2016 Marokko

Tarifa, Spanje

28/02/2016

Onze eerste kampeerweek zit erop. We zijn inmiddels in Tarifa in Zuid Spanje aangekomen, waar we ons klaar maken voor de overtocht naar Marokko morgenochtend.

De afgelopen weken is vooral Hoite druk geweest met het inpakken van de auto, wat een werk, want je moet echt overal aan denken. Het is niet zomaar even een koffertje inpakken voor een paar dagen Nederland of een paar weekjes vakantie. We hebben slaap/keuken/douche/auto/gereedschap en nog veel meer nodig. Want je zult maar ergens in de woestijn met panne komen te staan. Maar het is gelukt, de auto was gepakt en wij waren er klaar voor. Op naar onze eerste kampeer/roadtrip avontuur. De eerste nacht zijn we op een camping in Peniscola (Costa Azahar) gaan staan op camping Eden. Een hele mooie camping met goede verwarmde toiletgebouwen. Gelukkig scheen het zonnetje nog dus we konden alles in mooi weer voor de eerste keer opbouwen. Het viel reuze mee, dus al vrij snel stond alles. Dan ook maar gelijk voor het eerst koken op onze benzine Coleman. Dat ging wat minder goed, we kregen alleen een gele vlam, dus het koken duur de erg lang en de afwas was roetzwart. Niet grappig dus, maar we zijn lerende, iedereen is razend enthousiast over dit ding, dus we zullen we iets verkeerd doen. Nu nog uitzoeken wat het is. Na het eten zijn we snel ons bed in gekropen, want zodra de zon weg was werd het koud. Niet wetende dat het later in de week nog veel kouder zou worden. De eerste nacht hebben we prima geslapen en toen we ’s ochtends ons tentje open deden en de trap afliepen hadden we genoeg pottenkijkers. De grootste was de zon, dus dat was heerlijk. De rest waren oudere Duitsers en Engelsen, die nog nooit zoiets gezien hadden, een tent op het dak, dat is raar. Na een heerlijk eerste ontbijtje in de zon zijn we verder gegaan naar ons volgende doel, El Portus.

In El Portus staan de ouders van Hoite al jaren, zo nu ook dus wij gingen natuurlijk even op bezoek. Nu is de camping in El Portus een naturisten camping, dus het was absoluut niet de bedoeling om ook op de camping te gaan staan. We zouden in El Portus gaan wild kamperen. Daar aangekomen zijn we dan ook eerst op zoek gegaan naar een mooi plekje, laten we die nou niet vinden. Het beste en veiligste plekje was toch op de camping. Zo dan moet er wel even een dikke drempel over gestapt worden. Gelukkig is het in deze tijd van het jaar nog erg koud, dus lopen er weinig mensen in hun niksie. Hopen maar op een beetje koud weer. Toen we aankwamen op de camping was het inderdaad te koud en had iedereen zijn kleding gewoon aan. De volgende ochtend was wel even schrikken. Het was steenkoud dus nietsvermoedend liep ik met winterjas en al aan het toiletgebouw binnen om daar allemaal naakte mannen en vrouwen aan te treffen. Ik had mijn bril nog op dus die heb ik maar meteen afgedaan, zodat ik niks meer zag. Best vreemd dat ze allemaal naakt lopen maar helemaal dat de mannen en vrouwen toiletten/douches ook allemaal samen zijn i.p.v. apart. Dus tijdens het douchen hoor je allerlei geluiden van de toiletten afkomen en het gerochel van de mannen bij de toilettafels. Dat soort geluiden hoor je eigenlijk nooit in een vrouwen tolietgebouw. Na gezellig ontbeten te hebben met Hoites ouders zijn we met hen Cartagena ingegaan. Wat een leuke stad! Heerlijk tapas gegeten `s middags en zodra het weer wat kouder werd zijn we terug gegaan naar de camping. Gelukkig had iedereen zijn kleren weer aan. De groep van 50 Duitse Harley motorclub leden waren ook weer weg, die waren op dezelfde dag als wij aangekomen op de camping om even een nacht lang de hele boel op stelten te zetten. En dan zeggen ze dat naturisten campings zo rustig zijn. Uiteindelijk was het weer tijd om te gaan. We hebben 2 gezellige dagen met mijn schoonouders gehad, de camping is reuze meegevallen, maar het was weer tijd om te gaan.

Donderdag nacht wilden we in de buurt van Nerja slapen, maar daar was alles vol. Dus zijn we doorgereden naar een camping in Torremolinos. We kwamen laat aan en zijn weer vroeg vertrokken, prima, want deze camping stelde niet veel voor. De douches waren steenkoud, dus daar konden we ons ook niet aan opwarmen, dus maar snel door naar de volgende overnachtingsplaats. Ik moet wel zeggen dat het lijkt alsof ik nog eens een bikkel ga worden, want warm hebben we het deze week nog niet gehad. Het weer is flink omgeslagen, het wordt steeds kouder en kouder. Onze slaapkamer (lees tent) is ‘s nachts 10 graden en ‘s ochtends als we wakker worden is de temperatuur gezakt naar zo’n 6 graden en ik leef nog steeds, dat is positief toch? Ik steggel wel een beetje want voordat ik het ijskoude bed in duik, maak ik eerst een hete kruik klaar, die kan dan vast mijn bed opwarmen. Ik ben dan ook echt hele dikke vrienden geworden de afgelopen dagen met mijn kruik. Waar ik eerst in de armen van Hoite in slaap viel, heb ik nu mijn kruik in mijn armen.

Op vrijdag was er regen en harde wind voorspeld, dus we wilden op tijd op de volgende camping aankomen om alles droog op te kunnen zetten. We hadden een leuke camping gevonden in de buurt van Estepona. Camping Parque Tropical was een hele kleine camping, maar wel erg leuk opgezet met een tropische overdekte tuin en zwembad. We hebben alles droog op kunnen zetten en ook voor het eerst het luifel uitgetrokken en de tent eraan vast gezet. Het was wat meer werk, maar toen alles stond barste het noodweer los. Hevige regen en enorme harde wind zette op, dus we zaten gelukkig lekker droog. Het kooktoestel deed het inmiddels goed en die produceerde ook wat warmte. Heerlijke spinazie stamppot gegeten en daarna maar het bed in gedoken, want het werd steeds kouder en het begon steeds harder te waaien en te regenen. De hele nacht hebben we wakker gelegen, omdat het leek alsof onze tent werd opgetild en we zo weg zouden waaien. Gelukkig is alles blijven staan en was het `s ochtends weer droog, dus alles kon droog weer opgeborgen worden.

Op naar Tarifa, onze laatste stop voor de bootovertocht van maandag. In Tarifa zouden we de rest van de groep ontmoeten. Zaterdagmiddag kwamen Ed & Karin en Michel & Duncan ook aan op de camping. Van Hein & Ilke kregen we helaas een berichtje dat ze met een kapotte koppeling in Cordoba waren gestrand, die kunnen nu maandag niet met ons mee met de boot, die moeten eerst hun auto laten repareren en ons dan na reizen. Chris & Sacha zijn vandaag aangekomen en Cor & Anna komen ook ergens vandaag aan. Vanavond gaan we met zijn allen eten om elkaar wat beter te leren kennen. Morgen is het dan eindelijk zover, dan begint het avontuur echt. Alhoewel het kamperen in Spanje al een avontuur op zich is geweest. We hebben genoten van het kamperen, maar hebben ook echt wel momenten gehad dat we aan het kramperen waren. Maar ach dat hoort erbij.

Tot de volgende keer in Marokko!

Tarifa – Marrakech

29/02/2016

Om 09.00u gingen we met de eerste ferry van Tarifa naar Tanger, Marokko. We stonden vooraan in de rij, dus we mochten als eerste de ferry oprijden. Auto parkeren en meteen naar boven naar de douane. Gelukkig hadden we deze tip gekregen, want na ons stond een enorme rij, die pas opgelost was bij aankomst in Marokko. De overtocht duurde in totaal maar een uurtje. Toen we van de boot afreden moesten we eerst de auto invoeren en laten checken en toen konden we verder. Eerst even geld wisselen en op naar Marrakech. Een rit van 650 km over de snelweg, daardoor een niet heel erg boeiende rit. Net na zonsondergang kwamen we bij ons hotel Ibis Palmeray aan in Marrakech. Een prima hotel, alleen een beetje duur voor wat je er voor krijgt, maar ach we waren wel even toe aan een echt bed met eigen badkamer. Even een uurtje om bij te komen en te douchen, zodat we om 19.30u met de taxi naar het bekende plein konden om daar een hapje te eten. Toeristen mogen maar met 3 personen in een taxi, dus het duurde even voor we allemaal in de taxi zaten. Na een half uurtje was iedereen weer compleet en zijn we over het plein gelopen op zoek naar iets te eten. Uiteraard was het weer ontzettend druk en zit iedereen je te roepen en aan je te trekken, want toeristen brengen geld. Het werd op een gegeven moment zo erg, dat er wel 10 mannen om Hoite heen stonden te schreeuwen, roepen en klappen. Ze deden alsof ze bij een restaurant hoorden, maar Hoite werd in in het oor gefluisterd, dat het zakkenrollers waren. Door alle heisa zaten er veel mensen te kijken en werd er zelfs door een Amerikaanse vrouw gevraagd of Hoite een beroemd persoon was. Uiteindelijk hebben we bij een stalletje wat gegeten, een prijs afgesproken en zij brachten van alles. Het was erg gezellig met de groep, ondanks dat het eten niet fantastisch was. Snel terug naar het hotel, want de volgende dag zou een lange maar indrukwekkende dag door het Atlas gebergte worden.

Marrakech
Uit eten in Marrakech..best een uitdaging

Marrakech – Mhamid

01/03/2016

’s Ochtends om 07.00u vertrokken richting Mhamid door het Atlas gebergte. Het was een ontzettend mooie en indrukwekkende route, door een prachtig gebied met vele verschillende landschappen. Rotsen en bergen met verschillende kleuren. We zijn naar een hoogte van 2500 meter geklommen door het besneeuwde gebergte. Bovenaan de berg hebben we een plas/foto pauze gehouden. Hier werden we meteen bestormd door allerlei verkopers, die stenen met fossielen en kristallen wilden verkopen. Na de sneeuw kwam opnieuw een mooi landschap voorbij, helaas ook met veel armoedige dorpjes. Voor zonsondergang kwamen we aan bij ons hotel Kasbah Azalay. Wauw wat een prachtig mooi hotel, zo iets hebben we nog nooit gezien. Het dorp Mhamid is droog en armoedig, het hotel is helemaal met modder en stro gebouwd en van buiten lijkt het niet zoveel voor te stellen. Ook als je de parkeerplaats op rijdt is het nog steeds niks bijzonders. Tot je naar binnen gaat. Allemaal verschillende gebouwen voor de receptie, het prachtige zwembad, de keuken met eetkamer, de bar en een gebouw met alle kamers. Stuk voor stuk van binnen allemaal in typisch Marrokaanse stijl. En dan heb ik het nog niet eens over de kamers, enorm groot met een hele mooie badkamer en ook nog een lounge hoek met tv. Het is gewoon niet te beschrijven, maar het lijkt op een sprookje. We hebben half pension, dus na even een verfrissende douche te hebben genomen zijn we met zijn allen gaan eten. Het is een gezellige groep met veel humor, dus we lachen heel wat af.

Mhamid – Chigaga

02/03/2016

Onze eerste dag de woestijn in met de zandduinen. De eerste paar uur was het even wennen met rijden. Door al het zand zie je helemaal niks, het is voor iedereen nieuw om door alleen maar fijn los zand te rijden, dus het kost veel concentratie. Al gauw komt de eerste auto vast te zitten. Dus met zijn allen eerst wat foto’s maken om daarna mee te helpen met graven en duwen. Als we bij de eerste zandduinen aankomen is iedereen razend enthousiast en wil z.s.m. de duinen in rijden. Michel & Duncan gingen als eerste en het ging even goed tot hij vast kwam te zitten. Chris & Sacha gingen erachter aan om te helpen, maar kwamen ook vast te zitten. Ze stonden een eindje weg, dus wij met alle scheppen er lopend heen, want we wilden niet nog een auto vast in het zand hebben staan. Eerst moest Chris los gemaakt worden, want die moest Michel eruit gaan trekken. Op het moment dat Chris los kwam, kwam Michel ook los door het gebruik van zijn zandrijplaten. Beide autos reden inmiddels weer verder tot Michel opnieuw vast kwam te zitten, dit keer schuin op een zandduin, dus het was nog oppassen ook, dat hij niet om zou kiepen. Na een behoorlijke tijd, lieren, rijplaten etc was Michel weer vrij en konden we weer verder. De overige auto’s hebben het er niet meer op gewaagd op die plek. Het was inmiddels ook al wel erg warm geworden. We waren ’s ochtends met 10 graden vertrokken maar rond het middag uur was de temperatuur tot boven de 30 graden gestegen. Een beetje te warm nog om nog een keer te gaan scheppen.

In de woestijn hebben we daarna geluncht en onze tent open geklapt. Deze hadden we maandag ochtend nat in moeten pakken en was al ruim 48 uur dicht. Toen we hem open klapten kwamen de waterdruppels eraf vallen, dus het was wel even goed om alles te laten drogen. We zouden de tent namelijk nog ruim 48 uur niet gebruiken. Na de lunch hebben we nog een paar uur gereden tot we bij een kleine duin aankwamen, hier kon iedereen overheen en Hoite & ik dus ook. Dat was mijn eerste ervaring met het zand rijden en het was super! Hoite was inmiddels al gewend en vond het ook helemaal fantastisch. Het was het einde van de dag, dus het laatste stukje wilde ik zelf nog wel rijden. Laat dat nou het leukste stuk van de hele dag zijn. Alleen maar racen door het zachte zand en maar stof happen. Je zag geen hand voor ogen, je kon niet eens zien waar je reed, want de auto voor je laat zoveel stof opwaaien, dat je niks meer ziet. Het enige wat je ziet is een stukje auto voor je dus die moet je blindelings volgen. Het was echt fantastisch. We kwamen dus moe maar zeer voldaan terug bij het hotel en hadden alweer zin in de volgende dag.

Mhamid

03/03/2016

Vandaag hebben we onze tweede dag in de zandduinen gehad. Dit keer zijn we de andere kant op gereden en binnen 10 minuten stonden we al bij de eerste duinen. Het was nog lekker koel, zo’n 10 graden dus een perfecte temperatuur om eventueel te moeten gaan scheppen. Laat er nu vandaag maar 1 auto vast komen te zitten. Bij de eerste duinen was iedereen de duinen in gegaan, super gaaf want deze duinen waren veel beter te doen. Het zand was harder, dus je zakte minder makkelijk er in weg. Zo hebben we de hele ochtend flink door de duinen geracet. Hoite was helemaal in zijn element en we hebben ook een paar mooie filmpjes kunnen maken. Ik ben ook nog even over 2 duinen gereden en toen was het alweer tijd om verder te rijden door allerlei verschillende landschappen. Onder een grote boom hebben we heerlijk geluncht en vandaag wilden we wat eerder terug zijn, omdat alle autos nagekeken moeten worden en klaar gemaakt moesten worden voor onze vervolg reis van morgen. Daarnaast wilde iedereen alle fotos en filmpjes verwerken want daar heeft nog niemand tijd voor gehad. Vanaf morgen zullen we bijna een week in de woestijn overnachten en is er geen gelegenheid voor.

Mhamid – Sahara – Tata – Akka – Assa – TanTan – Dakar Route

04.03.16 – 08.03.16

De vorige keer zaten we nog in Mhamid en hadden we voor het laatst de mogelijkheid om een update te geven over onze belevenissen. De laatste avond was erg speciaal. Het hotel vond het jammer dat we weg gingen en hadden speciaal voor onze laatste avond een muziek-dans avond georganiseerd. Iets waar we in eerste instantie niet zo op zaten te wachten want iedereen wilde op tijd naar bed, omdat we de volgende ochtend vroeg de woestijn in wilden. Hoite was niet lekker dus die was al tijdens het eten naar bed gegaan en de rest kon natuurlijk niet meer meteen weg uit beleefdheid. Dus we dachten we zitten een paar nummers uit en gaan dan wel weg. Al het personeel werd bij elkaar getrommeld, de tuinman, de barman, de kok en met zijn zessen gingen ze op trommels slaan. We moesten even wennen, maar ze hadden er zelf zoveel lol in dat het vanzelf leuk werd. We kregen nog van die Marokkaanse kleppers uitgedeeld, zodat we mee konden kleppen en later werd de Marokkaanse polonaise gestart. We hebben er heel erg om kunnen lachen, dus uiteindelijk was het een geslaagde avond.

De volgende ochtend was iedereen er klaar voor. Eindelijk de woestijn in en kamperen in het wild. ’s Ochtends niet weten waar je ’s avonds gaat slapen. De eerste dag hebben we veel door de zandduinen gereden, later kwamen we op een zeer slechte weg uit met heel veel grote stenen, die al snel de Stoney Highway genoemd werd. Dus snel een plan B bedenken en een andere route pakken. Het werkt in de woestijn natuurlijk niet zoals op de normale weg, dus met een adres in je TomTom opslaan kom je er niet. De mannen gingen daarom elke avond met elkaar zitten en gewoon een punt prikken waar ze heen wilden op de kaart om vervolgende de coordinaten in de Garmins GPS in te voeren. Vaak gaat dat goed, maar ook heel vaak houd de weg dan in 1 keer op en moet er een andere track gezocht worden. Het is natuurlijk allemaal erg zanderig en droog, dus alle stof van de voorganger hangt voor de voorruit, waardoor je op de meeste momenten geen hand voor ogen ziet, maar gaaf is het wel. De eerste nacht hadden we een hele mooie plek gevonden om te overnachten. Dit wild kamperen is toch wel even anders, dan kamperen op een camping, dus je moest eerst een beetje je weg zien te vinden. Het koken en slapen gaat nog wel, maar de volgende ochtend moet je alles weer inpakken, wat altijd meer werk is, dan het opzetten. Daarnaast moet je zien hoe je naar de wc gaat met alle groepsgenoten om je heen en je moet dan ook nog zien hoe je een soort van doucht zonder douche. De eerste dag hebben we mijn wc tent opgezet, maar het waaide behoorlijk, dus dit tentje moest met haringen vast gezet worden en bleef dan nog niet echt op zijn plek staan. Maar het was fijn om even een beetje privacy te hebben tijdens het wassen en omkleden. Voor het wassen had ik een teiltje water, een beetje zeep en een washandje. Je kunt nergens iets ophangen want dan valt het tentje om en je kunt niks op de grond zetten, omdat de ondergrond van heel fijn zand was, dus het was een beetje behelpen, maar ach dat hoort bij het kamperen. De grootste uitdaging bleek het opvouwen van datzelfde douchetentje. Iedereen was inmiddels klaar en wij stonden te hannesen met dat kleine tentje. We hebben op een gegeven moment de hulptroepen erbij moeten roepen, want we kregen het niet voor elkaar. En volgens de verkoper en de beschrijving zou het in 30 seconden gedaan moeten zijn. Met hulp van Sacha en Duncan is het dan eindelijk gelukt, maar niet zonder enige frustratie. Deze tent is dan ook de rest van de week niet meer van zijn plek gekomen. De rest van de week hebben we er gewoon voor gezorgd dat we aan de rand van het kampement stonden met onze auto en tent, zodat we altijd 1 kant van de auto vrij hadden om even snel te wassen en om te kleden. Waar je in het begin nog heel moeilijk doet, word je naarmate de dagen volgen steeds makkelijker en handiger met alles.

Het toilet ritueel is een heel gedoe, want je staat in de woestijn waar je op sommige plekken gewoon geen beschutting hebt, waar je even achter kunt gaan zitten. Dan hebben de mannen het maar makkelijk met hun tuitje. Vaak ga je snel even langs de weg en probeer je een grote struik of een heuveltje te vinden waar je even achter kunt zitten. Zo ben ik al een paar keer tijdens mijn zoektocht betrapt. Van ver lijken het altijd hoge struiken of heuvels, maar als je er dan achter wilt gaan zitten, dan zijn ze in 1 keer niet meer zo hoog. Soms moet je een heel eind lopen door de prikkende struikjes. De nacht is daarom altijd veel beter, omdat je dan dichtbij kunt blijven, niemand die je ziet zo donker is het.

Het hele avontuur van overdag rondrijden in de wilde natuur, die elk moment veranderd van zand, naar stenen, naar keien, naar kiezels, naar bergen, palmbomen, acacia bomen, prikkel struiken, oases en fata morganas. Het daarna vinden van een unieke kampeer plek. Alles opzetten, koken en eten en dan met zijn allen bij het kampvuur gaan zitten. Gewoonweg fantastisch en wat is het heerlijk om geen telefoonbereik te hebben. Niet meer elke vijf minuten checken of er misschien een berichtje of een mailtje binnen is gekomen. Wat een zaligheid. Zo zou het altijd moeten zijn.

Af en toe moesten we de woestijn even uit om ergens in een dorpje of stadje te gaan tanken en om wat eten te halen als brood, groenten, vlees en fruit. Om daarna snel weer van de normale weg af te rijden en de woestijn weer in te rijden. Onderweg kwamen we veel dromedarissen tegen, soms nomaden en af en toe herders met een hele groep geiten of schapen.

Op zaterdag 5 maart was Hoite jarig. Wel bijzonder om jarig te zijn in de woestijn en door niemand gefeliciteerd te kunnen worden, omdat je geen berichten, whatsapps of Facebook felicitaties ontvangt. Maar hoe mooi is het om je verjaardag op zo’n unieke plek te vieren. We hadden ook deze ochtend weer coordinaten in de GPS gezet. De weg liep door militair gebied waardoor we bij 3 controle posten helemaal gescreend werden. Paspoorten werden gevraagd en kentekens werden genoteerd. Deze controle posten kosten elke keer een hoop tijd, maar waren wel bijzonder. De militairen, de een in militaire kleding, de ander in een trainingspak waren super vriendelijk. Helaas mochten we bij de derde post niet doorrijden. We zaten inmiddels te dicht bij de Algerijnse grens. We moesten dus een andere track gaan volgen. Nadat we dat andere pad hadden gepakt, dachten we eerst maar even te gaan lunchen, maar zodra we stil stonden kwam er al een cabriootje van het leger aan, die ons vriendelijk verzocht weg te gaan. Ze reden ons zelfs voor om ons naar het juiste pad te brengen. De lunch moest dus overgeslagen worden. We hadden die ochtend aan Hein en Ylke onze coordinaten doorgegeven, zodat ze daarheen konden komen, maar door het militaire akkefietje zaten we ipv nog 30 km van onze kampeer plek in 1 keer op een omweg via Tata van 160 km. Vandaar dat we gebeld hebben met Hein om door te geven dat we elkaar in Tata zouden treffen. Bijna tegelijkertijd kwamen we daar aan, dus toen was de groep compleet. Nadat iedereen weer getankt had en wat boodschapjes had gedaan konden we weer terug de woestijn in voor de volgende kampeer plek.

De dagen die volgden kwamen we steeds weer op nieuwe routes uit met de meest bizarre wegen, door steile bergen, rivierbeddingen, kloven, waarvan de laatste dag toch wel echt de spannendste was. Op sommige plekken vroegen we ons echt af of we wel door konden rijden. Op een normale weg besluit je dan om terug te rijden en een andere weg te pakken, maar hier moet je dan alles wat je al hebt gereden opnieuw terug rijden, dat is ook niet echt een optie. Na al een hele week de meest mooie, maar ook bizarre wegen te hebben gereden weet je ook beter wat de auto aankan en schrik je niet meer zo snel van iets, dus we zijn gewoon steeds verder gegaan. Zo weten we nu dat onze auto echt alles aankan, van snelweg, stenen, zandduinen, rotsen, bergen, rivierbeddingen, kloven, strand etc etc. Hij slaat zich er zonder enig probleem doorheen. We hebben zelfs een heel stuk van de oude Dakar route gereden. Met deze auto durven we nu alles aan.

We hebben op de mooiste parkeerplekken gestaan die je je maar kunt bedenken. In de woestijn, onder de bomen, aan de rivierbedding, in de zandduinen, aan zee, aan een stuwmeer, plekken die we nooit hadden gevonden als we ons alleen aan boekjes of bestaande routes zouden hebben gehouden. Helaas kwam er een einde aan de woestijn en kwamen we uiteindelijk weer in de bewoonde wereld uit. Daarover de volgende keer meer.

Plage Blanche - Tiznit

09/03/2016 - 11/03/2016

Na 8 dagen in de woestijn kwamen we op 9 maart weer bij de kust aan, Plage Blanche. Het was al vrij laat, dus we wilden graag een kampeerplek vinden, maar bij de kust aangekomen bleek dat vrij onmogelijk. We konden namelijk niet bij het strand komen, omdat we een paar meter hoger reden. Het waaide enorm en de ondergrond was keihard waar we op reden, niet de meest ideale plek om de tenten op te zetten. We moesten dan ook gewoon doorrijden in de hoop dat we wat tegen zouden komen. Na kilometers over de onbeschutte en harde grond te hebben gereden kwamen we een zijweggetje tegen. Deze liep naar een hoge zandduin met daarachter de zee!  Wauw we konden met de auto zo het strand oprijden en aan het water parkeren. Chris greep zijn kans en haalde zijn meegenomen kiteboard meteen van de auto af en is gaan kitten, brrr koud. Wij zijn vervolgens achter de duin gaan staan en daar hebben we ons kamp opgezet. Fijn in de luwte van de zandduin en wederom een prachtige omgeving om te slapen. De volgende ochtend merkten we wel meteen dat we aan het water stonden want alles was kletsnat, de tenten, beddengoed, kleding, auto echt alles.

Op naar de volgende stop. In de buurt van Tiznit lag een stuwmeer, dus we hadden bedacht dat het wel leuk zou zijn om daar de laatste avond wild te kamperen, dus zo gezegd zo gedaan. Voordat we bij het stuwmeer aankwamen reden we eerst door Tiznit, een stadje welke bekend staat om de medina/souk. De wat ouderen onder ons wilden daar graag even rondneuzen, dus we zijn daar opgesplitst. De jongeren, fijn dat wij daar ook nog steeds bij horen, reden alvast door om een plekje te zoeken en de anderen zouden later komen, nadat we onze coördinaten door hadden gegeven. Aangekomen bij het stuwmeer moesten we door een bosje rijden om bij het water aan te kunnen komen. Het zonnetje scheen nog heerlijk, dus eindelijk konden we een beetje rustig genieten. Tot nu toe was het elke dag rijden, rijden en rijden en nog net voor het donker een plekje zoeken, snel eten koken, kampvuurtje en slapen om de volgende ochtend vroeg te vertrekken. Nu konden we lekker rustig gaan zitten en wat voor onszelf doen. Wat schoonmaken, het water inspringen om te wassen, hapjes eten en gezellig kletsen, heerlijk. Ik hield het maar op het wasteiltje, want het water was steenkoud. Daarnaast had ik net mijn haren gewassen 2 dagen daarvoor met wat kopjes water, dus het was niet noodzakelijk. De anderen kwamen pas laat in het donker aan en zijn de volgende ochtend ook weer vroeg vertrokken richting Essaouira. Wij wilden langer aan het stuwmeer blijven om nog van een relaxte ochtend te genieten.

Essaouira - El Jadida - Assilah - Tanger

11/03/2016 - 14/03/2016

Op 11 maart moesten we afscheid nemen van het kamperen in Marokko. We sliepen zaterdag avond in een Riad in Essaouira. 3 Auto's waren al vroeg vertrokken, wij zijn pas rond 12u vertrokken, omdat we lekker rustig aan wilden doen. We genoten meer van de natuur, dan dat we van een medina in een druk toeristisch plaatsje zouden genieten. Via de kustroute kwamen wij aan het einde van de middag ook in het Riad aan. Helaas waren alle goede kamers al bezet door de anderen, dus we kregen het kleine kinderkamertje, maar ach wat maakt het uit als je eindelijk na 8 dagen een echte douche kan nemen. Na de douche kwam de rest binnen en zijn we met zijn allen wat gaan eten. Dit was de laatste avond met zijn allen, de volgende dag zouden wij met Michel & Duncan achterblijven en de rest zou een lange reis voor de boeg hebben naar Assilah.

Wij gingen de volgende ochtend nadat we afscheid hadden genomen en iedereen vertrokken was nog even door het stadje lopen, bij de haven kijken en een terrasje doen, om vervolgens de auto te pakken en langs de kust naar boven te rijden. De rest ging via de snelweg, maar wij vonden het leuker om de kustroute te pakken. We hadden alle tijd, dus we hoefden die avond niet perse ergens te zijn. Tegen de avond kwamen we in El Jadida aan waar we een Ibis kamertje hebben geboekt en waar een restaurant in de buurt was waar we ons even heerlijk vol konden eten aan pizza en T-Bone steaks. De volgende dag zijn we doorgereden naar Assilah waar we hetzelfde hotel hadden geboekt als de rest van de groep de dag ervoor. Een heel leuk klein hotelletje met Hammam! De hele vakantie had ik zitten wachten tot ik eindelijk een hammametje kon pakken, elke keer was er geen tijd voor of geen mogelijkheid, dus deze kans moest ik natuurlijk meteen pakken. Eerst zijn Hoite en ik gegaan en wat een genot. Even lekker schoon geschubt worden en daarna nog gemasseerd worden. Michel ging daarna nog en vervolgens hebben we lekker gegeten in het hotel zelf, helaas de laatste avond in Marokko. De volgende dag hebben we 's ochtends eerst nog even onze laatste dirhams in het stadje opgemaakt in een winkeltje en op een terrasje om daarna door te rijden naar Tanger om de boot van 14.00u te pakken.

Aangekomen in Tarifa zijn we naar dezelfde camping gereden waar onze reis begon. Het was een raar idee dat de rest diezelfde ochtend nog op die plek hadden gestaan en dat we twee weken ervoor nog een hele mooie reis voor de boeg hadden. In het restaurant van de camping hebben we weer heerlijk gegeten en de volgende ochtend nog met zijn vieren ontbeten, maar toen was het helaas tijd om ook van Michel & Duncan afscheid te nemen. Wat was dat raar en zo jammer. We hebben een enorm leuke tijd gehad met de groep maar vooral met vader Michel en zoon Duncan, wat hebben we met ze gelachen, dat gaan we zo ontzettend missen. Michel & Duncan hadden nog 2500 km voor de boeg naar huis en wij wilden die dag naar El Portus rijden om de ouders van Hoite te verrassen.

En een verrassing was het. We wisten natuurlijk van de heenweg al waar ze op de camping stonden, dus we zijn de camping opgereden en naast de caravan gaan staan. Waarop het gordijn omhoog ging, want wie gaat er nou precies naast het raam staan dachten ze, nou wij dus. Fijn even bijgekletst en voor de laatste keer in de tent geslapen. Want de volgende dag werd het naarmate we verder naar het noorden reden kouder en natter. Dus zijn we uiteindelijk maar direct door naar huis gereden ipv nog ergens een nachtje te kamperen. Helaas het zat er weer op. Hoe fijn het normaal ook is om weer lekker thuis te zijn, konden we er dit keer niet echt vrolijk van worden.

Wat was dit een unieke ervaring, eentje die we nooit meer gaan vergeten...op naar het volgende avontuur!