, de vriendelijke mensen en het prachtige water genieten.

Uiteindelijk waren we wel blij dat we om 22.45u toch eindelijk de lucht ingingen om om 00.15u te landen in Colombo, Sri Lanka.

See you next time Maldives!!!!

COLOMBO, SRI LANKA

26/02/2015
Aayu-bowan (hallo), eindelijk zijn we aangekomen in Colombo de hoofdstad van Sri Lanka. Na de douane, backpacks ophalen en een taxi zoeken, reden we na een lange dag van vooral wachten en reizen weg van de luchthaven. We hadden verwacht dat de luchthaven groot en chaotisch zou zijn zoals we gewend waren van Azië, maar dit viel reuze mee. Mensen waren vooral vriendelijk aan het lachen. Het was een half uur rijden naar Colombo stad en in de stad zelf ook nog een half uur. Dit kwam voornamelijk omdat de chauffeur niet precies wist waar ons hotel was. Uiteindelijk na veel vragen toch gevonden en om 02.30u stapten we onze kamer in. Een erg kleine maar wel moderne kamer. Snel slapen want we hadden maar 1 dag Colombo de volgende dag en het was al erg laat.
Na heerlijk maar kort te hebben geslapen zijn we de dag begonnen. Buiten gekomen werden we een soort van belaagd door tuktuk chauffeurs die ons allemaal wel weg wilden brengen. Maar de eerste paar wilden de meter niet aanzetten. Ook al kost het allemaal niks toch vroegen ze de jackpot voor het ritje naar het treinstation. Verder gezocht naar een tuktuk die wel de meter aan wilde zetten. Zittend in de tuktuk was het heerlijk genieten van het chaotische drukke Azië en het zitten in de tuktuk. Aan alle kanten wordt er getoeterd en ingehaald. Ze rijden hier aan de linkerkant maar halen van links en rechts in en op een tweebaans weg wordt er gewoon in drie of vier rijen naast elkaar ingehaald door auto's, scooters, tuktuks en zelfs bussen. Hier toeteren ze niet als je iets fout doet, maar ze toeteren als ze gaan inhalen. Het enige wat je dus hoort is het getoeter van alle voertuigen. Dat kan alleen maar in Azië. Aangekomen op het treinstation word je meteen aangesproken door iedereen en het toeristen buro bijna ingetrokken. Wij wilden alleen een treinkaartje naar Kandy kopen voor de volgende dag en ons werd verteld dat we hiervoor bij het toeristen buro moesten zijn. Daar binnen gekomen is het gewoon een commercieel excursie buro, die ons niet alleen het treinkaartje naar Kandy wilde verkopen maar ook maar gelijk allerlei privechauffeurs, wat in Sri Lanka heel normaal is, die ons alles zouden laten zien en ons overal van A naar B zou brengen. Uiteraard voor de mooiste dollarprijzen. We hebben vriendelijk bedankt en zijn nog even op zoek gegaan naar het normale loket waar treinkaartjes verkocht werden. Voor een paar eurocenten hebben we twee treinkaartjes gekocht 1e klas naar Kandy. De treinkaartjes hier zijn nog goedkoper dan een pak melk. En daarvoor zit je uren en 1e klas in de trein. Zo geregeld, we kunnen morgen verder. Tijd om Colombo te bekijken.

Echter valt er in Colombo weinig interessants te zien. We hebben echt ons best gedaan om de hele dag te vullen, maar we konden er niet veel van maken. Als je hier dus niet hoeft te blijven dan zouden wij de volgende keer gewoon meteen doorreizen.
We zijn naar een Nederlands oud ziekenhuis geweest, dit ziekenhuis is ooit door Nederlanders gebouwd en tegenwoordig zitten er allemaal dure restaurants in. Wij zijn naast dit gebouw wat gaan eten voor lokale prijzen waar je heel erg om kan lachen. Lunchen voor 2€ is heel erg makkelijk. Bij een lokaal kraampje hebben we wat dingetjes uitgezocht wat er wel lekker uitzag, maar waarvan we niet wisten wat het was. Nou dat hebben we geweten. De stoom kwam ons uit de ogen, oren en neusgaten. We dachten echt letterlijk in brand te staan. En we hadden nog gevraagd, wat niet spicy was. In Sri Lanka is NOT spicy dus still VERY spicy. Dat gaat wat worden, Hoite doet nog weleens sambal in zijn eten maar voor mij mag het potje sambal niet eens binnen een straal van een meter van mijn eten staan haha.
Na de brand wilden we dan wel het Nederlandse museum zien. Weer op zoek naar een metered tuktuk (tuktuk met meter) maar die was wederom niet te vinden. Dan maar een prijs afspreken, maar als toerist betaal je altijd meer, dus na heel wat discussies eindelijk eentje gevonden die voor 1,50€ wel wilde rijden. Op naar de markt en het Nederlandse museum die aan de markt zit. Alleen het ritje in de tuktuk is al geweldig, dus wat dat betreft is Colombo dan toch wel leuk om weer even te wennen aan dit deel van de wereld. Aangekomen bij de markt stopte de tuktuk, we moesten maar even uitstappen en nog een paar blokken lopen want de chauffeur had geen zin om verder te rijden. Heerlijk die discussies met de lokale mensen hier 😉 Uiteindelijk minder betaald waar meneer het niet mee eens was, maar afspraak is afspraak toch zeggen we in Europa!
De markt was enorm druk, en voor degene die Wie is de Mol kijken was het wel grappig om over dezelfde markt te lopen als waar zij de eerste aflevering liepen. Bij het museum aangekomen moesten we wel lachen want het was een vervallen huis, slecht onderhouden waar je dan 10€ entree voor moest betalen. Vanaf de straat kon je bijna alles al zien en de paar schilderijen binnen geloofden we wel. Dan maar op naar het stadspark. Dit was een aanrader van de lokale mensen hier dus op naar het park. Bijna bezweken van de hitte, we moeten nog even wennen, zijn we aangekomen bij het 'prachtige' park. Ok Colombo is leuk om snel een idee te krijgen van Sri Lanka maar we zijn blij dat we de volgende dag richting het binnenland, Kandy, gaan.

KANDY, SRI LANKA

28/02/2015
Na een zeer warme nacht in Colombo, omdat de airco stuk was in de kamer, ga ik eerst bij het fruitwinkeltje aan de overkant een overheerlijke fruitsalade en fruitsap halen. Alles wordt met vers fruit gemaakt en in take away bakjes en bekers gedaan. Heerlijk voor onderweg en voor mij het perfecte ontbijt. De winkel is net open dus i.p.v. 15 minuten wachten moet ik nu 45 minuten wachten. Ach je moet er wat voor over hebben. En hier schijnt iedereen alle tijd te hebben. Hoite zit inmiddels op hete kolen in ons hotel met alle bagage omdat we de trein van 10.30 uur moeten halen. Maar eindelijk na 45 minuten wachten heb ik mijn lievelingsontbijt in handen en kunnen we gaan. Met een zeer snelle maar dus ook een beetje roekeloze tuktuk chauffeur rijden we door de spits van Colombo. Al toeterend, scheurend en inhalend komen we veel sneller dan de dag ervoor aan op het treinstation. Met ons kaartje mogen we het perron op. Zonder kaartje krijg je geen toegang.
De trein is mooi op tijd, dus zelfs de Sri Lanka NS kan het beter dan de Nederlandse NS. Net als in het vliegtuig staan er stoelnummers op de tickets, dus snel erin en zorgen dat we onze bagage kwijt kunnen.
De trein ziet er heel netjes uit en de treinreis verloopt voorspoedig. Gedurende reis van 4 uur komen er warme maïskolven voorbij, vreemd uitziende gefrituurde vleesjes, gebakken bananen etc etc. Gelukkig hebben we zelf broodjes meegenomen, dus bedankt.

Als we in Kandy aankomen staat er een leger van taxi's en tuktuks klaar om alle toeristen naar hun homestays te brengen en om ze wat tochtjes voor de komende dagen te verkopen. Wij zijn er maar 1 dag, dus we hebben niet al te veel gepland. Botanische tuinen, kleine tempels, olifanten etc etc hebben we al genoeg gezien, wij willen Kandy zelf bekijken. We komen uiteindelijk via een bergweg die zijn beste jaren 50 jaar geleden al heeft gehad bij een huis aan. Beneden is het woonhuis van de familie en boven is het gasten gedeelte waar 3 kamers zijn. De kamer is groot, maar behalve het bed en de wc staat er niks in. Er is een gezamenlijk terras vanwaar je uitzicht hebt op de bergen van Kandy. Spullen neergezet en maar meteen de stad in. Het is een eindje lopen via een binnenweg naar beneden waar we bij een enorm druk busstation aankomen. We hebben nog nooit zo'n druk busstation gezien. Er staan wel honderden bussen. Achter het busstation ligt het treinstation waar we de treinkaartjes moeten kopen naar Ella over twee dagen. We kunnen kiezen om over het spoor te lopen wat alle locals doen of met een omweg om het bus en treinstation heen. We kiezen uiteraard voor de omweg en maar goed ook, want een dag later steekt een vader met zijn twee zoontjes het spoor over en ze worden geschept door een aankomende trein.

De trein naar Ella is vol, dus we moeten een andere mogelijkheid gaan zoeken. In de stad kopen we wat Sri Lankese broodjes om bij het meer van Kandy op te eten, maar als we weg lopen begint het keihard te regenen. Dan maar schuilen op de trap van een bank en in de regen onze broodjes opeten. De locals die voorbij lopen kijken allemaal naar ons en lachen dan heel vriendelijk. Of ze zijn gewoon vriendelijk of ze vinden ons gewoon raar. Laten we het maar op het eerste houden. Als het alleen nog maar miezert gaan we verder. De picknick bij het meer verzetten we wel naar de volgende dag. We hadden bij Kandy een rustigere stad verwacht dan Colombo, maar het is opnieuw heel erg druk met mensen, bussen, tuktuks en auto's. De volgende dag boeken we een privetaxi die ons naar Nanu Oya zal brengen. Dat is een treinstation richting Ella waar we alsnog op de trein kunnen stappen, waarmee we 1 van de 3 mooiste treinroutes van de wereld kunnen rijden. Dat belooft wat: Vanaf Nanu Oya is er wel plaats in de trein naar Ella. Onderweg naar Nanu Oya zal de taxi ons van theeplantage naar theeplantage brengen en van waterval tot waterval. Dat belooft een mooie dag te worden. We picknicken bij het meer, lopen over de markt waar we opnieuw versteld staan van al het vlees en vis die urenlang ongekoeld vol met vliegen hangt te hangen voordat het verkocht wordt. Maar hopen dat de restaurants hier hun inkopen niet doen.

We slapen trouwens slecht in Kandy, omdat van 05.00 tot 06.00 de tempel een enorm kabaal maakt om de dagboek beginnen. Het is ongeveer hetzelfde kabaal als wat de moskeeën maken 6 keer op een dag, maar dan nu om 05.00u in de morgen een uur lang. Dat is het begin van de dag van de meeste lokale mensen, maar zeker niet van ons arme toeristen, hoe verzin je het. Als je daarna weer in slaapt valt met een beetje geluk wordt je later wel weer gewekt door een paar vechtende straathonden. We hebben dus nog niet bij kunnen slapen. Kandy leuke drukke stad, interessant om gezien te hebben, maar we vinden het leuk om weer door te gaan.
Op naar Ella!

NUWARA ELIYA & ELLA, SRI LANKA

02/03/2015
De reis naar Ella beloofd een mooie rit met de taxi te worden om vervolgens met de trein de mooiste treinroute te rijden. Om 09.00uur worden we opgehaald door onze taxichauffeur. Als zijn naam Pedro zou zijn zou ik het erbij hebben gezet maar net als de plaatsnamen zijn de namen van de mensen hier bijna niet uit te spreken. Dus we houden het even op Pedro. Hij heeft een oude maar prima auto dus via de kronkelige weg rijden we Kandy uit. Wederom gekkenhuis hier met het verkeer want iedereen haalt iedereen in op hetzelfde moment. Soms rijden er zelfs 3 bussen naast elkaar en iedereen blijft maar lachen naar elkaar.
Als we Kandy uit zijn wordt de omgeving steeds mooier, we rijden langs watervallen, langs kilometers lange theeplantages, zo groen hebben we de natuur nog nooit gezien. Tussendoor stoppen we een paar keer voor wat fotomomentjes en bij 1 theeplantage kan ik zelfs even de planten in om te kijken wat de vrouwen van hier elke dag moeten doen. Het zijn namelijk alleen vrouwen die de theeblaadjes plukken. Daar komt geen man aan te pas. De vrouwen staan dag in dag uit theeblaadjes te plukken in de hete zon met temperaturen boven de 30 graden. Het zijn enorme thee velden. Als ze klaar zijn kunnen ze weer helemaal van voren af aan beginnen want de blaadjes hebben maar een paar weken nodig om weer aan te groeien. Het einde is dus nooit in zicht. Ondertussen komt er een man met een aapje aan die vraagt of we het aapje willen zien. We negeren hem en praten wat met onze chauffeur die van alles over de plantage verteld. We hebben dus niet in de gaten dat de man van de aap ondertussen zijn Cobra slang uit zijn tasje heeft gehaald...snel maar even naar de overkant.

We stoppen later bij een thee fabriek. De fabriek waar de thee van Lipton vandaan komt. Deze fabriek is opgericht in 1817 en er is nog maar weinig veranderd t.o.v. toen. We krijgen een rondleiding en er wordt ons verteld hoe de thee van blaadjes naar thee in zakjes gemaakt wordt. Leuk om te zien en horen als je zelf ook regelmatig een bakje thee drinkt.

Na 3 uur rijden komen we in Nuwara Eliya aan. Omdat onze trein pas om 16u vertrekt stoppen we even bij het meer om wat te eten. Het is een beetje een geïmproviseerde picknick, want we hebben niet zoals thuis ons koelboxje, hammetje, kaasje, Spaans stokbroodje. Het moet even op zijn Sri Lankees. We hebben van die zachte kaasjes gekocht met zoete broodjes. Hapje brood hapje kaas en dan heb je in je mond een broodje kaas. De mensen hier zijn heel erg vriendelijk maar ook erg nieuwsgierig. Dus iedereen die voorbij komt zegt vriendelijk hallo en loopt door om vervolgens terug te lopen en te vragen waar we vandaan komen. We lijken wel een attractie.
Als het begint te regenen lopen we terug naar de taxi en vragen we of hij ons maar gewoon naar Nanu Oya wil brengen zodat we op het treinstation kunnen wachten. Een half uurtje later komen we in Nanu Oya aan. Het moet een groot station zijn omdat alle treinen hier voorbij komen, maar je kunt het vergelijken met het treinstation van een klein dorp in Nederland en dan van 200 jaar terug. Ze hebben hier wc's voor locals en voor toeristen. We konden dus niet testen of de wc's van de locals of de toeristen er slechter aan toe waren. Ik heb al veel buitenlandse wc ervaringen, maar van deze ging ik bijna over mijn nek. Ik ben snel de wc uitgevlucht met mijn broek nog op mijn knieën, maar die stank was echt niet te houden.
Op het perron komen we een Duits stel tegen, Nils en Anna uit Hamburg. We hebben met hun ook al in de trein van Colombo naar Kandy gezeten. Zij gaan ook naar Ella. Zij hebben de trein van 15u. Als zij vertrekken moeten wij nog 1,5 uur wachten omdat onze trein een half uur te laat aankomt.

Wij hebben duurdere tickets gekocht omdat Hoite graag in de openview coupe wil zitten. Als onze trein komt en we de coupe in lopen wil ik weer hard de trein uitlopen. Deze coupe is al honderd jaar oud en in die honderd jaar nooit gerenoveerd of schoongemaakt. Je wordt al vies als je er alleen maar naar kijkt. De bekleding van de stoelen is overal gescheurd en zwart van hoofdvet van al die jaren. Gelukkig ben ik altijd voorbereid en leg ik mijn speciale vieze stoelen sarong over de bekleding en ga op mijn schone sarong zitten. Dit is ook de coupe waar alleen maar lokale mensen in zitten, dus we worden door iedereen begroet en bestudeerd. Ze komen zelfs naast ons zitten om praatjes te maken. Het eerste stuk van de reis is inderdaad prachtig. Zo ontzettend groen en bergachtig dit hebben we nog nooit gezien.

Na een half uur rijden we veel door tunnels. In elke tunnel beginnen de lokale mensen naar de andere coupes te roepen voor de echo's. Tegen de tijd dat we bijna in Ella aankomen begint het hard te regenen. Aangekomen in Ella stappen we uit op een heel donker station. Er staan geen taxi's of tuktuks dus dat wordt in de regen op zoek naar onze accommodatie. Nou dat hebben we geweten. We lopen samen met een Nederlands stel Annicka en Jos het centrum in. Er is geen weg alleen zand wat nu dus nat is en vol kuilen. Tegen de tijd dat we doorweekt zijn moeten wij rechtdoor en zij links af. We lopen een bruggetje over en zien dan een bord van onze accommodatie die ons naar beneden wijst. We moeten met onze backpacks in de stromende regen de jungle in over een bijna onbegaanbaar pad in het donker. Maar het bord zegt dat we die kant op moeten. We lopen, klimmen en stappen van rotsblokken af en over bruggetjes. Het is doodstil en het enige wat je hoort zijn de druppels die op de bladeren vallen. Uiteindelijk zien we een bord Welcome, dat moet het zijn. We komen drijfnat aan bij een huis waar wat Duitse mensen op het terras zitten, dus we vragen of dit Raveena is en de Duitsers zeggen nauwelijks iets maar ontkennen dat dit Raveena is. Dan komt er een klein vrouwtje naar buiten die vraagt of we Sandra zijn, dus we zitten wel goed!! We zijn er pffff. De kamer die we krijgen is een zware teleurstelling, het bed is een bed zonder matras, tenminste zo voelt het. Het stinkt naar vocht, het is klein en je hoort iedereen op het terras, terwijl we er zelf geen hebben. Foutje van Booking.com maar nu niks aan te doen, want er zijn geen andere kamers meer. We willen zsm weer weg. We kunnen bij de accommodatie alleen Curry eten dus we kiezen ervoor om in het dorp te gaan kijken. We zouden eventueel iets met Nils en Anna gaan eten maar die kunnen niet weg vanwege de weg condities. Onze accommodatie belt een tuktuk en wij kunnen gelukkig met veel moeite via een hele lange omweg wel in het centrum komen. We eten heerlijk in café Chill en als we klaar zijn schuiven Annicka en Jos aan. Onverwachts hebben we een erg gezellige avond en als we weer terug naar onze kamer gaan is het gestopt met regenen, dus we kiezen ervoor om via de jungle terug te lopen. Dat was uiteindelijk korter en veiliger dan met de tuktuk.
De volgende dag gaan we de Adams Peak lopen/klimmen. Jaja hiken heet dat, iets waar Hoite en ik geen fan van zijn, maar wat we toch echt willen doen. Boven aangekomen hebben we een prachtig uitzicht ook op de Ellas rock die nog hoger is. Het was redelijk bewolkt dus helaas heb ik niet in de gaten gehad dat ik enorm aan het verbranden was, daar kwam ik pijnlijk genoeg ´s avonds pas achter.

´s Avonds eten we weer in Café Chill en nu samen met Anna en Nils, wederom een erg gezellige avond. De volgende dag moeten we alle vier door naar Tangalle dus we besluiten een taxi met zijn vieren te nemen, zodat we de kosten kunnen delen. De twee Nederlanders gaan de volgende dag met de lokale bus verder. Wij lopen via het jungle paadje weer terug, overdag hebben we gezien dat deze route best gevaarlijk is in het donker want de paadjes zijn smal en de afgronden diep, dus gelukkig hebben we elke keer geluk gehad dat we niet zijn uitgegleden. Lekker slapen op de houden plank en morgen fijn richting het strand.

TANGALLE & MIRISSA, SRI LANKA

10/03/2015
Op naar het strand. Om 10u stappen we met zijn vieren in een taxi busje. Hoite heeft bij ons guesthouse een mooie prijs kunnen regelen voor een busje die we met Anna en Nils delen. De rit zou ca. 6 uur duren. Onderweg stoppen we alleen even bij een waterval, maar het is zo druk met toeristen dat we ook weer snel doorrijden. Het is maar 180km maar door de kronkelweg rijdt de chauffeur de hele weg maar 60km per uur, ook al rijden we later op een rechte weg met weinig ander verkeer. Maar we vinden het prima, lekker rustig dus ook veiliger. Nils en Anna hebben een accommodatie in de middle of nowhere geboekt. Chauffeurs hier bereiden zich nooit voor op hun rit dus hij had geen flauw idee hoe hij er moest komen. Gelukkig bestaat er gps tegenwoordig en zijn we er uiteindelijk met onze telefoon gps wel gekomen. Het was 20 minuten rijden over een slecht paadje, maar dan heb je ook wat. Wij moesten via datzelfde paadje weer terug om door te rijden naar Tangalle. Na 3,5 uur totaal kwamen wij ook aan, veel sneller dus als verwacht. En wat was het prachtig. Dit is de mooiste accommodatie van onze hele vakantie. Een grote kamer en badkamer met een groot balkon, op het strand met uitzicht door de palmbomen op zee. Adembenemend!! We hadden 3 nachten geboekt en hebben heerlijk alleen maar niks gedaan. Wat lezen, eten, drinken en meer niet. Zwemmen ging wat moeilijk hier, door de wilde golven en voorin in het water langs het hele strand lagen grote rotsblokken in het water dus je moest uitkijken dat je niet door de golven op de rotsen werd geslagen. Hoite is wel het water in geweest, maar ik hoefde niet zo nodig. In de drie dagen hebben we in onze kamer veel bezoek gehad van mieren, muggen, kikkers, kraaien en eekhoorns, erg gezellig. Maar na drie dagen zat het er helaas op.

Op Hoites 40ste verjaardag gingen we door naar Mirissa. Ook al moesten we ons paradijsje verlaten, in Mirissa konden we Hoites verjaardag wel beter vieren. We hadden weer een taxi geboekt, die ons naar ons guesthouse in Mirissa zou brengen. Ook deze chauffeur had zich niet voorbereid. Zijn airco werkte niet en het was zoooo warm, de chauffeur sprak ook geen Engels, dus niet zo handig. 5 Maart was een nationale feestdag omdat het volle maan was, dus alles was dicht en in Mirissa aangekomen kwamen we midden in een soort carnavals optocht terecht. Allemaal verklede locals met een hoop geschilderde lichaamsdelen en met zijn alle drinkend uit een alcohol fles, dat gaat gezellig worden. Door de optocht stond er een grote file, onze chauffeur heeft geen idee waar hij heen moet en is stronteigenwijs. Zo rijden we 4 keer heen en weer langs de optocht. En elke keer zeggen we dat we eraf moeten en elke keer rijdt hij de afslag weer voorbij. Zijn airco doet het ook niet dus het wordt steeds onhoudbaarder in de auto. Uiteindelijk doet meneer wat we zeggen en komen we eindelijk aan bij ons guesthouse.
Onze kamer is erg klein met een groot bed erin en een groot muggennet, waardoor de kamer nog kleiner lijkt. Op naar het strand. We ontmoeten Annicka & Jos bij een klein reggae barretje, gaan wat op het strand liggen en zwemmen. Voor 's avonds spreken we af om gezellig met zijn zessen wat te gaan eten voor Hoites verjaardag. Het was een erg gezellige avond, dus Hoites 40ste verjaardag is goed gevierd. Op naar nog vele meer!

Nog maar 1 dagje Mirissa dus lekker relaxen op het strand, hapje eten en het water in. S avond pakken we twee tuktuks en gaan we met zijn zessen in Welligama eten, het dorpje naast Mirissa. Volgens Tripadvisor zit daar een heerlijk restaurant met ook andere gerechten dan rijst en curry. We hebben dan ook heerlijke nachos gegeten, niet zoals ze bij ons thuis zijn, maar wel heel erg lekker. Nu denk ik dat alles wat geen rijst is mij op dit moment goed zou smaken. Hoite en ik vertrekken de volgende dag weer, de rest blijft nog 1 of 2 nachtjes. Mirissa was gezellig!

UNAWATUNA & GALLE & NEGOMBO, SRI LANKA

12/03/2015
Mirissa was erg gezellig, maar vanwege de kleine kamer in Mirissa waar je geen kant op kon, omdat je overal aangevallen werd door muggen, waar de electiriciteit en het water steeds wegvielen, vinden we het wel prima om door te gaan. Ook al blijven de andere 4 nog een dagje. We genieten nog even van een heerlijk spicy ontbijt en gaan vervolgens met de tuktuk naar Unawatuna. Wederom weet de chauffeur niet waar hij heen moet, dus wij zijn weer erg blij met onze gps op de telefoon, lang leve de mobiele wereld. Onderweg hebben we nog tuktuk pech. We komen zonder olie te staan. Maar zoals dat vaak in dit soort landen gaat is het probleem weer snel opgelost en kunnen we weer verder. In Unawatuna hebben we een heerlijke kamer en voor een klein bedrag kunnen we er ook nog airco bij boeken, hemels, want elke dag lijkt het warmer te worden. We gaan snel wat eten en het kon bijna niet maar het is hier nog goedkoper. Voor 1€ heb je een heerlijke milkshake en voor 2€ een heerlijke rijst, curry of noodles. Sinds afgelopen jaar is het strand van Unawatuna door de zee meegenomen, dit betekend helaas dat we aan de verkeerde kant zitten en via een berg rotsen naar het andere strand moeten lopen. Wat wel leuk aan Unawatuna is, dat er allemaal kleine restaurantjes langs het strand zijn, waar je ook gratis gebruik mag maken van de parasols en ligbedden. Uiteraard wel onder het genot van een drankje.

Op zondag gaan Hoite en ik naar een ander strandje in Unawatuna, hier liggen vooral locals. Omdat het veel te heet is in de zon, gaan we onder een palmboom liggen. Als ik even achter me kijk, schrik ik me rot. Er zit op een meter afstand een grote cobra in aanvalshouding. Wauw dan schrik je wel even pfff. Ik schiet dan ook van mijn sarong af en fluister naar Hoite dat er een slang achter ons zit. Wat een gekken, Hoite maakt de man van de slang heel duidelijk dat we hier niet van gediend zijn en dat ie moet maken dat hij wegkomt met zijn slang. Er komen steeds meer vage gasten het strand op, dus we besluiten om weer terug te gaan.

Op maandag hebben we met Nils & Anna afgesproken in Galle. Een stadje waar de Hollanders ooit gezeten hebben. Er is dan ook nog veel in Nederlandse stijl te zien, zoals het Galle fort wat de Nederlanders vroeger gebouwd hebben. Dit is dan ook de bezienswaardigheid van Galle. Binnen in het fort zijn allemaal winkeltjes en restaurantjes. Tijdens de Tsunami in 2004 is Sri Lanka zwaar getroffen aan de kust, maar alles wat binnen het fort stond is droog gebleven, dus de Nederlandse bouwkunst was vroeger al erg veilig. Je ziet verschillende Nederlandse bouwstijlen terug, dus dat is wel leuk om te zien. We nemen even een rice & curry day off en drinken eerst de lekkerste mango shake ooit en later eten we echte hamburgers. Tenminste de mannen gaan aan de burger. Anna & ik kiezen voor een burrito, maar oeps dat is weer vlammen. Maar het is eindelijk iets anders dan rijst, want dat heb ik inmiddels wel vaak genoeg gegeten. In een paar uurtjes hebben we Galle gezien en gaan we weer terug naar Unawatuna.

De volgende dag zijn Annicka en Jos ook in Unawatuna, dus de vrouwen gaan het strand op en de mannen gaan de zee in. Mooie verdeling 😉 Ons laatste dagje Unawatuna hebben we dus heerlijk relaxend door gebracht, dit kon niet beter.   

Voor de reis terug naar Colombo hebben we weer een taxi geboekt die we opnieuw delen met Nils & Anna. Zij gaan verder naar het noorden via Colombo, dus we halen hen op en zetten ze af op het treinstation en dan nemen we afscheid van ze. Gisteravond ook al afscheid van Annick & Jos genomen. Het was erg leuk om ze ontmoet te hebben, erg gezellig. Hopelijk zien we ze nog ergens een keer.
We hebben nog een hele dag in Negombo, dus we gaan een kijkje nemen op het strand en in het centrum, maar we zien al snel dat we heel blij zijn, dat we hier niet langer geboekt hebben. Het is 1 van de bekendste badplaatsen van Sri Lanka en tegenwoordig bijna volledig overgenomen door de Russen, hier is de lokale bevolking ook niet erg blij mee, ze zeggen dat de Russen geen fijne mensen zijn. We eten bij een klein restaurantje, maar dat was niet zo'n heel goed idee, we zijn er gelukkig niet ziek van geworden, maar dat had zomaar gekund. Het moment van de backpack inpakken voor de vlucht is helaas aangebroken. 's Ochtends moeten we vroeg op om naar de luchthaven te gaan, we kunnen gelukkig goed wakker worden van de koude douche, want op veel plekken hebben ze hier namelijk geen warm water. Daarnaast schrik ik me een hoedje als ik sta te douchen en er in één keer een kikker uit het afvoerputje komt springen. Dat ga ik in ieder geval niet missen, al die onverwachte bezoekjes van allerlei insecten en dieren haha.
We nemen afscheid van Sri Lanka, een land met ontzettend vriendelijke mensen, een prachtig groen binnenland, veel armoede, goedkoop in alles, vooral eten, mooie stranden waar nog volop opgebouwd wordt vanwege de tsunami die alles verwoest heeft, enorm lange menu´s in de restaurants met vele soorten rijst, currys en noodles. We zullen niet snel terug komen, maar we zullen Sri Lanka ook niet snel vergeten.
Tot in Dubai!

DUBAI, VERENIGDE EMIRATEN

15/03/2015
Na een vlucht van 4,5 uur en het slechtste eten ooit in het vliegtuig landen we in Dubai. Als we bij de douane aankomen worden we ontvangen door douaniers in lange witte jurken, met een zwarte gordijnkoord op hun hoofd op bruine sandalen, echte Arabieren dus. Dat is wel even een gek gezicht als je normaal op alle vliegvelden zeer streng geklede douaniers hebt gezien. De autoriteit van de Arabieren straalt ervan af en er kan geen goedemiddag of glimlach vanaf. Dat is wel even wat anders na 3 weken in Sri Lanka doorgebracht te hebben. We hebben snel onze bagage, dus op naar de aankomsthal waar iemand van de autoverhuur op ons staat te wachten. Daar aangekomen staat er niemand, dus we besluiten om naar de parking van de autoverhuurders te gaan. Ook hier is niemand van het autoverhuurbedrijf Go Rent waarbij we de auto hebben gehuurd. We lopen dus weer terug naar de aankomsthal en kijken opnieuw bij alle wachtende mensen met een bordje, maar niemand van het autoverhuur bedrijf. Bij de informatiebalie mogen we bellen naar het nummer wat op onze papieren staat. Dat nummer wordt opgenomen maar door iemand die nog nooit van Go Rent heeft gehoord. Het begint allemaal een beetje vaag te worden. De medewerkster vindt in haar computer nog een ander nummer, dus Hoite belt dat nummer en krijgt inderdaad het verhuurbedrijf aan de telefoon. Het is een heel raar gesprek en de man aan de telefoon vraagt meerdere malen of hij op Hoites telefoon terug kan bellen. De man beloofd binnen 5 minuten terug te bellen en doet dat uiteraard niet. Na 20 minuten belt Hoite zelf weer terug naar het nummer en terwijl ze aan de telefoon zijn komt er een jongen aangelopen met een bordje in zijn hand met Mr. Schaap erop. He he na 1,5 uur komt er dan eindelijk iemand van Go Rent opdagen. Er volgen vele discussies, ondanks de juiste gegevens blijken ze bij de verkeerde terminal te hebben gestaan. Ze hebben geen oplossing voor als we de auto in moeten leveren, ze hebben namelijk geen kantoor waar we de auto in kunnen leveren en omdat we al om 05.00u op de luchthaven moeten zijn hebben ze ook niemand die de sleutel in ontvangst kan nemen. We moeten de auto dan maar gewoon ergens parkeren met de sleutel erin. Maar doen wij dus weer niet, het risico dat de auto dan gestolen wordt blijft namelijk bij ons liggen. Na ruim 2 uur zijn we er klaar mee en besluiten zonder auto naar ons hotel te gaan. Erg balen, want we hadden ons er erg op verheugd, maar dit verloopt allemaal zo onprofessioneel dat we er geen vertrouwen meer in hebben.
We gaan voor een taxi. Hiervoor moeten we in een lange rij staan, maar het gaat gelukkig erg snel. Als wij aan de beurt staan wordt er gezegd dat we door moeten lopen naar de tweede rij naar de zwarte taxi's, terwijl er voor onze neus normale taxi's staan. De zwarte taxi's zijn erg luxe auto's dus waarschijnlijk zien ze geld. We maken duidelijk dat we een normale taxi willen en dat wordt ons niet geheel in dank afgenomen, maar prima, gewoon met de meter taxi dus.
Aangekomen in het hotel krijgen we een kamer met uitzicht op een begraafplaats, waardoor de ramen met folie afgeplakt zijn zodat je niet naar buiten kunt kijken, daarnaast kun je nauwelijks bewegen in de kamer, zo klein is de kamer. Gelukkig krijgen we een andere kamer als Hoite dit bij de receptie gaat vragen. Aangekomen op de tweede kamer, zijn we bekaf van het vroege opstaan en de niet erg soepel verlopen aankomst in Dubai. We hebben dit hotel geboekt omdat deze dicht bij de luchthaven zit en we een auto zouden hebben, dus dan maakt de lokatie niet zoveel uit. Maar nu zonder auto kunnen we geen kant op. Omdat het inmiddels al erg laat is door alle vertragingen pakken we het shuttlebusje van het hotel naar een winkelcentrum en gaan daar wat eten.
De volgende dag begint een stuk beter, we hebben goed geslapen. Het ontbijt is verrukkelijk. Eindelijk KAAS na 3 weken, heerlijk fruit en yoghurt en nog veel meer. Onze dag kan nu al niet meer stuk. We hebben om 9u afgesproken met Harmen, een vriend van Hoite die al 9 jaar in Dubai woont. Met Harmen gaan we eerst wat drinken in de Marina van Dubai. Heerlijk genietend van het zonnetje, maar omdat het nog erg fris is en zelfs koud vergeleken bij Sri Lanka merk ik niet dat ik inmiddels enorm aan het verbranden ben tot blaren aan toe, maar ach dat mag de pret vandaag niet drukken. Na de Marina gaan we naar het appartement van Harmen. Wauw wat woont hij prachtig met een enorm groot terras aan de haven van Dubai in een super moderne gezellige wijk. We worden beiden op slag verliefd op Dubai :), eindelijk.

Met Harmen maken we nog een tour langs allerlei bekende punten, zoals Palmeiland en Atlantis. Het is even om een snelle indruk te krijgen, morgen maar op ons gemak terug. Halverwege de dag zet Harmen ons af bij de Dubai Mall. Dit is het grootste winkelcentrum van de wereld met 1200 winkels, en schaatsbaan, een indoor ski, het grootste aquarium van de wereld. Het is dan ook 1 groot doolhof, maar uiteraard super interessant vooral voor mij, Hoite vindt uiteraard het aquarium het meest interessante. Buiten de Dubai Mall staat de Bur Khalifa. Dit is het hoogste gebouw van de wereld. 's Avonds is er een fonteinenshow voor de Dubai Mall en Bur Khalifa, maar de fonteinenshow in Barcelona is veel mooier. De dag is voorbij gevlogen. Voor de volgende dag hebben we een auto gehuurd, zodat we Dubai nog even op ons gemak kunnen bekijken.

Dit doen we dan ook de volgende dag. We rijden via het witte strand langs vele moskeeën naar het hotel Bur Al Arab (Arabische toren). Dit hotel is het enige 7 sterren hotel van de wereld. Je wordt door een helicopter opgehaald van de luchthaven en naar je hotel gebracht en bij elke kamer zit een Bentley met chauffeur erbij, ach je moet toch wat als je ca. 10.000€ per nacht voor de goedkoopste kamer betaald. Ook rijden we nog een keer het Palmeiland op waar je alleen maar dure huizen en appartementen ziet staan. Aan het einde van het eiland staat hotel Atlantis, het hotel waar een groot gat in zit. Ook rijden we terug naar Dubai Marina, dat was zo'n mooi stukje Dubai dat we nog even door de haven willen lopen. UIteindelijk gaan we naar de souks. De bekendste is de Gold Souk. We hadden ons er iets anders bij voorgesteld, dus we zijn snel klaar op de souk, want dit is niet echt waar wij van houden. Allemaal winkeltjes waar een heleboel goud bij elkaar ligt. Dan vinden we de handelshaven interessanter. Je bent dan ook gelijk in het minder rijke Dubai, Dubai heeft dus ook nog een ander gezicht. Hier zie je een hoop gastarbeiders, die met grote bussen 's ochtends opgehaald worden en met zijn allen op hun werk afgezet worden. Het is een erg interessante stad. Een stad van pracht en praal, Arabieren en vele burkas. Maar ook van vele andere nationaltiteiten bij elkaar. Het land bestaat uit ca. 2 miljoen inwoners, waarvan maar 10% lokale bevolking is. De rest komt uit het buitenland. De luchtvaartmaatschappij de emirates heeft als 20.000 steward(essen) in dienst, dit is dus ook al 10% van de gehele bevolking.
Het is in ieder geval een enorme cultuurshock als je van het arme en hele groene Sri Lanka in het zanderige luxe Dubai aankomt. 2 Totaal verschillende werelden.

Het zit er helaas weer op, 3 weken die we begonnen op de Malediven, daarna het veelzijdige Sri Lanka en eindigend in het bizarre Dubai. We hebben weer enorm genoten. Dus we gaan alvast onze volgende vakantie bedenken, nu we weer thuis zijn.

Bye bye tot de volgende keer!