Geen categorie

Door ons avontuur in de woestijn waarbij helaas een wiellager afbrak en het gebrek aan een goede garage in de buurt hebben we helaas moeten beslissen om onze reis in te korten. We wilden van Foum Zguid richting Tata en dan de kust rijden om dan via de kust naar boven te rijden. Dat zat er niet meer in, dus we reden vanaf Foum Zguid meteen naar boven richting Marrakech. Een prachtige route door het Atlas gebergte, waar nog wat sneeuw lag. Zodra we de Atlas over waren daalden de temperaturen drastisch en begon het te regenen. En bij aankomst in Marrakech kwam het met bakken uit de lucht. Vanwege de combi van veel regen en kou besloten we om een hotel te zoeken. Vanwege het slechte weer wat ook in Zuid Spanje aanhield hebben we de nachten erna ook in hotels geslapen.

Voor 17 maart hadden we inmiddels de ferry terug geboekt van Algeciras naar Ceuta. Omdat de grensovergang op de heenweg zoveel tijd in beslag had genomen wilden we er ruim op tijd zijn, omdat we dit keer de boot niet konden missen. De nacht ervoor sliepen we dan ook vlak voor de grensovergang in Smir. Een heel erg toeristisch dorp, luxe maar op dat moment volledig uitgestorven omdat de zomer nog niet was begonnen. De volgende dag stonden we ruim op tijd bij de grensovergang en het was niet zo'n grote chaos als Marokko in. We konden gewoon in de auto blijven zitten en hoefden niet eerst alle papieren te regelen. Toch duurde het nog steeds ruim anderhalf uur ondanks dat er niet heel veel auto's in de rij stonden, het ging lekker op zijn Afrikaans langzaam.

Spanje in was geen enkel probleem, dus we stonden ruim voor tijd bij de ingang van de ferry. Na een kwartier wachten kwam er een vrouw van FRS ferry's om ons te melden dat door het slechte weer de ferry's van die dag geannuleerd waren. Wel zei ze dat de andere ferry maatschappijen nog wel voeren. Dit kwam omdat die met grotere schepen varen, welke beter tegen een ruwe zee kunnen.

Op naar het havenkantoor dus om te kijken of we het geld van de FRS ferry terug konden krijgen en om te kijken of er nog plek was op 1 van de andere ferry's van die dag. Gelukkig hadden we mazzel en kregen we het geld meteen terug. Bij de buren van Balneario kon ik 2 tickets kopen voor 12€ minder en hij vertrok ook een half uur eerder. Dus uiteindelijk was dit nog beter.

Toen we in de rij stonden te wachten voordat we de ferry om mochten rijden zagen we nog een jonge Marokkaan onder een camper proberen te komen om illegaal de oversteek te maken, echter werd er volop getoeterd waardoor hij maakte dat ie weg kwam. De overtocht duurde een half uur en we zagen wel dat de zee ruw was, we mochten ook niet buiten op het dek staan, maar je merkte er weinig van. En toen waren we weer op het Spaanse vaste land. Ook hier regende het weer, dus er zat niks anders op dan zo snel mogelijk richting huis te rijden.

Ondanks dat we onze reis hebben moeten inkorten en ondanks het slechte weer op zowel de heen als terug weg, kijken we terug op een mooi avontuur en hadden we dit voor geen goud willen missen. Marokko schrappen we daarom ook zeker nog niet van ons lijstje. We hopen er snel weer heen te kunnen.

13.03.18 - 15.03.18

In Merzouga werden we weer net na 5 uur 's ochtends gewekt door twee moskeeën. We konden er dus vroeg uit, eindelijk de woestijn in. We hadden nog wel even willen blijven hier, maar er was een nieuwe zandstorm voorspeld. Daar wilden we niet in terecht komen. We reden liever voor de zandstorm uit, er ligt namelijk best veel zand hier in de woestijn. Ons doel was om van Merzouga naar Mhamid te rijden. Hier gaat ook een normale weg heen, maar we wilden graag de weg door de woestijn pakken.

In Merzouga hebben we aan een aantal mensen gevraagd of de weg begaanbaar was en de meeste raadden aan om met een gids te gaan rijden, maar het kon met onze auto ook wel. Dus kozen we daarvoor. Hoite had de route met onze Garmin GPS en de Tracks4Africa kaart bepaald, voor zover er een route is, want die wil in de woestijn ook weleens gewoon verdwijnen of verplaatsen. Je volgt eigenlijk gewoon de tracks die voorgangers er achter hebben gelaten.

Al vrij snel terwijl we in de duinen reden waren we de weg kwijt. Het spoor hield gewoon in 1 keer op en alles wat we om ons heen zagen was zand en duinen. Waarschijnlijk door de laatste zandstorm is al het zand over de oude tracks gewaaid. Via de GPS kun je wel zien welke richting je dan op moet, maar je moet er wel kunnen rijden. Hoite is toen uitgestapt en vooruit gelopen om te kijken waar we wel en niet konden rijden. Met duinen weet je het namelijk nooit, je ziet wel hoe hoog hij is, maar je ziet niet wat er achter de duinen is, dus je kunt niet zomaar blind gaan rijden.

Even later konden we weer verder rijden, achter de duinen was er ook weer een track te zien, dus gelukkig reden we weer de goede kant op. Onderweg veranderd het landschap continue en hiermee ook de ondergrond waar je op rijdt. Of alles is zand, of stenen, of keien, of gravel, alles behalve asfalt. Het trilt dus vaak als een malle, maar de omgeving maakt alles goed. We kwamen zelfs nog wilde dieren tegen, Marokkaanse zebras (ezels), giraffen (kamelen) en Marokkaanse springbokken (geiten).

Net als de vorige keer moesten we ons bij meerdere militaire posten melden. Daar moet je al je gegevens doorgeven en alle autogegevens. Hiermee controleren zij of je niet ergens in de woestijn rond blijft hangen. Omdat we dit van te voren wisten hadden we thuis fiches gemaakt, hier staan alle gegevens op. Zo konden we meteen door rijden ipv dat je een half uur wacht tot zij alles handmatig door hebben gegeven. Bij de volgende post vinken ze je dan weer af, dat je er voorbij bent.

Na 10 uur over 262km gereden te hebben, het is geen formule1 baan in de woestijn, reden we aan het einde van de dag we Mhamid binnen. In Mhamid begon de vorige keer onze woestijnrit. We zagen dat in de afgelopen 2 jaar er veel opgeknapt was, het is duidelijk dat hier ook steeds meer toeristen komen. De vorige keer zaten we in een luxe hotel, dit keer gingen we naar de camping naast datzelfde hotel.

De volgende ochtend zijn we weer verder door de woestijn gaan rijden, we vertrokken uit Mhamid naar Foum Zguid, een rit van ca. 170km. En weer hebben we genoten van het mooie landschap, de rust, de uitgestrektheid en de bizarre tracks.

Op een gegeven moment hoorden we iets piepen en na goed te luisteren hoorden we dat het de remmen waren. Toen we dat gingen checken bleek dat de remblokken van het rechtervoorwiel tegen de remschijf aanliep. Waardoor dat kwam wisten we toen nog niet. We hadden 2 opties. Ofwel doorrijden en hopen dat we Foum Zguid, een dorpje 80km verderop,  zouden halen. Ofwel met de satelliettelefoon een garage proberen te bellen. Omdat we ver in de woestijn waren leek ons optie 1 beter, dus we reden voorzichtig door en probeerden zo min mogelijk te remmen.

Niet snel daarna merkten we dat de remdruk volledig weg viel, met andere woorden, we konden niet meer remmen. Nu is dat in de woestijn niet zo erg, omdat je daar geen ander verkeer hebt en gelukkig op dat stuk ook geen afgronden of iets dergelijks. We reden dus gewoon nog steeds rustig door. Nog iets verder remde de auto in één keer vanzelf af en toen bleek dat onze automatische versnelling niet meer werkten, kregen we het wel even benauwd.

En nu? Daar sta je dan midden in de woestijn, zonder remmen en versnelling. We moesten nog 25km rijden naar Foum Zguid en stoppen was eigenlijk geen optie. Een auto maken in de woestijn wordt echt een beetje moeilijk, dat zou dagen gaan duren. Nu hebben we wel altijd genoeg eten en water bij ons en ons bed staat op ons dak, maar toch is het geen ideale situatie. Hoite probeerde de lage giering nog en gelukkig werkte die nog wel, dus we konden weer rijden. Nu nog langzamer, max 15km per uur, omdat je in de lage giering niet harder kan rijden.

Die 25 kilometers leken dan ook uren te duren, helemaal omdat je niet weet of je het gaat halen. Vlak voordat we de woestijn uitreden moesten we nog langs een militaire controle post. We reden er langzaam op af, maar het laatste stukje liep iets naar beneden, omdat we niet konden remmen reed Hoite per ongeluk zachtjes tegen de slagboom aan. Hierop reageerde de militair geïrriteerd dat we moesten stoppen. We probeerden uit te leggen, dat we dat niet konden maar ons Frans is niet goed genoeg. De militair bleef maar van alles in het Frans en Arabisch tegen ons zeggen en omdat we nergens antwoord op konden geven mochten we gelukkig toch door rijden. Niet lang daarna reden we eindelijk het asfalt op en Foum Zguid binnen, dat was maar goed ook, want onze Bill ging steeds moeilijker rijden. Aan de hoofdstraat zat een hele kleine garage, die je in Europa geen garage zou hebben genoemd. Precies op tijd, want het voorwiel begon steeds losser te raken.

Ali van de garage sprak alleen Arabisch en Frans, dus met handen en voeten hebben we uitgelegd wat er aan de hand was. Ali keek er met een schuin oog naar en wist meteen wat er kapot was en hoe hij dit kon repareren. We hebben onze hulplijn Michel nog ingeschakeld via de satelliettelefoon en ook Michel dacht dat dit de beste en eigenlijk enigste optie was, omdat de andere optie op 10 uur rijden verderop lag. We hebben daarnaast ook Alex in Lloret even gebeld, want Alex spreekt vloeiend Frans. Misschien dat hij nog meer info kon achterhalen van Ali, maar de verbinding was erg slecht. Ali was er heilig van overtuigt dat hij alles kon maken, dus we hebben dan ook maar tegen Ali gezegd, ga je gang maar.

Het moest provisorisch, omdat Ali niet de juiste onderdelen had, dus er kwam wat slijp en las werk aan te pas i.p.v. 2 simpele moeren. We hadden niet veel hoop dat het ook daadwerkelijk ging lukken. Wat kan zo'n kleine garage zonder bok, zonder materiaal nou doen aan een auto met een wiel die scheef staat, remmen die het niet meer doen en een versnellingsbak die niet meer werkt? En daarnaast als je de werkplaats zag, dan ging je geloof nog verder naar beneden. Ali's garage was namelijk een shop ter grootte van de helft van onze woonkamer, met een vloerkleed van olie en gereedschap wat in onze gereedschapskist zou passen.

Maar, ze zeggen altijd dat ze in Afrika alles fixen, en dat bewees ook Ali maar weer eens. Na ruim 3 uur sleutelen, lassen en slijpen reed Bill weer alsof er niks aan de hand was. Blijkbaar staan de wiellager, de remmen en de versnellingsbak zodanig aan elkaar gekoppeld, dat als de wiellager losraakt, de rest er ook mee stopt. Dat wist Ali en wij nu ook. We gingen er ook vanuit dat we hier in Spanje nog wel een prijskaartje voor moesten gaan betalen, maar we konden in ieder geval weer rijden. Helaas betekende dit wel het einde van onze reis, want met een gelast voorwiel is het niet heel verstandig om weer terug de woestijn in te gaan of om nog verder van alle garages af te gaan rijden.

Op naar huis dus in een langzaam tempo. Het stuk wat we nu moesten overslaan blijft op ons lijstje staan voor de volgende keer. Want terug gaan naar Marokko doen we zeker.

08.03.18 - 13.03.18

De vorige keer stonden we net voorbij Er Rachidia op camping Tissirt. Deze camping ligt tussen de bergen waar een rivier stroomt. Van de rivier was niet veel te zien, maar omdat de grond hier nat is groeit er een hoop groen zoals gras, maar vooral palmbomen. Een mooie omgeving dus, vandaar dat we hier een paar dagen zijn gebleven. We zijn het dorpje ingelopen met een paar huisjes en winkeltjes. We hadden een stekker nodig, omdat de stekker die we hadden uit Zuidelijk Afrika hier niet paste, dus we hadden geen stroom. De winkel zou om 16u open gaan, maar de eigenaar kwam net na vijven aanrijden. Toen hij zijn winkeltje opengooide zag je 5m2 met allemaal rommeltjes en wonderbaarlijk ook precies de stekker die we nodig hadden. We hadden ook brood nodig, dus dat hebben we bij de overbuurman gekocht, die had een loketje van nog geen meter breed. De mensen zijn hier ontzettend vriendelijk en vragen natuurlijk ook elke keer waar we vandaan komen. Als we dan zeggen dat we uit Nederland komen, dan wordt er of AMSTERDAM geroepen of alle bekende Nederlandse voetballers worden opgenoemd van Van Basten tot en met Koeman etc.

Omdat er in het dorpje alleen Marokkaans brood te koop was (dat zijn platte ronde broden net pannenkoeken), die we eten bij gebrek aan beter en omdat we tijd genoeg hadden hebben we ons eerste eigen brood gebakken. Daar hebben we immers het oventje voor gekocht. Maar tot op dat moment hadden we van alles in het oventje gebakken, maar geen brood. We hadden zelfs al pizza gebakken, dus tijd voor een vers gebakken broodje. Hoite heeft zijn uiterste best gedaan en het brood was heerlijk.

We hadden nog wel langer op camping Tissirt willen, maar er was een zandstorm voorspeld in de woestijn. Omdat wij met een auto en tentje zitten wilden we niet tijdens de zandstorm in de zandduinen zitten. Tijdens zo'n zandstorm kun je namelijk geen hand voor ogen zien en word je gezandstraald, met andere woorden, dan moet je dus echt binnen blijven. Daarnaast is het in de woestijn natuurlijk ook erg warm, en om dan een hele dag voorin de auto vast te zitten met 30 graden, daar zagen we de lol niet van in. Dus op naar de duinen en hopen dat we de zandstorm voor konden blijven.

Van Er Rachidia reden we naar Merzouga. Merzouga is een erg toeristisch dorp aan de zandduinen. In Merzouga komen veel toeristen, die de zandduinen in gaan per kameel, 4x4, buggy, snowboard noem het maar op. Onderweg naar Merzouga kwamen we natuurlijk weer door leuke Marokkaanse dorpjes en wat opvalt is dat er veel theehuizen zijn. Wat nog opvallender is, dat in die theehuizen alleen maar mannen zitten. Je ziet geen enkele vrouw. Ook in de restaurants zie je alleen maar mannen. Nu zeggen ze van Nederland dat er veel gefietst wordt, maar ook in Marokko zie je overal mensen en vooral jongeren op de fiets. Nu ontbreken er wel fietspaden, dus de fietsers rijden overal.

In Merzouga aangekomen merkten we al meteen dat hier veel toeristen komen, zodra ze namelijk een buitenlandse auto zien komt het hele dorp op je afgerend, omdat ze iets willen verkopen. Excursies, doeken, souvenirs, eten noem maar op. Ze springen zelfs voor je auto. In Merzouga zitten ontzettend veel campings, dus dat is nog een hele uitdaging om daar een goede uit te kiezen. Dus afgaande op een aantal reviews en aanbevelingen nemen we een kijkje op een aantal campings. Ook hier staan de campings vol met campers en dan met name Franse campers. Dat viel ons wel een beetje tegen, de vorige keer dat we in Marokko waren kampeerden we natuurlijk in de woestijn, daar zie je geen enkele camper en hier zijn ze in overvloed. We proberen dan ook op alle campings een mooi plekje te vinden niet te dicht tussen of naast de campers. Dat lukte ook hier weer de eerste nacht. We reden een verlaten stukje op en daar bleek een kleine camping te zijn. Precies aan de duinen, dus met een prachtig uitzicht. Bij het inchecken zagen we ook nog dat er een prachtig zwembad bij zat. Dus hier bleven we graag. We hebben genoten van het mooie plekje, maar hebben de volgende dag toch besloten om een andere camping te zoeken. Dit omdat op vrijwel alle campings het sanitair niet al te best is, maar op deze camping ook nog eens heel erg vies. Nog iets wat opvalt is, dat de schoonmaak vrijwel altijd door mannen wordt gedaan. Nu zijn ze hier alles behalve geëmancipeerd, maar daarin dan toch weer wel. Ook heb je hier op alle campings geen gescheiden mannen en vrouwen blokken, maar is alles gezamenlijk, een beetje vreemd aangezien hier de mannen en vrouwen zelf weinig samen doen.

In Merzouga werden we voor het eerst om 05:10 uur gewekt door de geluiden uit de moskee en als je een beetje pech had en je zat precies tussen twee moskeeën in, dan had je een hoop herrie op dat tijdstip van alle kanten. Elke dag werden we een minuut later gewekt. Het was tijd dat we de rust een beetje op gingen zoeken, eindelijk de woestijn in. Wat hadden we daar naar uitgekeken, de vorige keer hebben we hier zo van genoten. De volgende dag konden we dan eindelijk via de duinen de woestijn in voor een mooie rit. Daarover de volgende keer meer.

3 Comments

04.03.2018 – 09.03.2018

Daar zijn we dan, precies 2 jaar later weer terug in Marokko alleen zijn we dit keer met zijn tweeën i.p.v. met een groep. We hadden niet verwacht zo snel alweer terug naar Marokko te gaan, maar soms lopen de dingen anders dan je je bedenkt. Maar we hebben er zin in.

Zondag 4 maart zijn we thuis weggereden. We hebben nog wel even getwijfeld of we nu moesten gaan, omdat voor heel Spanje en noord Marokko slecht weer voorspeld was. Maar omdat het weer altijd onvoorspelbaar is, zeker op de langere termijn zijn we toch gegaan. In het noorden van Spanje was het weer nog wel ok, maar hoe verder we naar het zuiden reden hoe harder het begon te regenen. We hadden bedacht om in Roquetas de Mar te overnachten, dat is 10 uur rijden vanaf ons huis en nog 4 uurtjes rijden tot aan Algeciras waar we de volgende dag de ferry naar Ceuta zouden pakken. Gelukkig hadden we een appartementje geboekt, want toen we 's avonds aankwamen in Roquetas regende het stevig en daarnaast waaide het hard.

Op maandag vertrokken we om 7u, we moesten bijna 4 uur rijden en om 12u bij de ferry zijn die om 13.30u zou vertrekken. Gelukkig hadden we wat speling, want bij Malaga en Marbella kwamen we in de file te staan. In Algeciras ging alles super snel, de kaartjes hadden we vooraf online geboekt en konden we bij de haven ophalen en betalen. Ook gelijk voor de terug reis. De terugreis tickets hebben een open datum, zodat we later nog kunnen beslissen wanneer we terug gaan. We waren als eerste, dat is mooi, dan sta je ook vooraan met je auto op de ferry. Je hebt nog weleens mensen die bij aankomst lekker blijven zitten, waardoor jij dan niet de boot af kan. Er gingen maar weinig auto’s mee en ook op de boot zelf was het alles behalve druk. Maar goed ook, want door het slechte weer was de overtocht ook niet heel erg rustig. Spuugzakjes werden rondgedeeld en sommige mensen hadden het wel zwaar, anderen legden een kleedje neer en gingen bidden.

Bij aankomst in Ceuta ging alles erg snel, we waren zo de boot af en de haven uit. We waren wel benieuwd naar Ceuta, een Spaanse enclave in Marokko. Hoe zou dat zijn? Nou het ziet eruit als Spanje zelf alleen dan met veel inwonende Marokkanen. Een leuk stadje om op vakantie te gaan, met een lange boulevard, palmbomen en een mooi strand. Hoe dichter we bij de grens kwamen hoe meer het op Marokko ging lijken. De huizen werden armoediger, er liepen nog meer Marokkanen, het werd chaotischer en vrouwen zonder hoofddoek kwamen we niet meer tegen. Bij de grens stond niet een hele lange rij, maar de rij stond wel stil. We vroegen ons af hoe dat kwam. Achteraf begrijpen we het wel. Bij de grens van Spanje gebeurde er weinig, de paspoorten werden niet eens gecontroleerd. Maar Marokko in was 1 grote chaos. 4 Rijen met auto’s maar maar 2 bemande hokjes. Tussen alle auto’s door liepen zo’n 50 fixers (mannetjes die de toeristen proberen te helpen met de douane papieren in ruil voor geld), deze fixers komen in groepjes om je auto staan schreeuwen dat zij je komen helpen, proberen je allerlei aanwijzingen te geven en als je niet reageert tikken ze op je raam of trekken ze aan je arm, als dat mogelijk is. Wij proberen ze eigenlijk altijd te negeren (je hebt ze immers bij alle grenzen in Afrika), omdat als je met de één mee gaat krijgen de anderen vaak ruzie onderling en we kunnen het ook prima zelf. Ik ben dan ook de auto uitgestapt met onze paspoorten en op zoek gegaan naar iemand die onze paspoorten kon stempelen. Terwijl Hoite in de auto wachtte zag hij allemaal autobanden over het hek verdwijnen en tassen vol met spullen. Deze werden over de muur/het hek gegooid van Spanje Marokko in.

Nadat de paspoorten waren gestempeld, waarbij ik die van Hoite ook heb laten stempelen zonder dat ze hem gezien hebben, moest ik nog een papier hebben voor de auto. Deze was ook nog redelijk snel gevonden. Tijdens het wachten heb ik dit papier ingevuld en toen we dan eindelijk aan de beurt waren bij de controle werd ons gezegd dat we nog een stempel op het autopapier nodig hadden. Weer de auto uit en de hokjes af. De enige persoon die het papier kon stempelen was even eten, dus daar sta je dan weer te wachten. Ondertussen hou je dan de wachtende rij auto's op, want de auto’s achter je kunnen niet verder rijden. Toen eindelijk alle papieren in orde waren moesten we de auto aan de kant zetten voor een check. De auto moest open en er werd gevraagd wat de daktent was, toen Hoite uitlegde dat we daarin sliepen keek de man heel raar en mochten we gaan rijden. Eindelijk na 3 uur wachten bij de grens konden we Marokko in. Als je naar welke grensovergang in Afrika gaat moet je er dus gewoon rekening mee houden, dat je vaak uren staat te wachten zonder dat je weet waarom. Logica ontbreekt hier meestal, dus we lachen er altijd maar om.

Het eerste wat we moesten doen was geld pinnen, want met euro’s kom je hier niet ver. We hebben er 6 geprobeerd en uit 2 kwam geld. Elke keer kleine bedragen, maar we hadden in ieder geval iets voor de eerste dagen. Gelukkig hadden we in de auto toen we nog in Spanje reden al een hotel geboekt voor die nacht, want het was door het oponthoud aan de grens wat later geworden. We sliepen in een hotel in Tetuan. Een prachtig hotel net 3 jaar oud, dit hadden we niet verwacht. Alles was top, behalve het keiharde bed, maar ach we waren moe genoeg om gewoon te slapen. Omdat het Hoites verjaardag was en we de hele dag in de auto hadden gezeten, zijn we nog even uit eten geweest, heerlijk gegeten voor weinig geld.

De volgende ochtend regende het nog steeds. We wilden dan ook z.s.m. naar de andere kant van de bergen, want daarachter scheen de zon. We hebben een hele dag door het prachtige rifgebergte gereden en ’s avonds kwamen we aan in Bou Fekrane (Boufakrane), net voorbij Meknés. Hier hadden we ook vooraf een kamer geboekt en dit keer in een huis. Toen we aankwamen rijden bleek het een bizar groot en mooi huis te zijn, een echte Marokkaanse Mansion. We kregen een hele rondleiding, de beheerder wilde ons overal op de foto zetten, zo trots was hij op zijn lokatie en daarna mochten we de mooiste kamer uitkiezen. Dat hebben we dan ook gedaan. Omdat er geen restaurant bij zat en we niet in de regen konden koken zijn we in het dorpje gaan kijken of er iets te eten viel. En zo kwamen we bij een straatkraampje terecht en hebben we een echte Marokkaanse tajine gegeten (een soort stoofpotje), heerlijk. Je moet er niet teveel over nadenken, want het vlees wat je voorgeschoteld krijgt hangt gewoon buiten te wachten tot er weer een stukje afgesneden wordt. De volgende ochtend in het huis kregen we een mooi opgemaakt Marokkaans ontbijt. Over de gastvrijheid van de Marokkanen mogen we tot nu toe echt niet klagen.

Opnieuw regende het en gedurende de dag werd het steeds kouder, dit kwam ook omdat we tot 2400m stegen, zo hebben we ook nog wat sneeuw gezien. We reden door een bekend Marokkaans skigebied, Ifrane. In één van de bergdorpjes zijn we gestopt om wat beltegoed te halen. We hadden namelijk de eerste dag al gehaald, maar toen kregen we vouchers van 5 Dirham per stuk, daar werd niet bij verteld dat hoe kleiner het voucher is qua Dirham hoe korter je ermee kan doen. Een voucher van 5 Dirham (0,46€) geeft je 500MB, maar is maar 24 uur geldig. Een voucher van 10 Dirham  (0,92€) geeft je 1GB en is 3 dagen geldig. Toen we de auto uitstapten om nieuwe vouchers te kopen werd Hoite een beetje uitgelachen vanwege zijn korte broek en slippers, het was dan ook maar 7 graden. Maar voor Hoite geen vakantie zonder korte broek en slippers, dus die hield ie gewoon stug aan. Na dit bergdorpje reden we langzaam naar beneden en werd het steeds warmer tot zelfs 23 graden aan het einde van de dag toen we stopten bij een camping net voor Er Rachidia.

We moesten wel weer even wennen, de campings hier hebben niet dezelfde faciliteiten als die we gewend zijn uit zuidelijk Afrika, maar het zag er allemaal prima uit. Dit werd de eerste nacht kamperen. Bij het openklappen van de tent bleek al snel dat door al die dagen in de stromende regen de tent niet helemaal droog was gebleven, dus als vanouds moesten we onze matras en beddengoed eruit halen om te drogen en gelukkig hadden we nog wat zon, dus het was weer snel droog.

Voor de volgende dag stond niet zo’n lange rit gepland, want we waren nu eindelijk aangekomen bij mooi weer, dus het gas kan er af. We staan nu een paar dagen op een camping net voorbij Er Rachidia. Deze camping staat midden tussen de palmbomen, dus lekker beschut, prima faciliteiten, geen bereik met de telefoon, maar wel goede wifi. Dus hier houden we het wel een paar dagen uit.

Tot de volgende keer!!

4 Comments

1 maart 2018

Afgelopen winter was het de bedoeling om met onze Landcruiser Bill door Zuidelijk, Oost en Noord-Afrika terug te reizen naar huis. Echter door familie omstandigheden kon dit niet doorgaan en hebben we een groot deel van deze winter in Nederland doorgebracht. Daarnaast hebben we Bill vanuit Kaapstad weer terug laten varen naar Europa.

Nu de winter bijna voorbij is en de zomer voor de deur staat wilden we toch nog even wat Afrikaanse lucht opsnuiven en Bill nog wat beweging geven, vandaar dat we aankomend weekend voor een aantal weken naar Marokko gaan. We zullen ergens in Spanje met de ferry over gaan naar Marokko om dan snel door te rijden naar het zuiden. Het weer in Zuid-Spanje en Noord-Marokko zit namelijk niet mee de komende 2 weken, vandaar dat we snel naar het zuiden rijden in de hoop dat na de regen toch nog een hoop zonneschijn komt en wij op de terugweg via het binnenland naar een zonnig Noord Marokko terug kunnen rijden.

Zoals jullie kunnen lezen hebben we geen strakke plannen klaar liggen en zien we wel wat er op ons pad komt. Vandaar dat we jullie via deze weg weer op de hoogte houden van onze route en belevenissen. Dus tot de volgende keer...